Casa di Ricomanjaro

Deze week schreef ik over mijn jammerlijk wederhoren met Iron Maiden. Jammerlijk, want ik werd niet echt opgewonden van hun recente albums. Maar daarna kreeg ik wat oud werk te pakken. Nog uit de tijd van zanger Paul Di Anno. Die meedeed op Maiden’s eerste twee platen, het titelloze debuut en Killers. De opnamen stammen uit 1979 en 1980, respectievelijk opgenomen in de BBC-studio en op het Reading Festival. Ze staan op Eddie’s Archives, een zes-cd-box die in 2002 verscheen, met live-opnamen en b-kanten. Ondanks het te gekke concert van de Beast On The Road tour dat ook op deze box staat, laten de opnamen met Di Anno stuk voor stuk horen wanneer Iron Maiden op haar best was. Zo rauw, zo energiek. Misschien af en toe wat slordig, maar de orkaankracht die ze voortbrengen maakt dat allemaal goed. Geniet ervan!

Iron Maiden (Friday Rock Show Session 1979)
Prowler (Reading Festival 1980)

En als bonus:
Phantom Of The Opera (live, extra track op een speciale editie van Killers)

Graag zou ik de pik zien bevriezen van de bestuursvoorzitter van de Jacobus Fruytier Scholengemeenschap in Apeldoorn. Ondanks de kou mogen de meisjes op deze reformatorische school geen broek aan op de fiets. Want regels zijn regels: vrouwen dienen zich met hun kleding te onderscheiden van mannen – zowel in de school als langs Gods wegen.

Een artikel op de website van de Volkskrant meldt dat de schoolleiding “geen uitzondering wil maken voor ‘pubers’ die als vanzelfsprekend tegen de regels aanschuren”. Graag zou ik zien dat de bestuursvoorzitter die deze uitspraak deed de komende week naakt in een weiland even buiten Apeldoorn wordt vastgebonden aan een hek. En hij mag pas los als hij de schoolregels verandert. Gereformeerden in Nederland, dames en heren, anno 2009. En maar kankeren op de burka. Terwijl dat ding nu juist zo heerlijk beschermt tegen die gure vrieswind.

Vanavond speelde ze in de Stadsschouwburg. Onderstaand lied was de toegift. Ik zou graag met haar willen trouwen. Maar dat vindt mijn vrouw niet goed.

Op de website van de Telegraph staat een interview met een muzikant die al bijna twee jaar de hik heeft. De Brit kan bijna niet slapen en geen eten binnenhouden. Sinds februari 2007 dus. Moet je je voorstellen! Twee jaar de hik. Onophoudelijk.

Mijn langste hikperiode stamt uit 1993 of 1994. Hedwig en ik waren dronken geworden tijdens de opening van de kroeg van vrienden uit Boxtel. We zouden er ook blijven slapen, een paar straatjes verderop. Daartoe moesten we over het plein van een kerk lopen en daar was ie weer. De dronkemanshik. Maar deze keer duurde hij bijna een uur. Ik kon toen nog minder goed loslaten dan tegenwoordig, dus ik werd er helemaal gek van. Ik vloekte en tierde en slikte duizend maal drie keer achter elkaar. Ik hield mijn adem in tot ik blauw zag. Hij bleef maar terug komen. Ik dronk een liter water bij aankomst op ons slaapadres. Niets hielp. Tot ik moest overgeven. Toen was ie weg.

Als ik nu de hik zou krijgen die zo lang zou duren dat ik er niet meer van kon slapen en eten, dan was ik na een dag rijp voor de gesloten afdeling van een psychiatrisch ziekenhuis. Ongelooflijk dat deze Engelsman nog leeft.

Natuurlijk, Steve Harris is nog steeds een waanzinnige bassist. Maar Iron Maiden had eigenlijk eind 1986 uit elkaar moeten gaan. Somewhere In Time is hun laatste goede album. Voor zover je met een drummer als Nicko McBrain over goede albums kunt spreken. Want wat een eh… aparte drummer is dat toch. Dan liever het gebeuk van Clive Burr. Maar die drumt niet meer, geloof ik. Zou ik eens moeten nazoeken. Hij heeft MS.

Toevallig had ik voor de kerst Maidens tweede gedownload. Killers. Afgezien van de productie een te gekke plaat. Samen met het titelloze debuut behoort dit tot de top van het Engelse gezelschap. Zonder zanger Bruce Dickinson overigens tekort te willen doen. Hij kwam pas op het derde, The Number Of The Beast, om de hoek. En ook dat was een goede plaat. Maar daarna begon de ellende. Eerst verving men Burr door McBrain. Een lompe, vreemde drummer die live bijna elk nummer sneller eindigde dan dat hij het begon. Daarna kwam men met rare, opzwepende koortjes die zo van een door Desmond Child geproduceerde Manowar leken te komen. En vervolgens verzwakte ook het innovatief vermogen en begon de band zichzelf schaamteloos te herhalen.

Na mijn aangename weerhoren met Killers besloot ik een recent album van de heren te downloaden. Uit 2002 stamt Brave New World. Nicko McBrain is er nog steeds bij. Je zou verwachten dat de man in die vijftien jaar strak heeft leren drummen. Maar zijn partijen moeten nog steeds danig worden overgeproduceerd om het nog enigszins te laten klinken. En Steve Harris maakt vooral veel herrie. Op zichzelf wel aardig, ware het niet dat ik hier in 1988 gebleven was. En afgehaakt. Maar dan het songmateriaal. Dat klinkt misschien iets moderner door de techniek, edoch qua stijl hangt het ergens tussen Piece Of Mind en Somewhere In Time in. Maar dan lang niet zo sterk als toen. Zwak aftreksel was de term die me almaar door de hersenen schoot. Teveel herhalingen, teveel oh – oh – oohs. Heb hem meteen weer van mijn iPod gehaald. Ruimte is schaars op mijn Nanootje.

Sommige dingen moet je laten rusten. Niet willen herontdekken. Steve Harris en de zijnen deden het in de jaren tachtig. Maar nu niet meer. Niks aan te doen. Een desillusie rijker ben ik aan het nieuwe jaar begonnen. Iedereen een in alle opzichten goed 2009!