Casa di Ricomanjaro

Zijn laatste shows mogen dan inhoudelijk een stuk sterker zijn. Maar toen Theo Maassen doorbrak, kwam hij wel meteen met een een absoluut hoogtepunt uit zijn oeuvre: de afscheidsspeech voor Henk van den Tillaard van Mengvoeders Unietet. Vandaag de Klassieker van de week:

In haar nieuwsbrief van vanavond wijst de overheid trots op het teruggelopen aantal schoolverlaters in het seizoen 2007-2008. Ten opzichte van het schooljaar 2005-2006 zijn er 10% minder dropouts geteld. In het voortgezet onderwijs verlieten 18% minder leerlingen voortijdig de school dan bij de vorige meting. In het mbo was dit 6%.

Staatssecretaris Van Bijsterveldt is als een kind zo blij met de cijfers. Uit het persbericht: “De aanpak van schooluitval is een speerpunt van het kabinet. Het kabinet wil het aantal nieuwe uitvallers halveren tot maximaal 35.000 in 2012. De huidige daling loopt in de pas met de ambitie van het kabinet.”

Natuurlijk is deze daling erg goed nieuws. Maar ook realiteit is dat liefst 48.800 leerlingen in 2008 voortijdig hun opleiding verlieten. Het kabinet heeft, kortom, haar doelstellingen te slap gekozen. Ik bedoel: 35.000 kansloze jongeren op de arbeidsmarkt in 2012 vind ik nog steeds absurd veel. Ik wil niet als een rechtse ouwe lul klinken, maar het gaat hier wel om raddraaiers in de dop. Van wie er natuurlijk altijd een deel in de dop blijft. Maar altijd weer een groot deel verder ontspoort. Of in ieder geval de samenleving meer geld kost dan het oplevert. De nuloptie is uiteraard geen realiteit. Maar laat het wel een streven zijn.

Vanavond opende Bløf officieel zijn nieuwe theatertour in het Utrechtse Beatrixtheater. De Zeeuwen speelden veel werk van het nieuwe Oktober en het in april uit te komen April. En hoewel ik het meest recente album van de heren nogal saai en eenvormig vind, kwamen de nummers van deze plaat live helemaal tot leven. Alsof ze voor het theater zijn geschreven. Nummers als Eilanden (de Oktober-versie) en het gevoelige Zo Mooi, Zo Mooi behoorden zonder twijfel tot de hoogtepunten van de avond. En dat had ik niet verwacht van het nieuwe materiaal. Bovenal blijft de band met haar onuitputtelijke spelplezier een lust voor het oog. Zelden zie je muzikanten zo enerverend en overtuigend muziek maken. We kregen overigens ook alvast een voorproefje op het album dat na April zal verschijnen en dat klonk erg veelbelovend. Want na twee rustige albums zal de band weer ouderwets gaan rocken. En ondanks de sfeervolle, overwegend ingetogen theateroptredens van het gezelschap, vind ik Bløf stevig rockend toch op zijn best.

Voor Metallica-liefhebbers die ook de Beatles kunnen waarderen, evenals een vette knipoog: Beatallica. Zelf omschrijven ze hun muziek als een mix van The Beatles en Metallica (goh!). Meer introductie is niet nodig. Hun album heet Sgt. Hetfield’s Motorbreath Pub Band en op hun MySpace-space kun je wat tracks beluisteren. Best lachen als je een beetje melig bent.

We all pay for life with death,
so everything in between
should be free.

Bill Hicks (1961-1994)

Vanavond eindelijk Twilight Struggle gespeeld. Een Amerikaanse wargame voor twee personen. Eigenlijk hou ik niet zo van echte wargames. Maar dit is er een die je als liefhebber van bordspellen in ieder geval één keer gespeeld moet hebben. En wat mij betreft blijft het niet bij die ene keer. Het is superspannend. Het bijbehorende kaartspel is prachtig uitgevoerd én het is historisch verantwoord.

Thema van Twilight Struggle is de Koude Oorlog (1945-1989). De spelers zijn respectievelijk de Sovjetunie en de Verenigde Staten. Het bord toont de wereldkaart met landen waar je allebei invloed of controle kunt uitoefenen. Het spel verloopt in drie episoden: de vroege, de midden- en de late oorlog. Je speelt allebei kaarten uit om ‘events’ te laten plaatsvinden, variërend van de Cubacrisis tot de val van de Berlijnse Muur. Of je gebruikt de punten op de kaarten om je invloed in de landen op het bord uit te breiden.

Uiteindelijk gaat het erom dat je op strategische wijze en op de juiste momenten zoveel mogelijk politieke heerschappij in de diverse gebieden verkrijgt. Timing is alles bij dit spel. Daarnaast kun je punten verdienen met onder meer een Space Race en het plegen van coupes. Niet teveel overigens, want dan wordt het risico op een kernoorlog wel erg groot. En dat is natuurlijk ook weer niet de bedoeling.

Het spel is zoals gezegd heel realistisch en historisch verantwoord ontworpen. Zo win je zelfs in één keer wanneer je de totale politieke macht hebt in Europa op het moment dat de Europe Score Card wordt gespeeld. Maar de kans hierop is erg klein. We waren gedurende het hele spel erg aan elkaar gewaagd. In ieder geval in Europa.

Enig minpuntje aan Twilight Struggle is de lengte van het spel. Wellicht dat het wat sneller speelt als je gevorderd bent. Maar voor het zover is ben je uren bezig. Desondanks was het tot het eind toe superspannend, dus wat dat betreft zit het wel goed. En alleen al het lezen van de echt te gekke eventkaarten is bijzonder amusant. Het spel is gemaakt door Ananda Gupta en Jason Matthews en in de VS uitgegeven door GMT Games. Heb het nog niet in Nederland te koop zien staan. Maar gelukkig leven we in 2009 en mag je als Nederlander zowel in Rusland als in Amerika online bestellen. Had ik al gezegd dat het een superspannend spel is?