Casa di Ricomanjaro

Casa di Ricomanjaro staat drie weken stil. Morgenochtend vliegen we naar Rome voor een vakantie aan het meer van Bracciano. Een groot vulkanisch meer met naar verluidt erg schoon water. De pizza’s op de desbetreffende camping zijn legendarisch, heb ik me laten vertellen.

Het is er dertig graden, onbewolkt. Mocht het toch gaan regenen de komende weken, dan zal ik wat plaatjes uploaden. Mits er een internetcompu binnen handbereik is, want ik ga niet zitten pielen met mijn telefoon. Reken nergens op. Tot over drie weken. En jullie ook allemaal een plezierige vakantie…

Cheers!
Rico

En voor eigenlijk iedereen die van rockmuziek houdt en muzikanten-humor wel kan waarderen. Het boekje is fraai vormgegeven, als een echte Amerikaanse hotelbijbel. En het geeft een hilarisch overzicht van de geboden die gelden in de wereld van de rock ‘n’ roll.

Naast een prachtige variant op het boek Genesis is het boek het grappigst in de hoofdstukken met de bijbelse do’s en don’t's voor de drummer, de gitarist, de bassist, de zanger, de keyboardspeler, de crew en de fan. Een paar citaten:

“If you know how to program a drum machine, you aren’t a drummer. You’re a computer dweeb.”
(The Gospel According To The Drummer)

“If your amp has more than six knobs, you’re one of them.”
(The Gospel According To Guitar And Bass Players)

“There’s no need to tell the audience the title of each and every song before you play it. Just hurry up and finish so that people can get back to talking.”
(The Gospel According To The Singer)

“Never try to show off your classical training by playing anything by Mozart, Back, or Beethoven. Everybody knows you were forced to take piano lessons as a child…”
(The Gospel According To The Keyboardist)

“You can’t listen to a band on your way to their show. Conversely, it’s absolutely acceptable to listen to them on the way back.”
(The Gospel According To The Fan)

En zo staat het boekje vol met scherpe, flauwe en rake typeringen van hoe het allemaal niet moet als rockmuzikant. En hoe wel natuurlijk. Het kost maar zestien dollar en je kan het voor twaalf euro kopen bij Bol.com. Hét cadeau voor je muzikale vriendjes.

Zijn Kolonisten van Catan is ongetwijfeld de grootste spelhit van het afgelopen decennium. De mensen bij Jumbo die dit spel destijds weigerden uit te geven, zullen zich tot op de dag van vandaag de haren uit het hoofd trekken. Klaus Teuber lacht nog dagelijks in zijn vuistje. Ook van hem is Löwenherz. Zijn gemeenste spel. Hij maakte het in 1997, dus nog voor Kolonisten. En het is leuker dan Kolonisten, vanwege de heerlijke naaifactor in het spelsysteem.

Bij Löwenherz gaat het om macht vergaren. De koning ligt op sterven en de spelers zijn z’n nazaten die allemaal de troon willen erven. En hij/zij die de meeste machtspunten heeft op het moment dat de koning sterft, wint het spel.

Om macht te vergaren moet je gebied op het speelbord veroveren en daarbij steden en mijnen vergaren. Je hebt daartoe de beschikking over ridders en gebiedsgrenzen. Telkens kun je bieden op drie acties, waaronder je gebied uitbreiden en ridders plaatsen, gebiedsafbakeningen plaatsen, dukaten ontvangen en een politieke kaart trekken. De politieke kaarten bieden foefjes als extra geld, extra punten of bondgenootschappen sluiten zodat je gebied niet wordt ingedamd.

Het spel speelt supervlot en kent veel interactie tussen de medespelers. We speelden het met zijn vieren. Omdat je telkens uit drie acties kunt kiezen, moesten we elkaar steeds uitkopen voor de actie waarop dubbel was geboden.

Löwenherz is een gemeen spel, omdat je elkaars punten kunt afpakken. Bijvoorbeeld door iemands gebied in te dammen. Dan gaat het slachtoffer in kwestie daadwerkelijk terug op de puntenladder. Of door grensafbakeningen voor iemands neus weg te kopen, zodat ie zijn nieuwe gebied niet kan afmaken. Omdat elk drie-actie-kaartje weer anders is, weet je niet wanneer je veel geld voorradig moet hebben om spelers die ook op ‘jouw’ actie bieden af te kopen. Ook dat maakt het spel erg spannend. Liefhebbers van Kolonisten die elkaar ook eens echt gemeen willen dwarszitten, moeten Löwenherz zeker een kans geven.

Het is nu eindelijk bewezen. Vloeken helpt! Van de website ScientificAmerican.com het volgende goede nieuws voor iedereen die Gods naam graag ijdel gebruikt:

Why the #$%! Do We Swear? For Pain Relief

Dropping the F-bomb or other expletives may not only be an expression of agony, but also a means to alleviate it.

By Frederik Joelving

Bad language could be good for you, a new study shows. For the first time, psychologists have found that swearing may serve an important function in relieving pain.

The study, published today in the journal NeuroReport, measured how long college students could keep their hands immersed in cold water. During the chilly exercise, they could repeat an expletive of their choice or chant a neutral word. When swearing, the 67 student volunteers reported less pain and on average endured about 40 seconds longer.

Although cursing is notoriously decried in the public debate, researchers are now beginning to question the idea that the phenomenon is all bad. “Swearing is such a common response to pain that there has to be an underlying reason why we do it,” says psychologist Richard Stephens of Keele University in England, who led the study. And indeed, the findings point to one possible benefit: “I would advise people, if they hurt themselves, to swear,” he adds.

How swearing achieves its physical effects is unclear, but the researchers speculate that brain circuitry linked to emotion is involved. Earlier studies have shown that unlike normal language, which relies on the outer few millimeters in the left hemisphere of the brain, expletives hinge on evolutionarily ancient structures buried deep inside the right half.

One such structure is the amygdala, an almond-shaped group of neurons that can trigger a fight-or-flight response in which our heart rate climbs and we become less sensitive to pain. Indeed, the students’ heart rates rose when they swore, a fact the researchers say suggests that the amygdala was activated.

That explanation is backed by other experts in the field. Psychologist Steven Pinker of Harvard University, whose book The Stuff of Thought (Viking Adult, 2007) includes a detailed analysis of swearing, compared the situation with what happens in the brain of a cat that somebody accidentally sits on. “I suspect that swearing taps into a defensive reflex in which an animal that is suddenly injured or confined erupts in a furious struggle, accompanied by an angry vocalization, to startle and intimidate an attacker,” he says.

But cursing is more than just aggression, explains Timothy Jay, a psychologist at the Massachusetts College of Liberal Arts who has studied our use of profanities for the past 35 years. “It allows us to vent or express anger, joy, surprise, happiness,” he remarks. “It’s like the horn on your car, you can do a lot of things with that, it’s built into you.”

In extreme cases, the hotline to the brain’s emotional system can make swearing harmful, as when road rage escalates into physical violence. But when the hammer slips, some well-chosen swearwords might help dull the pain.

There is a catch, though: The more we swear, the less emotionally potent the words become, Stephens cautions. And without emotion, all that is left of a swearword is the word itself, unlikely to soothe anyone’s pain.

Bron: www.scientificamerican.com

Al na één keer spelen vind ik Brass een van de leukste spellen die Martin Wallace (Struggle Of Empires, Age Of Steam) tot dusver heeft ontworpen. Aanvankelijk lijkt het nodeloos complex, zoals veel spellen van de Brit. Maar eigenlijk valt die complexiteit reuze mee, zodra je in het spel zit. Het spelsysteem is er wederom een van vooral tactiek en een ietsiepietsie geluk. Geluk, omdat je enigszins afhankelijk bent van de kaarten die je krijgt.

Je speelt er twee uit per beurt en daarmee ‘betaal’ je je acties. Begrijp me niet verkeerd: de acties kosten doorgaans ook nog geld. Het spel speelt zich af in de Engelse regio Lancashire aan het begin van de Industriële Revolutie. Het is de bedoeling dat je kanalen (fase 1) en spoorwegen (fase 2) aanlegt en in de verschillende steden onder meer katoenfabrieken, havens, kolenmijnen en scheepswerven bouwt. Als je deze vervolgens ‘verzilvert’, mag je de tegeltjes omdraaien en krijg je bij de twee puntentellingen punten (eind fase 1 en eind fase 2). Wie de meeste punten scoort, wint het spel. Zoals bij nagenoeg elke Wallace het geval is.

Verzilveren doe je bijvoorbeeld door katoen te leveren bij een haven waarmee je via al dan niet eigen kanalen of rails bent verbonden. Of door al je kolen op je kolenmijn kwijt te raken. Of door een scheepswerf te bouwen. Deze zijn duur en kun je slechts in een paar kuststeden bouwen, maar ze leveren wel veel punten op. Ook voor aangelegde kanalen en rails krijg je punten.

Belangrijk is dat je steeds genoeg geld hebt om te investeren in gebouwen en kanalen/spoorwegen. Ook is het zaak goed te timen wanneer je acties doet waarbij je kolen of ijzer nodig hebt. Die zijn namelijk niet altijd gratis voorradig, maar moet je soms kopen tegen woekerprijzen. Dat kost je extra en het geld groeit je bij Brass niet op de rug. Gelukkig kun je ook als actie een lening afsluiten, zodat je wat meer financiële ruimte krijgt. Kost je natuurlijk wel rente, maar kan net het verschil maken.

Brass duurt ongeveer tweeëneenhalf uur. We speelden het met zijn vieren en dat lijkt me het perfecte aantal. Hoewel het ook met drie personen kan. Door het redelijk snelle spelsysteem verveel je je geen moment. Het artwork door Peter Dennis is prachtig, vooral het speelbord, de gebouwentegeltjes en de speelkaarten zijn erg fraai. Alleen het geld zelf ziet er niet uit: gladde plastic zilver- en koperkleurige schijfjes zonder opdruk of reliëf. Puur functioneel dus. Maar dit is in het licht van het speelplezier dat je met Brass hebt slechts mierenneukerij.

Toen ik voor het eerst hoorde over het fenomeen positief denken, dacht ik: wat een onzin. Alsof het leven alleen bestaat uit hiep-hiep-hoera. Of anders gezegd: alsof er niet genoeg reden is om negatief te zijn. Tuurlijk, aan notoire zeursokken heb je niets. Maar van al die blinde optimisten op hun roze wolk moet je het evenmin hebben. Het leven is soms nou eenmaal zwaar kut en vaak ook niet. Ik prefereer de gulden middenweg. Het glas is soms halfvol en soms halfleeg (ook afhankelijk van mijn dorst). Lijkt me wel zo realistisch.

En uit recent onderzoek, zo stond vandaag op Nu.nl te lezen, blijkt dat positief denken voor sommigen zelfs ‘schadelijk’ is. Heel erg onzekere mensen worden er juist nog ongelukkiger van, omdat ze uiteindelijk nog meer aan zichzelf gaan twijfelen. Eigenlijk, zo concludeerden de onderzoekers, werkt positief denken alleen bij mensen die toch al redelijk zelfverzekerd in het leven staan. Met andere woorden: de mensen die het het hardste nodig hebben, hebben er niets aan.

Een hele generatie schrijvers van zelfhulpboeken zal het bloed van hoofdonderzoeker Joanne Wood inmiddels wel kunnen drinken. Een immense bibliotheek pseudo-wetenschappelijke literatuur is immers in één klap naar de ramsj verwezen. Vol treurnis denk ik aan al die illegaal gekapte bomen. Al dat redactiewerk. Al die marketeers die de handel moesten vermarkten, terwijl ze ook aan gehandicaptenzorg hadden kunnen doen. Wat een verspilling! Ik schenk mijn glas nog maar eens halfvol. In de wetenschap dat als ik dat maar vaak genoeg doe, die roze wolk zich vanzelf aandient. Tsjakkaa!

En nu maar hopen dat dit christelijke kabinet niet wéér op zijn gemankeerde stokpaardjes gaat zitten. En gewoon luistert naar de adviezen van mensen die weten waarover ze het hebben.

Op de website van NRC staat het artikel waarbij deze afbeelding hoort. Maar kijk vooral ook in het volledige rapport van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM). Dat kun je hier downloaden.