Casa di Ricomanjaro

Eerlijk is eerlijk: de nieuwe versies klinken zowel muzikaal als productioneel opvallend goed en doorgaans vele malen beter dan de originelen. Met drummer Eric Singer en gitarist Tommy Thayer heeft Kiss onlangs in Japan een verzamelaar op de markt gebracht met vijftien opnieuw opgenomen klassiekers. En dat betekent bovenal fatsoenlijke drumpartijen, die de originelen van de meeste nummers ontberen. Peter Criss was een hopeloze drummer voor het grootste deel van het Kiss-repertoire. Dus eindelijk beuken nummers als Deuce, Love Gun en Hotter Than Hell zoals ze moeten beuken. De stemmen van Gene Simmons en Paul Stanley klinken anno 2008 ook opvallend goed (lees: de techniek staat voor niets). Maar als rechtgeaard Ace Frehley-liefhebber zeg ik: heiligschennis. Want hoewel Thayer Frehley’s partijen nagenoeg noot voor noot naspeelt, mis ik de felle puntige aanslag van Ace. Die fraaie boventonen, die tremolo en die rauwheid krijgt Thayer er niet uit. Ook op de songkeuze is nogal wat af te dingen. Waarom wél het dodelijk saaie Lick It Up, het dito Heaven’s On Fire en de protserige ballad Forever en niét I Stole Your Love, God Of Thunder en Sure Know Something? Toch zou ik elke (ex-)Kissfan willen aanraden Jigoku Retsuden aan te schaffen of in ieder geval te downloaden. Want niet eerder klonken deze vijftien Kiss-klassiekers zo strak.