Casa di Ricomanjaro

Het stof van het stucwerk is er aan de zijkanten op gekomen. Maar daarvoor was het al een behoorlijk bevlekt exemplaar. Hoe krijg ik mijn paarse stoffen bank weer schoon? Heb dringend advies nodig. De volgende opties zijn al bekend:

Zelfdoen
- HG Vloerbedekking- en bekledingsreiniger – eenvoudig en sommigen zweren erbij.
- Ammonia, wisselende verhoudingen bekend. Schijnt enorm te stinken.
- Water met biotex, maar dat is meer voor vlekken.
- En dan nog dit – milieuvriendelijk en innovatief.
- Chemdry Vlekkenblusser

Laten doen
- NIET door een zaak van de ChemDry-keten. Daarvan schijnt je bank na verloop van tijd nog vuiler te worden. Bovendien retenduur. En giftig! De katten mogen er een week niet op liggen.
- Progress Meubelreiniging. Offerte aangevraagd. Ziet er veelbelovend uit; als de prijs meevalt, wil ik wel met ze in zee.
- BCS speciale reiniging. Offerte aangevraagd. Lijkt erop alsof ze alleen bedrijven doen.

Tussenoplossing
Stoomapparaat en bijpassende zeep huren. Kan bij de bouwmarkt. Kennelijk hebben internetgebruikers daar weinig ervaring mee.

Iemand die wel? Of anderszins wel eens een stoffen bank van oud naar nieuw geboend? Please let me know!

Ehsan Jami komt morgen met een lang geleden al aangekondigde film over de islam. Daarin wordt de profeet Mohammed geïnterviewd. De acteur die hem speelt vertelt onder meer dat hij ook fouten heeft gemaakt. En dat gaat er natuurlijk niet in bij veel mensen. Een paar weken geleden nog riepen Europese islamitische organisaties op tot een boycot van Nederlandse producten bij het verschijnen van de film. Dus namens alle exporterende ondernemers van Nederland: Jami bedankt. Daar zaten we net op te wachten. Onze economie kan nog wel wat hebben. (CPB, vandaag: volgend jaar driekwart procent BBP-krimp.)

In de huiskamer staan alleen een eettafel en zes stoelen nog op zijn plaats. De rest is afgedekt en naar het midden van de ruimte geschoven. Restjes stucwerk op de grond. Maar dat geeft niet, want er komt een nieuwe vloer overheen. Afgelopen twee weken hebben we op de eerste verdieping geleefd. Alleen eten deden we nog beneden. Lang leve wireless internet. Ik ben waarschijnlijk de laatste in deze stad die de netwerksnoeren heeft vervangen door een draadloos communicerende router. Toen de verbouwing naderde, besloot ik eieren voor mijn geld te kiezen. En gelukkig werkte het meteen.

Vanavond las ik een blog van een hyver. Het verhaal betrof de opa van zijn kinderen. Zijn ex-schoonvader om precies te zijn. De schrijver in kwestie was gescheiden. Opa vond het nooit zo nodig argumenten aan te dragen om zijn gelijk te krijgen. Nee, dan gaf hij de kinderen liever een mep met de vlakke hand in het gezicht. En de ex in kwestie verbood haar kinderen om hun vader in te lichten. Die dat uiteraard (lees: gelukkig) wel deden. De discussie daarop volgde, was erg modern en stond in het teken van de dialoog met opa, die moest worden aangegaan.

Mijn kinderen zien hun opa’s niet heel erg veel, maar wel regelmatig. Eigenlijk hebben ze drie opa’s, want Hedwigs ouders zijn gescheiden. Het zijn niet zoals in de blog van de hyver naargeestige mannetjes. Integendeel. Maar ik denk dat als Hedwig of ik erachter zou komen dat onze kinderen klappen kregen van een hunner opa’s, de dialoog dan een gepasseerd station zou zijn. Sorry voor deze lange zin, maar ik ben erg lui vanavond. De dialoog zouden we in ieder geval niet aangaan, hooguit een korte monoloog. Opa zou daarmee het recht op contact met zijn kleinkinderen voorgoed verliezen.

Maar goed, misschien heb ik wel gewoon makkelijk praten, want ik zie het mijn vader en schoonvaders niet doen. Gelukkig maar, want wakker liggen kan ik me niet permitteren. De griep waart door ons land en Hedwig en ik snotteren als olielampen. Dus het wordt vroeg naar bed vanavond en weinig bloggen deze week.

In een zekere stad in dit land woont een jongen van dertien die na twee tijdelijke schorsingen voorgoed van een zeker gymnasium is gestuurd. De vader van de jongen werd woedend tijdens het slechtnieuwsgesprek in kwestie en bedreigde de mentor van zijn zoon.

Wat had de jongeman allemaal uitgespookt? Brandjes stichten, medescholieren hardhandig ten val brengen en als klapper op de vuurpijl de insulinevoorraad van een diabetespatiënt uit zijn klas pikken. Met een beetje rekenen en speculeren staat dit gelijk aan poging tot moord. Voor rede vatbaar was de jongen wel. Of hij had het niet gedaan of het deerde hem allemaal niet zoveel. Hij kon vertrekken.

Wat doe je met zo’n jongen? Moet je hem streng groot brengen in een speciaal daarvoor ingerichte omgeving? Moet je hem al op jonge leeftijd isoleren uit de maatschappij om erger te voorkomen? Of moet je juist met de ouders in gesprek? Bezien of er gezamenlijke heropvoedingsoplossingen bestaan? Ik kom er niet uit. De een zegt: dergelijke jonge slimme raddraaiers, met een on(der)ontwikkeld geweten, zijn de topcriminelen van morgen. Andere zeggen: ja, maar met de juiste aanpak zijn het de topadvocaten van morgen. Moeilijk, moeilijk, moeilijk.

____________________________________________________
Nagekomen artikel, dd 7 december 2008 (c) de Volkskrant
We zijn te geduldig met veelplegers

De eerste versie van het bordspel met de werktitel Drug War schreef ik precies een jaar geleden. Een jaar lang nadenken, bijschaven, zoveel mogelijk verschillende bordspellen spelen en ideeën tegen spelgeweten Mike B aanhouden later, is het dan zover. Het spel is gereed om de playtestfase in te gaan.

Ik zal hier nog niet uitgebreid op de spelregels in gaan, want eerst moet er gespeeld worden. Maar bottomline is dat je een drugsbaron bent die in een stad zoveel mogelijk drugs moet afzetten, waarna je de opbrengsten moet witwassen door vastgoed te kopen. Het is in principe een economisch spel, maar er is vooral veel ruimte om elkaar flink te naaien. Bijvoorbeeld door elkaars dealers in te pikken of elkaars voorraad af te pakken. Corrupt douanepersoneel speelt uiteraard een belangrijke rol in dit spel. Verwacht hier binnenkort de eerste spelverslagen.

We fietsen naar Wammes, het kinderdagverblijf. Borre voorop in het stoeltje. We zien de Douwe Egbertsfabriek roken aan de stadse horizon. De koffiebranderij is vol op stoom. Borre wijst. “Kijk papa, zie je dat? Daar worden de wolken gemaakt.”

De plaat is uit 2004. Drummer Sebastian Thompson en bassist/synthspeler Nathan Means vormen samen tweederde van het Canadese Trans Am. Een hoofdzakelijk instrumentaal trio dat de grenzen van het rockdancegeluid verkent. Letterlijk. Van het album Liberation komt de track Music For Dogs. Daarin een prachtig, deels elektronisch ritme en een te gekke, absurd strakke baslijn. Het fragment dat in mijn spelertje zit (playknopje), komt uit de tweede helft van het nummer. De prijsvraag van de maand luidt alsvolgt:

Is deze baspartij van het begin tot het eind live gespeeld of is het patroontje gesampeld en in een sequencer gestopt?

Fragment uit: Trans Am – Music For Dogs

Oplossingen voor 10 december naar: info apenstaartje ricomanjaro.nl
Of vul het reactieformulier in dat u kunt bereiken via de link rechtsboven op deze website. Onder de juiste inzenders wordt een exclusief Casa di Ricomanjaro t-shirt verloot. Geef dus ook even je maat op.