Casa di Ricomanjaro

Na twee jaar door Amerika te zijn getrokken, brengt Dream Theater dit jaar de Progressive Nation Tour naar Europa. Op 7 oktober deed de tour Ahoy aan. Helaas dat Rico, geveld door een griep, hier geen getuige van kon zijn… beterschap! Jullie zullen het dit keer moeten doen met een recensie van gastschrijver Mik.

Dankzij het drukbezette voorprogramma (Unexpect, Bigelf en Opeth) gingen de deuren al om 17.30 open. Bijzonder voor een doordeweekse werkdag. Niet zo gek dus dat ik de arena pas binnenkom op het moment dat Opeth nog anderhalf nummer moet spelen. Ik ken het werk van de band verder niet, maar best klinkt het niet. Ik hoop voor ze dat het alleen aan het Ahoygeluid ligt, want dat is ouderwets bagger!

Kwart over negen barst het onweer los. Bij Dream Theater weet je nooit met welke setlist ze komen. Maar de opening lag dit keer voor de hand. Luisterend naar de eerste track van Black Clouds & Silver Linings zie en hoor je een mooie concertopener. Weinig verrassend wordt er gestart met A Nightmare To Remember. Alle remmen gaan los. Zonder adem te halen wordt A Rite Of Passage er achteraan gespeeld. De mannen zijn goed op dreef en het geluid overstijgt gelukkig het Opeth-niveau.

We worden vervolgens verrast door Hollow Years (Falling Into Infinity, 1997), dat door een geniale John Petrucci bijna dubbel zolang duurt als het origineel, en Prophets Of War (Systematic Chaos, 2007). Tussen beide nummers door toont Jordan Rudess nogmaals aan dat een synthesizer geen saai instrument is als je alle voor handen zijnde technieken erop loslaat. Hij is erg prominent aanwezig. Stiekem verlang ik terug naar een ouderwetse drumsolo van Mike Portnoy. Maar dat zit er vanavond niet in.

Met Wither keert Dream Theater terug naar hun laatste album. Persoonlijk had ik liever The Best Of Times gehoord. Al was het alleen maar omdat de tekst me roert. Ik hoop dat als ik ooit mijn einde beleefd heb, mijn zoon ook zo over mij spreekt.

Na het instrumentale The Dance Of Eternity (Metropolis Pt. 2: 1999), dat buiten de context van Scenes From A Memory wat verloren klinkt, dan eindelijk een echte klassieker: Take The Time (Images and Words, 1992). Mijn gedachten gaan terug naar Vredenburg, 10 april 1993, waar Rico en ik Dream Theater tijdens de Images And Words Tour voor het eerst aan het werk zagen. Kippenvel!

De ‘spontane’ toegift bestaat uit The Count Of Tuscany. Een donker, bijna twintig minuten durend nummer dat wordt neergezet op een manier zoals alleen Dream Theater dat kan. De hoogstandjes zijn niet van de lucht.

En dan is het iets voor elven als het zaallicht aangaat. In minder dan één uur en drie kwartier zijn acht nummers de revue gepasseerd. En daar moeten we het dan waarschijnlijk weer twee jaar mee doen. Kortom: Dream Theater was krachtig als altijd, maar wel een beetje kort!