Casa di Ricomanjaro

“Most of nature is inherently chaotic.
It’s not rigidly determined in the old sense.
It’s not rigidly predictable.”

Rupert Sheldrake

De kop van de AD nieuwsbrief van vandaag:

We kunnen als Nederlanders ons geluk niet op, Jazz-pianiste Pia Beck overleden, Beckenbauer: Dadelijk moet ik nog opdraven

Daar knapt een mens van op.

Het moest ervan komen. Puck is al drie dagen ziek. Zondagmiddag zijn we nog met haar naar de huisartsenpost geweest, omdat ze huilend klaagde over pijn in haar buik. Ze voelde het op de plek waar haar blinde darm zit, dus we zijn maar even gaan bellen. Ze bleek keelontsteking te hebben en griep (?). De pijn in haar buik was over bij de arts.

Gistermiddag is Borre naar de Jaarbeurs geweest om een Mexicaanse-griepprik te halen. Begin van de avond stortte hij in en werd ook hij ziek. Hoge koorts, kreunen en piepen, niets meer willen eten en in slaap gevallen bij het Sinterklaasjournaal. Oppas gebeld, maar die kon helaas niet. Ik besloot vandaag thuis te werken. Zijn gevoel voor timing heeft ons kereltje vast en zeker van zijn vader:-(

Nadat ik Borre vanavond na het eten in ons bed had gelegd, ging ik naast hem liggen. Ik werd een half uur later wakker en kon niet ophouden met rillen. Ik dacht dat ik mijn kiezen eruit zou klappertanden en kroop met een extra shirt aan onder de wol. Na weer een half uurtje werd Borre wakker en begon hij opnieuw te piepen. Hedwig is bij hem gaan liggen en ik moest echt even mijn mail checken, want in de avonduren bezig met de opmaak van de schoolkrant. Inmiddels heb ik forse verhoging en dito hoofdpijn. Gelukkig kan de oppas morgen wel.

Sinds vanavond heb ik er een favoriete bassist bij. Ras I Ray van de Easy Star All-Stars stuwde het optreden van het New Yorkse reggae/dub-collectief naar ongekende hoogte. Zonder af te willen doen aan de kwaliteiten van de rest van dit gezelschap overigens. De Easy Star All-Stars bestaan uit de top van de New Yorkse reggae/ska/dub-scene. Samen bouwden ze een stevig reggae/dubfeestje in de Melkweg.

De steeds deels in bezetting wisselende band bestaat oorspronkelijk uit studiomuzikanten voor het Amerikaanse reggaelabel Easy Star. Tot zij in 2003 het weergaloze album The Dub Side Of The Moon uitbrengen. Met daarop een integraal uitgevoerde reggae/dubversie van Pink Floyd’s klassieker The Dark Side Of The Moon. Een album waarvoor zelfs reggaehatende Pink Floyd-liefhebbers hun hoofd buigen. De Easy Star All-Stars gaan op tournee en spelen het album integraal. Drie jaar later doen zij hetzelfde met Radiohead’s OK Computer. En in april van 2009 verschijnt Easy Star’s Lonely Hearts Dub Band, waarop The Beatles aan de beurt zijn voor een fabuleuze dubbehandeling.

Van dit album zijn vanavond de meeste nummers afkomstig. De Beatles-songs blijven ook in reggae-uitvoering fier overeind staan. Sterker nog, het worden op zichzelf staande reggaesongs die het predikaat cover ver overstijgen. Ook van The Dub Side Of The Moon en Radiodread komen nummers langs, waarbij Breathe In The Air/On The Run en Money tot de hoogtepunten van de show behoren. Enige minpuntje aan het concert is de tergend lange voorstelronde van de muzikanten in het laatste nummer. In plaats van de eindeloze solospots hadden ze nog wel wat van The Dub Side… mogen spelen. Of gewoon na Time moeten stoppen.

Maar in de dikke anderhalf uur daarvoor weten de Easy Star All-Stars de Melkweg op zijn kop te zetten met een dampende reggaeset. Waarbij ook de man achter de knoppen een dikke pluim verdient, want niet eerder heb ik zo’n mooi bewerkt trombonegeluid gehoord. Sowieso was het zaalgeluid helemaal af en waren de dubpassages heerlijk. Dit was de laatste show van hun Europese tour. Mochten ze weer komen en hou je van goeie reggae en dub, aarzel dan niet en ga eens kijken en luisteren. Je zult er geen spijt van krijgen.

De makers van Bausack en Die Aufsteiger presenteerden in oktober op Spiel 2009 het mooie Neue Heimat. Een biedbordspel dat lekker wegspeelt en superspannend is. Meer gericht op strategie dan eerdergenoemde spellen en voorzien van een waanzinnig leuk matennaaiprincipe. Een spel naar mijn hart dus.

Op een bord met drie straatjes moet je huizen bouwen. Dat doe je door blokjes met dobbelsteenwaarde te stapelen van hoog naar laag. Op een zes mag alleen een vijf of lager, op een vijf alleen een vier of lager et cetera. De eerste speler die een kleur op het bord zet, wordt automatisch eigenaar van alle huizen waarvan het bovenste blokje in die kleur is. En krijgt dus alle daarbij horende punten in het eindspel. De blokjes worden per opbod verkocht. Ook kan worden geboden op de dakjes, die ook weer punten opleveren. Afgezien van de vijf exemplaren waar niks op staat. Trek je zo’n dakje dan heb je pech en is je beurt meteen voorbij.

Het matennaaierige zit er in dat je anderkleurige huizen tot jouw kleur kunt maken door het laatste blokje erop te zetten. De punten op de stenen met een andere kleur gaan dan ook naar jou. Maar meer nog maakt het minpuntenprincipe het spel spannend tot het eind. Het spel is namelijk afgelopen zodra twee van de drie straten compleet zijn, dus vol huizen met dakjes. Die punten tellen. De huizen in de overgebleven straat leveren minpunten op. De lengte van de straat kun je met uitbreidingsstenen manipuleren. Ook deze stenen worden per opbod verkocht. Je kunt er het spel mee rekken, maar ook eerder beëindigen.

Lang en moeilijk verhaal kort: Neue Heimat is een tactisch spel dat een stuk meer diepgang heeft dan de vrolijke vormgeving doet vermoeden. Het spel duurt zo’n drie kwartier tot een uur en verveelt geen seconde. Het ziet er erg leuk uit en is prachtig verpakt. Vanavond mijn schoen maar eens zetten…

Natuurlijk waren de verwachtingen hoog gespannen. Dave Grohl (Nirvana, Foo Fighters), John Paul Jones (Led Zeppelin) en Josh Homme (Kyuss, Queens Of The Stone Age) die samen een bandje beginnen, dat kan bijna niet fout gaan. Maar een supergroep hoeft niet altijd supermuziek te maken, getuige bijvoorbeeld de bagger die Chickenfoot produceert. Them Crooked Vultures is echter een ander verhaal. Want het titelloze debuut lost alle verwachtingen in. Overtreft ze zelfs. Wat een waanzinnig goeie plaat!

Het is te gemakkelijk om de muziek van dit trio af te doen als een combinatie van eerdergenoemde bands. Led Zeppelin hoor ik er niet zoveel in als ik verwacht had. Hoewel het John Paul Jones-orgeltje in Bandoliers erg herkenbaar is. Evenals zijn baswerk. Luister maar eens naar het wel degelijk Zeppelinachtige Reptiles. Bij de eerste luisterbeurt had ik de neiging te schrijven dat dit het beste Queens Of The Stone Age album is tot nu toe. Maar daarmee zou ik zowel dit album als Songs For The Deaf tekort doen. Wel is duidelijk dat gitarist/zanger Josh Homme van de drie de grootste stempel drukt op de muziek van Them Crooked Vultures.

Muziek die doorgaans wordt gedragen door krachtige, groovende riffs. Homme en Jones waren in de studio dan ook goed op dreef. Zonder overigens af te willen doen aan het typische, beukende drumwerk van Grohl. Want ook hij laat zich hier van zijn beste kant horen. Vanaf het te gekke openingsnummer No One Loves Me… Neither Do I hakt hij de boel subtiel aan elkaar. Ruimte voor improvisatie was er ook in de studio, gelet op bijvoorbeeld de jam in Warsaw Or The First Breath You Take After You Give Up. Leuk, maar geen hoogtepunt. Zoals eerdergenoemd openingsnummer met zijn Cream-achtige riff dat wel is. Of het ook al eerdergenoemde Reptiles. Of het beukende Dead End Friends. Of het swingende Elephants. Of het stampende Scumbag Blues met zijn lekkere basorgeltje. Of het Queens-achtige Caligulove. De songkwaliteit is bijna constant hoog. Alleen het afsluitende, psychedelische en bezwerende Spinning In Daffodils is een wat lange zit.

En dan de productie. Die is krachtig, evenwichtig en transparant. De kroon op het werk van dit supertrio. Dat verwachtingsmanagement duidelijk hoog in het vaandel heeft staan. Liefhebbers van het voorgaande werk van de heren Grohl, Jones en Homme kunnen dit album dan ook blind (doof?) aanschaffen.

Ik dacht dat ze uitgestorven waren: popartiesten die hotelkamers slopen. Maar niets is minder waar. In ons eigen Tilburg hebben leden en crew van de Noorse metalband Mayhem (what’s in a name?) afgelopen nacht de complete inboedel van een hotelkamer naar God geholpen. Schade: vijfduizend euro. Da’s denk ik aanzienlijk meer dan de gage die die gasten voor hun show hebben ontvangen. Sukkels. Maar ze bevinden zich in goed gezelschap. Leukste verhaal in deze categorie is de actie van Ace Frehley, ergens eind jaren zeventig. De toenmalige Kiss-gitarist kreeg het voor elkaar het complete interieur van zijn hotelkamer op z’n kop aan het plafond te plakken met superlijm. Jammer dat er geen foto’s van zijn.