Casa di Ricomanjaro

Op de website van de Telegraph staat een interview met een muzikant die al bijna twee jaar de hik heeft. De Brit kan bijna niet slapen en geen eten binnenhouden. Sinds februari 2007 dus. Moet je je voorstellen! Twee jaar de hik. Onophoudelijk.

Mijn langste hikperiode stamt uit 1993 of 1994. Hedwig en ik waren dronken geworden tijdens de opening van de kroeg van vrienden uit Boxtel. We zouden er ook blijven slapen, een paar straatjes verderop. Daartoe moesten we over het plein van een kerk lopen en daar was ie weer. De dronkemanshik. Maar deze keer duurde hij bijna een uur. Ik kon toen nog minder goed loslaten dan tegenwoordig, dus ik werd er helemaal gek van. Ik vloekte en tierde en slikte duizend maal drie keer achter elkaar. Ik hield mijn adem in tot ik blauw zag. Hij bleef maar terug komen. Ik dronk een liter water bij aankomst op ons slaapadres. Niets hielp. Tot ik moest overgeven. Toen was ie weg.

Als ik nu de hik zou krijgen die zo lang zou duren dat ik er niet meer van kon slapen en eten, dan was ik na een dag rijp voor de gesloten afdeling van een psychiatrisch ziekenhuis. Ongelooflijk dat deze Engelsman nog leeft.