Casa di Ricomanjaro

Een van de leukste kaartspelletjes is R-Eco van Susumu Kawasaki. Het is al twee jaar oud, maar ik heb het pas gisteravond voor het eerst gespeeld. En diezelfde avond nog besteld.

Thema van het spel is recycling. Je moet kaarten met glas, plastic, papier en blik recyclen. De regels zijn relatief eenvoudig: de vier kaarten met afbeeldingen van die vier spullen liggen in het midden. Voor de kaarten moet jij je afvalkaarten dumpen. Achter de kaarten komen telkens nieuwe kaarten die je op hand moet nemen. Maar pas op: je mag niet meer dan vijf kaarten op hand hebben. Elke kaart die je meer hebt, moet je illegaal dumpen. En dat levert een strafpunt per kaart op aan het eind van het spel. Als je vier eenheden afval succesvol hebt gerecycled of het aantal eenheden dat er al ligt hebt aangevuld tot vier, krijg je een puntenfiche van de stapel die op de desbetreffende kaart open ligt. Daarbij zit ook een fiche met -2, dus timing is erg belangrijk. Als er een stapeltje fiches op is, is het spel afgelopen. Wie de meeste punten heeft, wint. Just simple as that.

Het leuke is dat je elkaar steeds probeert illegale-dumpkaarten aan te naaien. Dat maakt het superspannend. Voor een succesvol potje is het voorts van groot belang dat de kaarten goed worden geschud. Los van het fantastische spelsysteem is de vormgeving prachtig. Alleen al de doos maakt het spel tot een hebbeding. Een potje met zijn drieën duurt ongeveer twintig minuten. Wat R-Eco tot de perfecte nabrander van een spelletjesavond maakt. En dat voor een schamele twaalf euri.