Casa di Ricomanjaro

De bombast van Lovely Allen doet me denken aan Junkie XL’s Synasthesia, dat staat op diens tweede album Big Sounds Of The Drags uit 1999. Twee weergaloze nummers. Ik baal er grondig van dat ik het titelloze debuutalbum van Holy Fuck maar niet te pakken krijg. Probeer al weken hun volledige repertoire te downloaden. De tweede full length CD is LP uit 2007. Die kon ik gelukkig gewoon bij Bol bestellen. Maar die eerste hebben ze dus gewoon niet. Alleen op Amazon zag ik hem staan, maar die moest vijftien pond opbrengen. Vind ik anno 2009 wat veel voor een cd. Hoewel, tegenwoordig is de Britse munt nauwelijks meer waard dan de euro. Was nogal een devaluatie, het afgelopen jaar. Misschien toch even mijn cc opsnorren.

Titelloze debuutalbums. Een merkwaardig fenomeen. Waarom zou je je tweede plaat en de platen erna wél een titel geven, maar je eerste niet. Ik begrijp de logica niet. Want logica zal hier zeker aan te pas komen, gezien het hoge aantal titelloze eerstelingen. Een greep:

Iron Maiden (nu we het er toch over hebben), Kiss, Black Sabbath (met die geweldige baspartij op N.I.B.), Led Zeppelin (een van de beste platen aller tijden, als ik zo vrij mag zijn), Rush (nog met drummer John Rutsey, dus nog niet echt Rush), Madonna, Wolfmother, Drive-By Argument, Fleet Foxes. Of Seal. Die maakte het helemaal bont. Die gaf gewoon zijn eerste twee platen geen titel. Een statement misschien? Ik zeg: armoe troef.

En LP is te gek. Een waanzinnig electrorockalbum dat bruist en bonkt. Met echte bassen en een kaleidoscopisch (is dat een woord?) scala aan geluiden. Lekkere beats bovendien en ongelooflijk rauw geproduceerd. Had ik al gezegd dat het debuutalbum maar niet binnenkomt en nergens te koop is? So much for independent labels.