Casa di Ricomanjaro

Behalve meer sporten is mijn goede voornemen om in januari te stoppen met roken. Voorgoed, that is. Met sporten ben ik inmiddels begonnen. Het is heerlijk. Nu de tabak nog. Ik bezin me op een goede datum. Morgenavond? Zondagavond? Of toch vrijdagavond en rookvrij het weekend ingaan?

Als het me lukt om te stoppen met roken, heb ik de moeilijkste taak volbracht die ik ooit in mijn leven voor mijn kiezen heb gehad. Ik heb evenwel een sterk vermoeden dat ik het er deze keer goed vanaf breng. Ik ben nog nooit zo gemotiveerd geweest. Bovendien heb ik weer bronchitis, net als vorig jaar in deze periode. Dus dan is roken sowieso niet zo fijn. Dingen die me de komende weken, zeg maar de eerste moeilijke periode, van het roken af zullen houden, zijn:

En als ik het niet meer trek, ga ik hier opschrijven hoe erg het is om niet te roken. Een soort van stoppen-met-rokendagboek. Da’s hartstikke hip tegenwoordig. I’ll keep you posted.

Het gesprek ging over etiquette. Niet eten met je ellenbogen op tafel. Doen wij wel regelmatig. Puck ook. Want als het op zitten-en-eten aankom, tart ons prinsesje alle mogelijke voorschriften die voorhanden zijn. Soms hangt ze ondersteboven in haar triptrap. En ze eet het liefst met haar rechterelleboog als steunpilaar voor haar hele bovenlijf. Vroeger mochten we dat niet. En als je het niet kon laten, moest je je arm maar onder de tafel houden. Wat is het probleem, in godsnaam? Waarom mag je je armen niet lekker laten steunen op je ellebogen als je eet? Waarom stoort iemand zich daaraan? Omdat hij het zelf ook wil, maar vindt dat het niet mag? Moet je je eethouding aanpassen omdat iemand anders dat zo heeft geleerd? Puck had het antwoord. Ze is bijna zes.

“Het gaat niet om hoe het hoort. Het gaat om hoe ik het wíl.”

“Pogingen om de hemel
op aarde te verwezenlijken,
resulteren steeds in de hel.”

Karl R. Popper (1902-1994)

De bombast van Lovely Allen doet me denken aan Junkie XL’s Synasthesia, dat staat op diens tweede album Big Sounds Of The Drags uit 1999. Twee weergaloze nummers. Ik baal er grondig van dat ik het titelloze debuutalbum van Holy Fuck maar niet te pakken krijg. Probeer al weken hun volledige repertoire te downloaden. De tweede full length CD is LP uit 2007. Die kon ik gelukkig gewoon bij Bol bestellen. Maar die eerste hebben ze dus gewoon niet. Alleen op Amazon zag ik hem staan, maar die moest vijftien pond opbrengen. Vind ik anno 2009 wat veel voor een cd. Hoewel, tegenwoordig is de Britse munt nauwelijks meer waard dan de euro. Was nogal een devaluatie, het afgelopen jaar. Misschien toch even mijn cc opsnorren.

Titelloze debuutalbums. Een merkwaardig fenomeen. Waarom zou je je tweede plaat en de platen erna wél een titel geven, maar je eerste niet. Ik begrijp de logica niet. Want logica zal hier zeker aan te pas komen, gezien het hoge aantal titelloze eerstelingen. Een greep:

Iron Maiden (nu we het er toch over hebben), Kiss, Black Sabbath (met die geweldige baspartij op N.I.B.), Led Zeppelin (een van de beste platen aller tijden, als ik zo vrij mag zijn), Rush (nog met drummer John Rutsey, dus nog niet echt Rush), Madonna, Wolfmother, Drive-By Argument, Fleet Foxes. Of Seal. Die maakte het helemaal bont. Die gaf gewoon zijn eerste twee platen geen titel. Een statement misschien? Ik zeg: armoe troef.

En LP is te gek. Een waanzinnig electrorockalbum dat bruist en bonkt. Met echte bassen en een kaleidoscopisch (is dat een woord?) scala aan geluiden. Lekkere beats bovendien en ongelooflijk rauw geproduceerd. Had ik al gezegd dat het debuutalbum maar niet binnenkomt en nergens te koop is? So much for independent labels.

Doorgaans vind ik dit soort beweringen stomvervelend, maar het moet me van het hart: Everything, everything is echt hun beste plaat. Zij bevat een bloemlezing uit een oeuvre dat ze sindsdien niet meer hebben geëvenaard. Ook al hebben we het over een periode van tien jaar terug. Die krachtige ritmes, die dwingende synths, die rollende bassen. Second Toughest In The Infants en Beaucoup Fish (ja, en Dubnoheadwithmybassman) vormen gewoon het meest geniale werk van Underworld. Zonder af te willen doen aan wat de heren tegenwoordig maken. Maar de energie van toen is er niet meer. Ook live niet. Misschien is dat een bewuste keuze. En ben ik gewoon een ouwe lul. Maar als je het niet erg vindt, zet ik Moaner nog even op.

We zijn knoppenjunks geworden. De prijsvraag van de maand is dan ook: hoeveel keer per dag drukken we gemiddeld een knopje in en wat is het gemiddelde aantal apparaten-met-knopjes dat we dagelijks gebruiken? Oké, toetsenbord niet meegerekend. Met het winnende antwoord verdien je een uniek Casa di Ricomanjaro t-shirt. Vermeld dus ook je maat als je een gooi doet naar het goeie cijfer. Cheers!

Ook vandaag nog duurt het geweld in Israel voort. Ruim 880 doden zijn er inmiddels gevallen. Bijna vierduizend gewonde Palestijnen liggen in ziekenhuizen en een deel vecht voor zijn leven. Israel pakt zo groots uit omdat er verkiezingen op komst zijn. In februari moet het volk voor een nieuwe regering stemmen. Tzipi Livni kon geen meerderheid om haar heen verzamelen. Ehud Olmert en de zijnen nemen de honneurs waar en weten niet waar ze mee bezig zijn. Het is wachten tot Egypte gaat meedoen. Als Israël nog even in het Egyptische luchtruim blijft vliegen, is dat een kwestie van weken.

Natuurlijk zijn de Israëliërs uitgedaagd. Hamas wast zijn handen ook in schuld. Maar een dergelijke slachtpartij is niet meer van deze tijd. Het probleem is dat met uitzondering van bijna de hele wereld iedereen denkt dat de Palestijnen geen recht hebben op geografisch geluk. Ongelooflijk dat Israël zonder problemen door kan gaan met deze vergeldingsacties. Ik stel voor dat we vanaf nu geen diamanten meer kopen uit dat land. Dat zal ze leren.

Maar even serieus: hoe kan het dat een Nederlandse premier anno 2009 achter de joodse terreur staat? Hoe kan het dat overal wordt geprotesteerd en ons land lijdzaam zwijgt? Waarom valt niemand hier over? Voelen we ons zo schuldig om al die joden die we in de jaren veertig hebben verraden? Of gaan we liever schaatsen?