Casa di Ricomanjaro

Toen ik voor het eerst hoorde over het fenomeen positief denken, dacht ik: wat een onzin. Alsof het leven alleen bestaat uit hiep-hiep-hoera. Of anders gezegd: alsof er niet genoeg reden is om negatief te zijn. Tuurlijk, aan notoire zeursokken heb je niets. Maar van al die blinde optimisten op hun roze wolk moet je het evenmin hebben. Het leven is soms nou eenmaal zwaar kut en vaak ook niet. Ik prefereer de gulden middenweg. Het glas is soms halfvol en soms halfleeg (ook afhankelijk van mijn dorst). Lijkt me wel zo realistisch.

En uit recent onderzoek, zo stond vandaag op Nu.nl te lezen, blijkt dat positief denken voor sommigen zelfs ‘schadelijk’ is. Heel erg onzekere mensen worden er juist nog ongelukkiger van, omdat ze uiteindelijk nog meer aan zichzelf gaan twijfelen. Eigenlijk, zo concludeerden de onderzoekers, werkt positief denken alleen bij mensen die toch al redelijk zelfverzekerd in het leven staan. Met andere woorden: de mensen die het het hardste nodig hebben, hebben er niets aan.

Een hele generatie schrijvers van zelfhulpboeken zal het bloed van hoofdonderzoeker Joanne Wood inmiddels wel kunnen drinken. Een immense bibliotheek pseudo-wetenschappelijke literatuur is immers in één klap naar de ramsj verwezen. Vol treurnis denk ik aan al die illegaal gekapte bomen. Al dat redactiewerk. Al die marketeers die de handel moesten vermarkten, terwijl ze ook aan gehandicaptenzorg hadden kunnen doen. Wat een verspilling! Ik schenk mijn glas nog maar eens halfvol. In de wetenschap dat als ik dat maar vaak genoeg doe, die roze wolk zich vanzelf aandient. Tsjakkaa!