Casa di Ricomanjaro

Wie bouwt de beste schepen? Om die vraag draait het in het gloednieuwe Shipyard. Een bordspel van de Tjech Vladimír Suchý. En wat voor één. Het lijkt een suf thema, maar het spel is waanzinnig spannend.

Bootjes bouwen dus. Het speelt zich af in 1870, als de stoomboot zijn intrede doet. Met behulp van een steeds wisselend actiespoor kun je je boot per beurt opwaarderen met extra schroeven, schoorstenen, kannonnen en handelsmasten. Personeel heb je ook nodig, dus je moet mariniers, handelaren en een kapitein regelen. En als je dan ook nog een vaarroute van voldoende lengte hebt en je boot is af, kun je uitvaren. En krijg je punten. En wie aan het eind van het spel de meeste punten heeft, wint.

Het spel lijkt aanvankelijk erg complex, qua regels en mogelijkheden. Maar uiteindelijk ben je na één ronde gewend en kun je het spel tactisch doorgronden. We speelden het met zijn vieren. De analyzis-paralyzis-factor is relatief laag, omdat de mogelijkheden op het actiespoor beperkt zijn. Er zitten nogal wat addertjes onder het gras. Zo mag er maar één personeelslid in de kajuit, dus moet je een kaartje scoren met daarop de mogelijkheid het aantal mannetjes per kajuit te verdubbelen. Hetzelfde geldt voor kanonnen, handelsmasten en schroeven. Alles wat extra op je boot zit, levert punten op. Snelheid is ook van belang. De snelste boot komt het verst in de vaarroute en pakt de meeste bonuspunten. Ook moet je de noodzaak van een goed gevulde beurs niet verliezen. Hiermee kun je ervoor zorgen dat je alles kunt kopen wat niet in eerste instantie binnen handbereik komt.

Er zijn verschillende tactieken om het spel te winnen. De mijne was om één grote boot te bouwen met zoveel mogelijk extra features, zoals twee zeilen, twee kannonnen, twee handelsmasten, drie kajuiten en veel personeel aan boord. Dit tot grote hilariteit van mijn medespelers die het al snel hadden over mijn Biereco doorzonboot. Uiteindelijk eindigden Mike en ik op een gedeelde eerste plaats. Gelijkspel dus. Maar in dat geval wint de speler met het meeste geld. En guess what…;-)

… Cosmic Egg, de nieuwe Wolfmother. Alleen al vanwege het ijzersterke openingsnummer California Queen dat er met zijn dreigende basriff heerlijk inhakt en meteen laat horen waar Andrew Stockdale de mosterd (nog steeds) vandaan haalt.

Even leek het erop dat Wolfmother een vroegtijdige dood zou sterven. Drie jaar na het titelloze debuutalbum besloten bassist/toetsenist Chris Ross en drummer Myles Heskett op te stappen. Wolfmother was niet meer. Voor even, want gelukkig bleef gitarist/zanger Andrew Stockdale niet bij de pakken neerzitten. Hij formeerde samen met bassist/toetsenist Ian Peres, slaggitarist Aidan Nemeth en drummer Dave Atkins Wolfmother Mark II. Met deze bezetting maakte hij Cosmic Egg. Een superplaat die geenszins onder doet voor het fantastische debuut uit 2005.

Vooral Black Sabbath en Led Zeppelin, maar ook Kyuss, Deep Purple en de oude King Crimson herleven in het geluid van de vier Australiërs. En in White Feather is ook de invloed van hun landgenoten AC/DC te horen. Heftig is de openingsriff van Sundial, een krachtige song met waanzinnig mooie zanglijnen van Stockdale. Zijn handelsmerk. Muzikale psychedelica is de band ook niet vreemd, getuige het swingende Pilgrim. Uitschieters staan er eigenlijk niet op, maar dat is in dit geval een pre. Want Cosmic Egg bevat twaalf te gekke composities die in uitvoering elkaar naar de kroon steken.

Te gek is ook de productie van de plaat, van de al genoemde opener tot de slepende afsluiter Violence Of The Sun. Vol, vet, rauw en direct met de nadruk op GITAAR! Die gevarieerd klinkt en waar nodig supergruizig. Variatie in het songmateriaal is er ook genoeg, meer dan op het debuut. En als de plaat is afgelopen, wil je maar één ding: nog een keer opzetten. En dat is precies wat ik nu ga doen.

Boven op onze slaapkamer ligt Arm Liefje aan een stuk door te hoesten. Ze heeft vandaag in bed gelegen en Puck heeft haar gezelschap gehouden en vermaakt met Uno en Familie Poen. Borre en ik zijn op pad gegaan voor de weekendboodschappen en cadeautjes voor oma die morgen vijfenzestig wordt. Hedwigs hoest klinkt verontrustend. Het is een diep geblaf dat klinkt alsof het erg veel pijn doet. En dat doet het ook. Ze heeft geen koorts.

Puck moet ook nog hoesten. Zij had van de week wel verhoging, maar is inmiddels danig opgeknapt. Alleen het kuchje is er nog. Heeft de Mexicaanse griep ons huisje bereikt? Voor de zekerheid neem ik een vitaminepil. Al zal het waarschijnlijk niet baten. Op 13 november moet ik spelen met Take ‘em To The Bridge. Ik hoop dat het dan over is. Hoewel ik net las dat mensen met overgewicht meer last zullen hebben van complicaties:-(

Cuba is een tof spel met veel opties. De uitbreiding El Presidente voegt daar nog een aantal weinig opzienbarende extra mogelijkheden aan toe. Eigenlijk lijkt het er meer op dat deze uitbreiding bij het oorspronkelijke spel hoorde, maar dat de uitgevers twee keer hebben willen cashen in plaats van één keer.

Het extra spelbord past naadloos aan de bovenkant van het oorspronkelijke. De uitbreiding houdt één extra rol per ronde in, waarbij je kunt kiezen uit onder meer twee extra pesos, een overwinningspunt en de mogelijkheid je goederen in je voorraadschuur te zetten, mocht je de voorman al voor andere doeleinden hebben gebruikt. Geinig is dat de rol die niet gekozen wordt consequenties heeft voor de volgende ronde. De president rijdt aan het eind van de ronde namelijk naar de dichtstbijzijnde rol die niet is gekozen en de bijbehorende regel geldt vanaf dan. Een regel is bijvoorbeeld dat alle wetten die open liggen de volgende ronde van kracht worden. Of dat je twee rollenkaarten over moet houden in plaats van één. Of dat de speler die voorstaat twee overwinningspunten verliest. Een goeie matennaaimogelijkheid derhalve.

Kortom, El Presidente is een aardige uitbreiding op Cuba, maar het spel wordt er niet echt heel veel leuker van. Ook niet minder leuk, misschien iets completer. Ben benieuwd of er aan de linkerkant van het bord ook nog een uitbreiding komt.

Toonladders spelen kan natuurlijk altijd. Maar als je als bassist een leuke vingeroefening zoekt, kan ik je I Wish van Stevie Wonder ten zeerste aanraden. Hieronder de noten (TAB):

Speel het eens een half uurtje. Ga ik ook zo effe doen… Veel succes!

Twee erg leuke bandjes speelden vanavond in het Utrechtse dB’s. YeahBabyYeah maakt ruige, groovy postrock/metal waarbij pakkende bas- en gitaarriffs de basis vormen voor de krachtige composities. De Utrechtse band is goed op dreef en rockt als een bezetene. Het geluid is alleen snoei- en snoeihard, wat niet zo heel fijn is. Desondanks weet YeahBabyYeah in drie kwartier volledig te overtuigen. Ga ze zelf eens luisteren op www.myspace.com/goyeahbabyyeah

Daarna is het de beurt aan het Belgische trio The Experimental Tropic Blues Band. Wat een geweldenaars! De band bestaat uit drummer Devil D’Inferno en de gitaristen Dirty Wolf en Boogie Snake. Laatstgenoemde zingen allebei en hebben totaal verschillende stemmen en zangstijlen, waardoor het repertoire erg afwisselend klinkt. Het zijn drie waanzinnig goeie muzikanten die een retestrakke set neerzetten van punky bluesy bluegrassy rocksongs, in de rug gesteund door een uitstekende technicus. In één nummer neemt Dirty Wolf de basgitaar ter hand. In de overige nummers mis je het instrument totaal niet. En dat zeg ik als bassist. Als je de kans krijgt, moet je ze vooral zelf gaan zien. Dan zal ik de hilarische act met de jackplug niet nader omschrijven, zodat dat nog een verrassing blijft. Kijk ook op: www.myspace.com/theexperimentaltropicbluesband