Casa di Ricomanjaro

“Friendship improves happiness,
and abates misery,
by doubling our joys,
and dividing our grief”

Joseph Addison (1672-1719)

Lekkere plaat. The Chair In The Doorway heet de nieuwe Living Colour en hij rockt er heerlijk op los. Het debuut Vivid dateert alweer van eind jaren tachtig. Dit zou het logische vervolg zijn geweest. Hoewel ik hiermee niets af wil doen aan de albums Time’s Up en Stain. De opvolger van Collideøscope is er vooral één van sterke songs en weinig oeverloos gepiel. Want dat is wat het compositorisch vermogen van dit kwartet vaak overschaduwde: het gefreak van vooral gitarist Vernon Reid. Daarvan is op The Chair In The Doorway geen sprake.

De band maakt op het nieuwe album af en toe erg stijlvol gebruik van elektronica, maar blijft vooral lekker doorstomen. De plaat staat vol spannende songs, soms punky, soms poppy en soms ontzettend meeslepend. Zoals Method, dat Living Colour op zijn best laat horen. Dramatisch en groovy. Dramatisch door de fraaie, dynamische zang van Corey Glover. Groovy door de dampende drums van Will Calhoun en de zorgvuldige bassen van Doug Wimbish. Zijn riffs en die van een gedisciplineerde Reid tillen de composities op The Chair In The Doorway naar een hoger plan. En natuurlijk mag de gitarist nog wel uit zijn dak gaan. Zoals in het funky Bless Those, waarin hij ouderwets de aandacht opeist.

The Chair In The Doorway is bovenal een plaat die meteen binnenkomt. Na de eerste luisterbeurt is er al geen sprake meer van twijfel. Dit is na Vivid hun beste album so far. En dat wil wat zeggen, want de band heeft de lat hoog liggen. Eervolle vermelding gaat naar het nummer Out Of Mind, dat in aanmerking komt voor Riff Van Het Jaar. Een van de hoogtepunten van de plaat. Een plaat die het verdient goed vertegenwoordigd te worden tijdens de liveshows. Ik ben blij dat ik een kaartje heb voor het concert in de Boerderij, op 9 december. I’ll keep you posted.

Na twee jaar door Amerika te zijn getrokken, brengt Dream Theater dit jaar de Progressive Nation Tour naar Europa. Op 7 oktober deed de tour Ahoy aan. Helaas dat Rico, geveld door een griep, hier geen getuige van kon zijn… beterschap! Jullie zullen het dit keer moeten doen met een recensie van gastschrijver Mik.

Dankzij het drukbezette voorprogramma (Unexpect, Bigelf en Opeth) gingen de deuren al om 17.30 open. Bijzonder voor een doordeweekse werkdag. Niet zo gek dus dat ik de arena pas binnenkom op het moment dat Opeth nog anderhalf nummer moet spelen. Ik ken het werk van de band verder niet, maar best klinkt het niet. Ik hoop voor ze dat het alleen aan het Ahoygeluid ligt, want dat is ouderwets bagger!

Kwart over negen barst het onweer los. Bij Dream Theater weet je nooit met welke setlist ze komen. Maar de opening lag dit keer voor de hand. Luisterend naar de eerste track van Black Clouds & Silver Linings zie en hoor je een mooie concertopener. Weinig verrassend wordt er gestart met A Nightmare To Remember. Alle remmen gaan los. Zonder adem te halen wordt A Rite Of Passage er achteraan gespeeld. De mannen zijn goed op dreef en het geluid overstijgt gelukkig het Opeth-niveau.

We worden vervolgens verrast door Hollow Years (Falling Into Infinity, 1997), dat door een geniale John Petrucci bijna dubbel zolang duurt als het origineel, en Prophets Of War (Systematic Chaos, 2007). Tussen beide nummers door toont Jordan Rudess nogmaals aan dat een synthesizer geen saai instrument is als je alle voor handen zijnde technieken erop loslaat. Hij is erg prominent aanwezig. Stiekem verlang ik terug naar een ouderwetse drumsolo van Mike Portnoy. Maar dat zit er vanavond niet in.

Met Wither keert Dream Theater terug naar hun laatste album. Persoonlijk had ik liever The Best Of Times gehoord. Al was het alleen maar omdat de tekst me roert. Ik hoop dat als ik ooit mijn einde beleefd heb, mijn zoon ook zo over mij spreekt.

Na het instrumentale The Dance Of Eternity (Metropolis Pt. 2: 1999), dat buiten de context van Scenes From A Memory wat verloren klinkt, dan eindelijk een echte klassieker: Take The Time (Images and Words, 1992). Mijn gedachten gaan terug naar Vredenburg, 10 april 1993, waar Rico en ik Dream Theater tijdens de Images And Words Tour voor het eerst aan het werk zagen. Kippenvel!

De ‘spontane’ toegift bestaat uit The Count Of Tuscany. Een donker, bijna twintig minuten durend nummer dat wordt neergezet op een manier zoals alleen Dream Theater dat kan. De hoogstandjes zijn niet van de lucht.

En dan is het iets voor elven als het zaallicht aangaat. In minder dan één uur en drie kwartier zijn acht nummers de revue gepasseerd. En daar moeten we het dan waarschijnlijk weer twee jaar mee doen. Kortom: Dream Theater was krachtig als altijd, maar wel een beetje kort!

God was niet de schepper van de aarde, stelt hoogleraar Ellen van Wolde van de Nijmeegse Radboud Universiteit. Aldus berichtte het ANP vandaag. Van Wolde meent dat God wel de mens en de dieren schiep, maar niet de aarde zelf. De wetenschapster heeft de Hebreeuwse bijbeltekst nog eens goed bekeken en kwam erachter dat werkwoord ‘bara’ -al eeuwenlang vertaald met ‘scheppen’- eigenlijk ‘scheiden’ betekent.

Dus wat deed God? Volgens Van Wolde was er in den beginne een enorme watermassa waarin monsters leefden, gehuld in duisternis. God kwam later en maakte de aarde leefbaar: hij scheidde het land van het water en bracht het licht in de duisternis. Wetenschap in Nederland, anno 2009, meine Damen und Herren. Een hoogleraar die een vertaalfoutje in het boek Genesis even rechtzet. En er meteen een fraaie eigen draai aan geeft. Maar wie heeft dan die enorme watermassa met monsters geschapen? Schaamt Van Woldes God zich hiervoor misschien?

Maar even serieus: in wat voor achterlijk land leven we als dit onder wetenschap wordt geschaard? Dit soort onderzoeken hoort thuis bij theologische hobbyclubs en niet op een goeddeels met belastinggeld in het leven gehouden universiteit. Wat nou: scheiding tussen kerk en staat?

Geert Wilders heeft een site in het leven geroepen om in kaart te brengen wat immigratie ons land kost. Uiteraard vermeld ik hier geen url. Heb gisteravond een half uurtje commentaren zitten lezen op die overigens bedroevend slechte website. Maar tering, wat zit ons land vol dombo’s zeg, om maar even met mijn zoontje Borre te spreken. Ik wist het natuurlijk al, want ook de ‘politieke’ commentaren op de websites van het AD en de Telegraaf stemmen me al jaren weinig hoopvol. Maar wat op Wilders’ nieuwste internetvuilnisbak te lezen is, slaat alles. Het was tien jaar geleden ondenkbaar dat zo massaal en zo zonder gêne zo haatzaaiend over moslims werd geschreven (sorry voor deze fraaie zin).

Je kunt twee dingen denken:
1. Het gaat hier om een kleine minderheid van zwakbegaafde, gefrustreerde werklozen die de hele dag niks anders te doen hebben dan hun oeverloze stompzinnigheden te posten. In dat geval kunnen we onze schouders ophalen en er een beetje om lachen. Zij het als een boer met kiespijn.
2. Het gaat hier om een groeiende groep Wilders-sympathisanten die straks allemaal op de blonde lakei van de zelfzucht gaan stemmen. En zij vormen een doorsnee van de laag- en middelbaar opgeleide bevolking. En dus de grote meerderheid van ons land.

Zelf denk ik het laatste. En dat baart me danig zorgen. En meer nog baart me zorgen dat hun uitingen over moslims op Wilders’ website straks wellicht massaal navolging krijgen in de media. En dan is het hek van de dam en regeert straks een kabinet waar ik nu al koude rillingen van krijg.

Ik heb getwijfeld over België.

We hebben betere tijden gekend…

Container is op zichzelf al een van de beste en leukste spellen die ik ooit heb gespeeld. Een uitbreiding was dan ook niet nodig geweest. Dacht ik toen ik erover las. Maar hem eenmaal gespeeld hebbend, moet ik zeggen dat The Second Shipment een waardevolle aanvulling op de bestaande spelregels vormt. Schaalvoordelen in de fabrieken en de havens, luxe goederen als slimme multiplier, financieringen van medespelers, het zijn allemaal mooie extra dingetjes die het spel nog net een tintje realistischer maken. En ook een aangename wending kunnen geven. Zo komt de overwinning akelig dichtbij als je veel luxe goederen op je eiland koopt. En leningen verschaffen aan je medespelers kan ook erg lucratief zijn. Kortom, een aanrader voor iedereen die van Container houdt.