Casa di Ricomanjaro

Zijn Kolonisten van Catan is ongetwijfeld de grootste spelhit van het afgelopen decennium. De mensen bij Jumbo die dit spel destijds weigerden uit te geven, zullen zich tot op de dag van vandaag de haren uit het hoofd trekken. Klaus Teuber lacht nog dagelijks in zijn vuistje. Ook van hem is Löwenherz. Zijn gemeenste spel. Hij maakte het in 1997, dus nog voor Kolonisten. En het is leuker dan Kolonisten, vanwege de heerlijke naaifactor in het spelsysteem.

Bij Löwenherz gaat het om macht vergaren. De koning ligt op sterven en de spelers zijn z’n nazaten die allemaal de troon willen erven. En hij/zij die de meeste machtspunten heeft op het moment dat de koning sterft, wint het spel.

Om macht te vergaren moet je gebied op het speelbord veroveren en daarbij steden en mijnen vergaren. Je hebt daartoe de beschikking over ridders en gebiedsgrenzen. Telkens kun je bieden op drie acties, waaronder je gebied uitbreiden en ridders plaatsen, gebiedsafbakeningen plaatsen, dukaten ontvangen en een politieke kaart trekken. De politieke kaarten bieden foefjes als extra geld, extra punten of bondgenootschappen sluiten zodat je gebied niet wordt ingedamd.

Het spel speelt supervlot en kent veel interactie tussen de medespelers. We speelden het met zijn vieren. Omdat je telkens uit drie acties kunt kiezen, moesten we elkaar steeds uitkopen voor de actie waarop dubbel was geboden.

Löwenherz is een gemeen spel, omdat je elkaars punten kunt afpakken. Bijvoorbeeld door iemands gebied in te dammen. Dan gaat het slachtoffer in kwestie daadwerkelijk terug op de puntenladder. Of door grensafbakeningen voor iemands neus weg te kopen, zodat ie zijn nieuwe gebied niet kan afmaken. Omdat elk drie-actie-kaartje weer anders is, weet je niet wanneer je veel geld voorradig moet hebben om spelers die ook op ‘jouw’ actie bieden af te kopen. Ook dat maakt het spel erg spannend. Liefhebbers van Kolonisten die elkaar ook eens echt gemeen willen dwarszitten, moeten Löwenherz zeker een kans geven.