Casa di Ricomanjaro

… Cosmic Egg, de nieuwe Wolfmother. Alleen al vanwege het ijzersterke openingsnummer California Queen dat er met zijn dreigende basriff heerlijk inhakt en meteen laat horen waar Andrew Stockdale de mosterd (nog steeds) vandaan haalt.

Even leek het erop dat Wolfmother een vroegtijdige dood zou sterven. Drie jaar na het titelloze debuutalbum besloten bassist/toetsenist Chris Ross en drummer Myles Heskett op te stappen. Wolfmother was niet meer. Voor even, want gelukkig bleef gitarist/zanger Andrew Stockdale niet bij de pakken neerzitten. Hij formeerde samen met bassist/toetsenist Ian Peres, slaggitarist Aidan Nemeth en drummer Dave Atkins Wolfmother Mark II. Met deze bezetting maakte hij Cosmic Egg. Een superplaat die geenszins onder doet voor het fantastische debuut uit 2005.

Vooral Black Sabbath en Led Zeppelin, maar ook Kyuss, Deep Purple en de oude King Crimson herleven in het geluid van de vier Australiërs. En in White Feather is ook de invloed van hun landgenoten AC/DC te horen. Heftig is de openingsriff van Sundial, een krachtige song met waanzinnig mooie zanglijnen van Stockdale. Zijn handelsmerk. Muzikale psychedelica is de band ook niet vreemd, getuige het swingende Pilgrim. Uitschieters staan er eigenlijk niet op, maar dat is in dit geval een pre. Want Cosmic Egg bevat twaalf te gekke composities die in uitvoering elkaar naar de kroon steken.

Te gek is ook de productie van de plaat, van de al genoemde opener tot de slepende afsluiter Violence Of The Sun. Vol, vet, rauw en direct met de nadruk op GITAAR! Die gevarieerd klinkt en waar nodig supergruizig. Variatie in het songmateriaal is er ook genoeg, meer dan op het debuut. En als de plaat is afgelopen, wil je maar één ding: nog een keer opzetten. En dat is precies wat ik nu ga doen.