Casa di Ricomanjaro

Lekkere plaat. The Chair In The Doorway heet de nieuwe Living Colour en hij rockt er heerlijk op los. Het debuut Vivid dateert alweer van eind jaren tachtig. Dit zou het logische vervolg zijn geweest. Hoewel ik hiermee niets af wil doen aan de albums Time’s Up en Stain. De opvolger van Collideøscope is er vooral één van sterke songs en weinig oeverloos gepiel. Want dat is wat het compositorisch vermogen van dit kwartet vaak overschaduwde: het gefreak van vooral gitarist Vernon Reid. Daarvan is op The Chair In The Doorway geen sprake.

De band maakt op het nieuwe album af en toe erg stijlvol gebruik van elektronica, maar blijft vooral lekker doorstomen. De plaat staat vol spannende songs, soms punky, soms poppy en soms ontzettend meeslepend. Zoals Method, dat Living Colour op zijn best laat horen. Dramatisch en groovy. Dramatisch door de fraaie, dynamische zang van Corey Glover. Groovy door de dampende drums van Will Calhoun en de zorgvuldige bassen van Doug Wimbish. Zijn riffs en die van een gedisciplineerde Reid tillen de composities op The Chair In The Doorway naar een hoger plan. En natuurlijk mag de gitarist nog wel uit zijn dak gaan. Zoals in het funky Bless Those, waarin hij ouderwets de aandacht opeist.

The Chair In The Doorway is bovenal een plaat die meteen binnenkomt. Na de eerste luisterbeurt is er al geen sprake meer van twijfel. Dit is na Vivid hun beste album so far. En dat wil wat zeggen, want de band heeft de lat hoog liggen. Eervolle vermelding gaat naar het nummer Out Of Mind, dat in aanmerking komt voor Riff Van Het Jaar. Een van de hoogtepunten van de plaat. Een plaat die het verdient goed vertegenwoordigd te worden tijdens de liveshows. Ik ben blij dat ik een kaartje heb voor het concert in de Boerderij, op 9 december. I’ll keep you posted.