Casa di Ricomanjaro

Doorgaans ben ik niet zo dol op dobbelstenen. De leukste spellen zijn die waarbij de geluksfactor tot een minimum is beperkt. Een uitzondering hierop is Nexus Ops, een Amerikaanse science fiction wargame van Charlie Catino. Gisteravond speelden we het voor het eerst met zijn drieën. En ik ben er helemaal voor gevallen. Wat een topspel!

Het speelbord is opgebouwd uit zeshoekige tegels met daarop een lavaveld, een kristalveld, een schimmelbos of een stenen veld. Op een aantal velden zijn rubiummijnen gevestigd die per beurt geld opleveren als je er alleenheerschappij hebt. Je speelt met een leger dat bestaat uit zes verschillende type wezens: een mens, een paddestoelwezen, een kristalmonster, een lavadier, een spin en een vliegende draak. Deze dingen kun je kopen met het geld dat je verdient met je mijnen.

Als je met één of meer figuurtjes van je tegenstander(s) op een tegeltje staat, moet je knokken. Dat doe je (surprise!) door te dobbelen. Eerst gooi je voor de aanwezige vliegende draak. Als je een twee of hoger gooit, gaat er een poppetje van je tegenstander uit het veld. Dan gooi je voor het lavadier en gebeurt hetzelfde wanneer je drie of hoger gooit. Verder: spin = vier of hoger, paddestoelenwezen en kristalmonster = vijf of hoger, mens = zes. Het zal duidelijk zijn dat de prijzen van de zes wezens evenredig oploopt naarmate je lager met de dobbelsteen hoeft te gooien om te winnen.

Wie een slag wint, krijgt een overwinningspunt. Tenzij je een passend kaartje met een secret mission hebt, want dan kun je twee of drie punten scoren. Een voorbeeld van zo’n secret mission is een veldslag winnen terwijl je nog minimaal één kristalmonster overeind houdt.

Naast kaartjes met secret missions heb je energize-kaartjes die je krijgt als je een slag hebt verloren of als je in je eentje op de toren in het midden van het bord staat. Deze kaartjes geven je foefjes als extra dobbelwaarde of meer verplaatsbewegingen. Want je verplaatst je poppetjes normaliter maximaal één veld per beurt. Dat lijkt weinig, maar houdt het juist spannend. Wie het eerst twaalf overwinningspunten heeft, is winnaar.

Het spel is erg Amerikaans en ik ben zelf meer van de Europese designer spellen. Toch is Nexus Ops na drie keer spelen al een van mijn favorieten. Het speelt lekker vlot, het zit logisch in elkaar en het ziet er prachtig uit. Het schijnt zelfs dat de figuurtjes glow-in-the-dark zijn, maar ik heb het nog niet in het donker gespeeld. Het enige kutte aan dit spel is dat het nergens te krijgen is. Ja, op Amazon, maar die versturen het niet naar Nederland. Verder hadden ze het bij het Spelhuis, maar ook daar is het uitverkocht. Dus ik zoek nog even door. Onbegrijpelijk dat dit niet gewoon in Nederland wordt uitgegeven.

Vandaag kopten NRC en AD in hun nieuwsbrieven dat de aanschaf van de Joint Strike Fighter (JSF) mogelijk wordt uitgesteld. Dit gevechtsvliegtuig moet de huidige F16 gaan vervangen.

Defensie wil 6,2 miljard euro uitgeven aan het nieuwe vliegtuig. Hoeveel exemplaren ons land daarvan kan aanschaffen is gissen, aangezien de prijs van die ondingen nog niet vaststaat.

Wel zal het kabinet waarschijnlijk één of twee testtoestellen kopen. Laten we desondanks hopen dat uitstel tot afstel leidt. De veel goedkopere Saab vliegtuigen die door Defensie te min zijn bevonden, volstaan echt wel voor wat onze vliegeniers straks met die straaljagers moeten doen.

“Vandaag wordt Jezus aan het kruis gehangen”, zegt Puck. Ik vraag van wie ze dat heeft. “Van school”, zegt ze. Puck is net zes geworden. Bij navraag blijkt dat haar juf het verhaal van de kruisiging heeft verteld.

Zelf vind ik het niet nodig dat kleuters al met dit soort bijbelse details worden geconfronteerd. Ja, dan moet je ze niet op een christelijke school doen, hoor ik u zeggen. U heeft natuurlijk gelijk. Maar het beeld van een kruisiging is niet iets wat je een kleuter opdringt. Al ben je nog zo christelijk.

Hedwig zegt dat ik boter op mijn hoofd heb, aangezien ik Puck ook laat kijken naar Kim Possible en Spongebob. En dat kinderen van die leeftijd dergelijk onderscheid in voorgeschotelde geweldadigheden nog niet maken. Dat ze, kortom, het kruisigingsverhaal gewoon zien als fictie. Ik hoop dat ze gelijk heeft.

Eigenlijk zou ik vanavond met Mike en Marc het Amerikaanse sf-bordspel Nexus Ops gaan spelen. Heb het al een keer met Mike gespeeld. Met zijn drieën moet het nóg leuker zijn. En dan zou ik vanavond een bespreking ervan posten. Maar de realiteit is dat ik knallende koppijn heb, dus ik kruip er vroeg in met een pot thee en een aflevering van Mad Men. Die post over Nexus Ops hou je, kortom, nog tegoed.

In de VS is het tweede seizoen van Mad Men inmiddels afgelopen, maar wij zijn net begonnen aan de eerste drie afleveringen. En wat een te gekke serie! De dvdbox van het eerste seizoen is al een tijdje uit in Nederland. Ik ben ook al een half jaar geleden getipt, maar ik was het weer vergeten. Tot Hedwig een advertentie zag op de website van De Volkskrant, waar je hem ook kon bestellen. Hedwig las dat Mad Men van een van de makers van The Sopranos was en aarzelde geen moment. En terecht, zo bleek al na de eerste aflevering.

Mad Men gaat over een reclamebureau in het begin van de jaren zestig. Creatief directeur Don Draper is het hoofdpersonage. Een ietwat mysterieuze veertiger die zakelijk behoorlijk geslaagd lijkt. Maar privé gaat het hem allemaal wat minder goed af en dat wreekt zich op den duur in zijn werk. Meer weet ik nog niet, want zoals gezegd heb ik pas de eerste drie afleveringen gezien.

Mad Men is vooral te gek door de waanzinnige productie en de dramatiek. De setting, een New Yorks reclamebureau en het uitgaansleven daaromheen in de jaren zestig, is prachtig uitgewerkt. De dialogen zijn erg strak en soms erg geestig. Centrale vraag lijkt of roken nou wel of niet slecht is. Het reclamebureau ziet zich geconfronteerd met de opdracht de tabaksindustrie te redden. Want zojuist is bekend geworden dat roken longkanker veroorzaakt. De tabaksindustrie doet haar best om de gezonde kanten van het roken te benadrukken. Dat kon toen nog. Ook de overheid mengt zich in de kwestie.

De serie geeft een fraai beeld van hoeveel er in die tijd nog werd gerookt. Anno 2009 bijna schokkend om te zien. Overal wordt de ene filterloze sigaret na de andere opgestoken. Of iemand nou zwanger is of niet, aan het werk is of niet, in een ruimte met kinderen is of niet. De prijsvraag van de maand luidt dan ook: hoeveel sigaretten worden er gemiddeld gerookt in een aflevering van Mad Men?

Inzendingen voor 30 april mailen met rechtsbovenstaand contactformulier. Onder de juiste inzenders wordt een Casa di Ricomanjaro t-shirt verloot. Vermeld dus ook even je maat. Veel succes!