Casa di Ricomanjaro

Natuurlijk, Steve Harris is nog steeds een waanzinnige bassist. Maar Iron Maiden had eigenlijk eind 1986 uit elkaar moeten gaan. Somewhere In Time is hun laatste goede album. Voor zover je met een drummer als Nicko McBrain over goede albums kunt spreken. Want wat een eh… aparte drummer is dat toch. Dan liever het gebeuk van Clive Burr. Maar die drumt niet meer, geloof ik. Zou ik eens moeten nazoeken. Hij heeft MS.

Toevallig had ik voor de kerst Maidens tweede gedownload. Killers. Afgezien van de productie een te gekke plaat. Samen met het titelloze debuut behoort dit tot de top van het Engelse gezelschap. Zonder zanger Bruce Dickinson overigens tekort te willen doen. Hij kwam pas op het derde, The Number Of The Beast, om de hoek. En ook dat was een goede plaat. Maar daarna begon de ellende. Eerst verving men Burr door McBrain. Een lompe, vreemde drummer die live bijna elk nummer sneller eindigde dan dat hij het begon. Daarna kwam men met rare, opzwepende koortjes die zo van een door Desmond Child geproduceerde Manowar leken te komen. En vervolgens verzwakte ook het innovatief vermogen en begon de band zichzelf schaamteloos te herhalen.

Na mijn aangename weerhoren met Killers besloot ik een recent album van de heren te downloaden. Uit 2002 stamt Brave New World. Nicko McBrain is er nog steeds bij. Je zou verwachten dat de man in die vijftien jaar strak heeft leren drummen. Maar zijn partijen moeten nog steeds danig worden overgeproduceerd om het nog enigszins te laten klinken. En Steve Harris maakt vooral veel herrie. Op zichzelf wel aardig, ware het niet dat ik hier in 1988 gebleven was. En afgehaakt. Maar dan het songmateriaal. Dat klinkt misschien iets moderner door de techniek, edoch qua stijl hangt het ergens tussen Piece Of Mind en Somewhere In Time in. Maar dan lang niet zo sterk als toen. Zwak aftreksel was de term die me almaar door de hersenen schoot. Teveel herhalingen, teveel oh – oh – oohs. Heb hem meteen weer van mijn iPod gehaald. Ruimte is schaars op mijn Nanootje.

Sommige dingen moet je laten rusten. Niet willen herontdekken. Steve Harris en de zijnen deden het in de jaren tachtig. Maar nu niet meer. Niks aan te doen. Een desillusie rijker ben ik aan het nieuwe jaar begonnen. Iedereen een in alle opzichten goed 2009!