Casa di Ricomanjaro

Doorgaans ben ik niet zo dol op dobbelstenen. De leukste spellen zijn die waarbij de geluksfactor tot een minimum is beperkt. Een uitzondering hierop is Nexus Ops, een Amerikaanse science fiction wargame van Charlie Catino. Gisteravond speelden we het voor het eerst met zijn drieën. En ik ben er helemaal voor gevallen. Wat een topspel!

Het speelbord is opgebouwd uit zeshoekige tegels met daarop een lavaveld, een kristalveld, een schimmelbos of een stenen veld. Op een aantal velden zijn rubiummijnen gevestigd die per beurt geld opleveren als je er alleenheerschappij hebt. Je speelt met een leger dat bestaat uit zes verschillende type wezens: een mens, een paddestoelwezen, een kristalmonster, een lavadier, een spin en een vliegende draak. Deze dingen kun je kopen met het geld dat je verdient met je mijnen.

Als je met één of meer figuurtjes van je tegenstander(s) op een tegeltje staat, moet je knokken. Dat doe je (surprise!) door te dobbelen. Eerst gooi je voor de aanwezige vliegende draak. Als je een twee of hoger gooit, gaat er een poppetje van je tegenstander uit het veld. Dan gooi je voor het lavadier en gebeurt hetzelfde wanneer je drie of hoger gooit. Verder: spin = vier of hoger, paddestoelenwezen en kristalmonster = vijf of hoger, mens = zes. Het zal duidelijk zijn dat de prijzen van de zes wezens evenredig oploopt naarmate je lager met de dobbelsteen hoeft te gooien om te winnen.

Wie een slag wint, krijgt een overwinningspunt. Tenzij je een passend kaartje met een secret mission hebt, want dan kun je twee of drie punten scoren. Een voorbeeld van zo’n secret mission is een veldslag winnen terwijl je nog minimaal één kristalmonster overeind houdt.

Naast kaartjes met secret missions heb je energize-kaartjes die je krijgt als je een slag hebt verloren of als je in je eentje op de toren in het midden van het bord staat. Deze kaartjes geven je foefjes als extra dobbelwaarde of meer verplaatsbewegingen. Want je verplaatst je poppetjes normaliter maximaal één veld per beurt. Dat lijkt weinig, maar houdt het juist spannend. Wie het eerst twaalf overwinningspunten heeft, is winnaar.

Het spel is erg Amerikaans en ik ben zelf meer van de Europese designer spellen. Toch is Nexus Ops na drie keer spelen al een van mijn favorieten. Het speelt lekker vlot, het zit logisch in elkaar en het ziet er prachtig uit. Het schijnt zelfs dat de figuurtjes glow-in-the-dark zijn, maar ik heb het nog niet in het donker gespeeld. Het enige kutte aan dit spel is dat het nergens te krijgen is. Ja, op Amazon, maar die versturen het niet naar Nederland. Verder hadden ze het bij het Spelhuis, maar ook daar is het uitverkocht. Dus ik zoek nog even door. Onbegrijpelijk dat dit niet gewoon in Nederland wordt uitgegeven.