Even zachtjes slikken was het wel. Vandaag nam Borre afscheid van kinderdagverblijf De Blauwe Watoessi, voorheen (en in de volksmond nog steeds) Wammes. Ook vierde hij er vanmiddag zijn verjaardag. Donderdag begint hij op de kleuterschool, pardon groep 1 van de basisschool. Dat betekent dat we vanaf nu twee schoolgaande kinderen hebben. Een nieuw tijdperk breekt aan. God, wat gaat het allemaal toch belachelijk snel!

De Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) heeft vandaag geroepen dat ziekenhuizen patiënten niet eerder mogen behandelen als zij daarvoor meer willen betalen. Helemaal terecht natuurlijk, maar wat zegt de zorgautoriteit? Dit is in strijd met de Wet marktordening gezondheidszorg! Nou vraag ik je.

Eind vorig jaar werd bekend dat een Haarlems ziekenhuis patiënten tegen betaling hoger op de wachtlijst plaatste. Op zichzelf natuurlijk een heel erg kwalijke ontwikkeling. De tweedeling in de zorg is al een feit, maar zo wordt de kloof tussen rijk en arm wel erg snel groter.

Wanneer je zorg echter aan de markt over wil laten, dan moet je ook consequent zijn. Als ik ziekenhuisdirecteur was en ik werd geacht commercieel te handelen, dan zou ik mezelf ook in de uitverkoop gooien. En geld vragen voor opwaartse verschuivingen op de wachtlijst. En dat is nog maar het begin. Apparatuur voor de behandeling van zeldzame ziekten kwamen er bij mij niet in. Innovatie? Alleen als het werk er goedkoper door wordt. Massaproductie wil ik dan draaien. Cure voor weinig, care voor de hoofdprijs. Vermogende senioren, kom maar binnen hoor!

De kwestie toont aan dat de autoriteiten het hier ook niet allemaal meer weten. Wel of geen zorgmarkt? Klink mag het zeggen. Of eigenlijk liever niet. Zorg aan de markt overlaten is vragen om Amerikaanse toestanden. En daar is niemand bij gebaat.

“You are more in love

with the desire,

than the desired”

Irvin Yalom
(uit: Nietzsche Wept: A Novel Of Obsession; vertaald als Nietzsches tranen)

Nieuw van Spaanse makelijk is 2 de Mayo. Een tweepersoonsspelletje van Daniel Val naar analogie van de strijd die de bevolking van Madrid op 2 mei 1808 streed tegen het leger van Napoleon. Het speelt heerlijk weg en is tot het eind toe razend spannend.

Het spelbord toont de oude kaart van de Spaanse hoofdstad, verdeeld in een aantal wijken. Een handjevol blauwe blokjes stellen het leger van Napoleon voor, een aanzienlijk kleiner aantal rode blokjes zijn de Spanjaarden. Ze worden verdeeld over de stad. Het spel bestaat uit tien ronden en in die ronden trek je een vechtkaart. Je legt allebei een bewegingsstrategie vast. Dan ga je bewegen en tenslotte wordt er gevochten per zone waarin beide kleuren zijn vertegenwoordigd. Dubbele bezetting betekent winst. Dus als er in een gebied vier blauwe blokjes staan en twee rode, dan zijn allebei de rode blokjes uit het spel.

Als na tien ronden alle Spaanse blokjes zijn vernietigd, alle toegangswegen tot de stad door de Fransen zijn bezet én er niet meer dan drie blauwe blokjes zijn gesneuveld, heeft het leger van Napoleon (blauw) gewonnen. Zoniet, dan winnen de Spanjaarden (rood).

Het spel speelt zoals gezegd supervlot en is in een half uurtje beslist. Omdat je in het geheim voor een bewegingsstrategie kiest, is het elke beurt weer hartstikke spannend. Wel moet je goed zijn doordrongen van de voordeeltjes die elke partij heeft. Zoals het vrij mogen bewegen tussen enkele zones, wat de Fransen mogen en de Spanjaarden niet. 2 de Mayo is ook nog eens zeer fraai vormgegeven. Echt een spel om vrolijk van te worden.

Bijna wekelijks droom ik dat ik mijn middelbare schooldiploma nog moet halen. In de droom ben ik dan gewoon afgestudeerd en heb ik ook mijn huidige baan, maar daarnaast zit ik op mijn oude middelbare school in het examenjaar. En hoe vaak de droom ook terugkomt, ik kom er nooit achter of ik kans van slagen heb.

Vannacht had ik hem weer. Het was een versie met een melancholisch tintje. Ik liep over het schoolplein en wees een denkbeeldige gesprekspartner aan waar vroeger mijn vrienden stonden. Nu kende ik niemand meer op school en voelde me verloren in de pauzes. Het almaar groter wordend leeftijdsverschil hielp ook niet echt.

Meest opvallend aan deze dromen is dat Engels in mijn rooster ontbreekt. Elke keer weer. Meermalen vraag ik klasgenootjes in de droom waarom dat zo is. Niemand weet het antwoord. “Moeten we dan wel gewoon een literatuurlijst afwerken?”, vraag ik steeds, maar ik krijg nooit helderheid. Het gevolg is dat ik aldoor het gevoel bleef houden in tijdnood te komen.

Tot vannacht. Toen werd het ineens duidelijk. Er bleek namelijk nog een vak te zijn dat ik niet had: Tekenen. En al in de droom kwam het antwoord: ik was voor de tweede keer aan mijn examenjaar bezig en bleek het eerste jaar al geslaagd voor Engels en Tekenen. Dus hoefde ik deze vakken niet meer te doen. Een raadsel van jaren betrekkelijk simpel opgelost. Maar een hele geruststelling. Scheelt de komende dromen namelijk een boel leeswerk.

De dalai lama krijgt geen visum voor Zuid-Afrika. Hierdoor kan hij niet deelnemen aan de vredesconferentie van aankomende vrijdag in Johannesburg. De Zuid-Afrikaanse autoriteiten zijn gezwicht onder druk van China, zo melden Zuid-Afrikaanse media vandaag. Ook Nobelprijswinnaars Desmond Tutu en Frederik Willem de Klerk zijn uitgenodigd. Zij hebben echter gedreigd weg te blijven als de dalai lama er niet bij is. Ik hoop dat ze zich aan hun woord houden.