Casa di Ricomanjaro

Een van de leukste kaartspelletjes is R-Eco van Susumu Kawasaki. Het is al twee jaar oud, maar ik heb het pas gisteravond voor het eerst gespeeld. En diezelfde avond nog besteld.

Thema van het spel is recycling. Je moet kaarten met glas, plastic, papier en blik recyclen. De regels zijn relatief eenvoudig: de vier kaarten met afbeeldingen van die vier spullen liggen in het midden. Voor de kaarten moet jij je afvalkaarten dumpen. Achter de kaarten komen telkens nieuwe kaarten die je op hand moet nemen. Maar pas op: je mag niet meer dan vijf kaarten op hand hebben. Elke kaart die je meer hebt, moet je illegaal dumpen. En dat levert een strafpunt per kaart op aan het eind van het spel. Als je vier eenheden afval succesvol hebt gerecycled of het aantal eenheden dat er al ligt hebt aangevuld tot vier, krijg je een puntenfiche van de stapel die op de desbetreffende kaart open ligt. Daarbij zit ook een fiche met -2, dus timing is erg belangrijk. Als er een stapeltje fiches op is, is het spel afgelopen. Wie de meeste punten heeft, wint. Just simple as that.

Het leuke is dat je elkaar steeds probeert illegale-dumpkaarten aan te naaien. Dat maakt het superspannend. Voor een succesvol potje is het voorts van groot belang dat de kaarten goed worden geschud. Los van het fantastische spelsysteem is de vormgeving prachtig. Alleen al de doos maakt het spel tot een hebbeding. Een potje met zijn drieën duurt ongeveer twintig minuten. Wat R-Eco tot de perfecte nabrander van een spelletjesavond maakt. En dat voor een schamele twaalf euri.

Gisteren was ik vooral suf en slaperig. Vandaag was het iets beter. Soms denk ik dat er speed in Camel zit. Of een andere amfetamine. Zonder zijn mijn concentratie en scherpte in ieder geval hopeloos. Hoewel ik op zichzelf tamelijk productief ben geweest vandaag. Maar god, wat duurde de dag lang. En nog:-( Vroeg erin vanavond!

De afgelopen maanden dacht ik bij nagenoeg elke sigaret die ik rookte en na elke hoestbui: ik moet stoppen ik moet stoppen ik moet stoppen waar ben ik mee bezig? hoe verantwoord ik het aan mijn kinderen als ik straks ziek word en voortijdig het schip moet verlaten? Uiteindelijk was het een kwestie van datum en hulpmiddel kiezen en gewoon stoppen. Gewoon stoppen? Nee, want nu denk ik gedurende de hele dag: ah, eentje kan geen kwaad ah, eentje kan geen kwaad ah, eentje kan geen kwaad. Ik doe het niet, want dan ben ik verloren. Maar man, wat aan kutverslaving is dit. Ongelooflijk.

Straks, als ik mijn laptop heb afgesloten, de lichten uit heb gedaan en de voordeur op slot, rook ik mijn laatste twee sigaretten. Ik heb nog genoeg, zal zelfs overhouden. Ik drink een glas rode wijn, alvorens ik de twee Camels aan mijn lippen zet. Tijdens het roken drink ik een nog een glas. Dan ga ik mijn tanden poetsen, lenzen uitdoen en een nicotinepleister op mijn bovenarm plakken. Daarmee moet ik het redden, de komende twaalf weken.

Zoals gezegd schijnt het hip te zijn om een stoppen-met-rokendagboek bij te houden. En aangezien ik van vorige stoppogingen weet dat ik toch met niks anders dan dat bezig ben, zal ik Casa di Ricomanjaro de komende weken misbruiken om mijn ongenoegen over het gebrek aan nicotinepieken uit te braken. Het dient een hoger doel, echt…

D’r is inmiddels een aantal bordspellenwebsites dat verwijst naar spelrecensies op Casa di Ricomanjaro. Eigenlijk vind ik dat teveel eer, aangezien ik slechts deels over spellen schrijf. Maar ik heb er wel lol in. Dus als iemand anders er ook lol aan beleeft, ben ik een gelukkig mens. Een kinderhand is gauw gevuld, ja.

Anyway, voor wie ook eens een designer game wil proberen, heb ik een top vijf gemaakt van de spellen die ik het afgelopen jaar met het meeste plezier heb gespeeld, afgezien van Oudejaarsrisk. Komen ze:

1. Container
Handelsspel, waarbij elke speler aan het hoofd staat van een havenbedrijf, inclusief rederij. Jouw onderneming produceert goederen, koopt producten in, verkoopt en verscheept. Uiteindelijk is de geheime opdrachtkaart bepalend of je voorraad ook echt scoort. Maar pas op, het gevaar ligt steeds op de loer dat je teveel betaalt voor een lading of een partij. Wie aan het eind het meeste geld heeft verdiend, heeft gewonnen. Container is van Franz-Benno Delonge en Thomas Ewert en uitgegeven door Valley Games.

2. Puerto Rico
Je verbouwt agrarische grondstoffen als maïs, tabak, koffie of suiker, werkt ze om tot producten en verscheept ze. Zo krijg je punten en wie de meeste heeft, wint. Je hebt de keuze uit diverse productie- en ontwikkelingsgebouwen. Het spel kent een rondeverloop naar rollen, waarvan het aantal afhankelijk is van het aantal spelers. Je hebt de Goudzoeker, maar die doet niet altijd mee, je hebt de landbouwer, de opzichter, de bouwmeester, de burgemeester, de handelaar en de kapitein. En geld is relatief schaars. Alles is heel goedkoop, zo kun je het ook zeggen. Meesterlijk spel van Andreas Seyfarth dat elke keer weer anders is. Het kwam uit in de Alea reeks en in Nederland bij Ravensburger.

3. Funkenschlag
Als eigenaar van een energieconcern moet je zoveel mogelijk steden van stroom voorzien. Je hebt daartoe de beschikking over drie energiecentrales. Die werken op respectievelijk kolen, olie, biomassa of uranium. Investeren in verdeelpunten in steden wordt kostbaarder naarmate het spel vordert. Bovendien betaal je ook voor het transport van de stroom. Maar de centrales worden steeds efficiënter. Minder grondstoffen zijn nodig of beter gezegd: je kunt per eenheid grondstof meer steden van stroom voorzien. Uiteraard is schone energie ook vertegenwoordigd. De centrales zijn duur, maar je hoeft geen grondstoffen meer in te kopen. Funkenschlag is met afstand het beste spel van Friedemann Friese. Een uitgave van diens 2F Spiele.

4. Struggle Of Empires
Eigenlijk een soort Überrisk. Met dien verstande dat je legers ook geld kosten, oorlogen voor onrust zorgen in het vaderland en dat je de dobbelstrijd kunt beïnvloeden met eerder gedane investeringen. Bovendien moet je varen om een oceaan over te steken en ook dat is anders dan het oorspronkelijke Risk. Overigens ook nog steeds een spel dat ik erg graag speel. Struggle Of Empires is redelijk complex en doorgaans een lange zit, maar altijd weer spannend tot op het eind. Meesterwerk van Martin Wallace en uitgegeven door diens Warfrog.

5. Chinatown
Handelsspel van Karsten Hartwig, een reïssue van de Alea versie, waarbij je continu met je medespelers aan het handelen bent, zonder dat sprake is van op je beurt wachten. Je moet zoveel mogelijk invloed krijgen in de NewYorkse wijk Chinatown. Tot je beschikking staan filialen van dim sum restaurants, seafood bars, noem maar op. En uiteindelijk win je als je het meeste geld hebt verdiend. Je handelt daarnaast om gebieden op de kaart. Hoe groter je winkels, hoe meer je ermee verdient, uiteraard. Vooral leuk met zijn vieren of vijven, net als Container overigens.

Deze vijf spellen worden op de voet gevolgd door Agricola, Bausack, Byzantium, Die 3 Gebote, Die Aufsteiger, Galaxy Trucker, Ra, Santiago, Shogun en Tyros. Eigenlijk ook allemaal het beschrijven waard. Maar ik loop al uit vandaag, dus hier hou ik het even bij.

Voor wie echt eens een kijkje in de nerdenwereld van de bordspellen wil nemen:
www.boardgamegeek.com
www.spellengek.nl
www.anderspel.nl

Een Amerikaans bedrijf heeft als beleid dat buiten een sigaret roken onder werktijd reden is voor ontslag op staande voet. In ons land mag niet meer worden geblowd bij reggaeconcerten. Evenmin bij Jan Smit overigens, maar da’s een ander verhaal.

Vroeger had je stickers met Roken moet mogen! en Roken? We komen er samen wel uit! Maar nog niet zo lang dáárvoor wisten we niet eens dat het slecht voor je was, laat staan dat je eraan dood kon gaan. Hoewel we vast al eerder een vermoeden hebben gehad.

Anyway, wanneer wordt roken nou eens echt verboden? Waarom vergt het zoveel tussenstappen rokertje-pesten voordat nicotine gewoon op de opiumlijst komt te staan. En wordt verbannen naar het zwarte circuit. Dus eerst nog voor tabak naar de coffeeshop, maar daarna naar de apotheek, met een recept van de oncoloog: alleen als je terminaal bent, krijg je vijf pakjes per dag mee. Wat zal er worden gejuicht in de onderwereld.

Vanavond niet spelen, want door griep overmand. Vorige week hebben we Die Händler von Genua gespeeld. Een erg leuk, maar soms ietwat taai handelsspel uit de Alea reeks. Hoewel het begrip handelsspel hier te weinig verwachtingen schept. Je moet meer doen dan uitsluitend onderhandelen met je medespelers. Het is heel anders dan bijvoorbeeld Chinatown. Je moet vooral je eigen koers varen. Zie hier een spelbeschrijving.

De kogel is door de kerk. Zondag stop ik met roken.