Casa di Ricomanjaro

Maar de tijd om fatsoenlijk te bloggen zoals u dat van mij gewend bent, blijft me gewoon ontbreken. Komende week moet ik een grote freelance klus doen in de avonduren (boek redigeren) en repeteren met Take ‘em To The Bridge. Dus wees niet verrast als hier weinig wordt gepubliceerd. Het is even niet anders. Laten we het de Ricomanjaro Zomerstop noemen…

Meer valt er niet te vertellen. Een spannend potje Funkenschlag gewonnen, met gastspeler buurman Laus in de nek. En Mike B die te weinig geld overhield. Achttien steden voorzag ik van stroom, met dank aan een net daarvoor gekochte energiecentrale op biomassa. We waren met zijn vieren deze keer. Het was de eerste keer dat ik de kaart van Korea won.

En inmiddels zit Under The Brigde van de Peppers er ook in. Moeten we morgenavond spelen en heb ik de afgelopen dagen mijn vingers op stuk gespeeld, bij wijze van spreken. Die idioot speelt geen maat hetzelfde. En je wil toch een natuurgetrouwe kopie neerzetten. Dus dat was even pezen. De andere nummers zitten er ook wel redelijk in. Maar die zijn ook wat meer pompen dan Under The Bridge. Pompen is lekker.

Net terug uit de Goffert. Metallica gezien. En gehoord. Het geluid was uitstekend. De set was waanzinnig goed in balans en de band was strak en van het begin (Blackened) tot het eind (Seek And Destroy) super op dreef. Het nieuwe materiaal past naadloos in het bestaande repertoire, in de positieve zin des woords. Een uitgebreid verhaal zit er niet in vanavond. Maar met genoegen heb ik mogen constateren dat Metallica nog geen sporen van slijtage vertoont. En dat na bijna dertig jaar. Hulde!

Verräter is het kaartspel waarvan het spelprincipe model stond voor Machiavelli. Maar waar Machiavelli nog door kan gaan voor een vriendelijk gezelschapsspel, is Verräter hét naaispel bij uitstek. En daarom dus erg leuk.

Geknokt wordt er nauwelijks in dit spel van Marcel-André Casasola Merkle (van onder meer Taluva). Het is vooral een kwestie van opportunistisch partij kiezen en je eigen agenda bewaken. Elke ronde is er een conflict tussen de Adelaars en de Rozen. Zelf sta je aan de kant van één van hen. Maar je kunt wisselen van partij. Als je de rol van Verräter kiest, ben je bij de tegenpartij en tellen de door jou gespeelde kaarten voor de nieuwe beschermheren.

Eigenlijk is het te laat om uitgebreid op de spelregels in te gaan. Je kunt punten scoren door per ronde bij de winnende clan te horen. Maar ook pak je punten als je je kaarten opspaart en twee Kontoren bouwt. Daarvoor moet je de rol van Baumeister kiezen (duh). Je kunt ook rollen kiezen die je extra gevechtspunten geven of je de mogelijkheid bieden te bepalen waar het conflict in de volgende ronde plaatsvindt. De Bauer krijgt drie extra kaarten.

Is het nog te volgen? Waarschijnlijk niet, maar zoals gezegd: het is te laat om uitgebreid uit te leggen hoe het spel gaat. En morgen moet ik weer repeteren. Kijk maar op www.boardgamegeek.com. Lang verhaal kort: Verräter is het leukste kaartspel na Machiavelli. Je moet het met minimaal vier mensen spelen, anders werkt het niet. En je moet dus tegen een mes in je rug kunnen. Of beter gezegd: meer dan één. En het kost maar zes euro. Ik zeg: koopje!

Voor volgende week donderdag moet ik zestien nummers kunnen spelen, die ik nog niet eerder heb gespeeld. Dus dat betekent bijna elke avond oefenen. En aangezien er ook nog een relatie is die aandacht verdient, schiet het bloggen er deze week even bij in. Tot over een dag of tien…

Afgelopen week voornamelijk op bed gelegen, geslapen en antibiotica en pijnstillers geslikt. Tot donderdag leek het er zelfs op dat ik onder het mes moest vanwege een uit de kluiten gewassen abces in mijn keelwand. Gelukkkig bleek chirurgisch ingrijpen uiteindelijk niet nodig. Maar u zult begrijpen dat ik weinig inspiratie had om te bloggen. Volgende week ben ik er weer. IJs en weder dienende.