Casa di Ricomanjaro

Casa di Ricomanjaro is gesloten tot maandag 5 januari. Klinkt lang en misschien wordt de soep niet zo heet gegeten als ik hem hier opdien. Maar ook een blogger heeft recht op vakantie. Dus iedereen een waanzinnige kerst en een gelukkig, inspirerend en bovenal gezond 2009!

Eerlijk is eerlijk: de nieuwe versies klinken zowel muzikaal als productioneel opvallend goed en doorgaans vele malen beter dan de originelen. Met drummer Eric Singer en gitarist Tommy Thayer heeft Kiss onlangs in Japan een verzamelaar op de markt gebracht met vijftien opnieuw opgenomen klassiekers. En dat betekent bovenal fatsoenlijke drumpartijen, die de originelen van de meeste nummers ontberen. Peter Criss was een hopeloze drummer voor het grootste deel van het Kiss-repertoire. Dus eindelijk beuken nummers als Deuce, Love Gun en Hotter Than Hell zoals ze moeten beuken. De stemmen van Gene Simmons en Paul Stanley klinken anno 2008 ook opvallend goed (lees: de techniek staat voor niets). Maar als rechtgeaard Ace Frehley-liefhebber zeg ik: heiligschennis. Want hoewel Thayer Frehley’s partijen nagenoeg noot voor noot naspeelt, mis ik de felle puntige aanslag van Ace. Die fraaie boventonen, die tremolo en die rauwheid krijgt Thayer er niet uit. Ook op de songkeuze is nogal wat af te dingen. Waarom wél het dodelijk saaie Lick It Up, het dito Heaven’s On Fire en de protserige ballad Forever en niét I Stole Your Love, God Of Thunder en Sure Know Something? Toch zou ik elke (ex-)Kissfan willen aanraden Jigoku Retsuden aan te schaffen of in ieder geval te downloaden. Want niet eerder klonken deze vijftien Kiss-klassiekers zo strak.

Met dank aan Mike B:

http://www.sockandawe.com/

Nederland kent veel liefhebbers van Belgisch bier. En terecht, want veel Belgische bieren zijn erg lekker. Toch weten veel bierdrinkers niet dat Nederland meer dan vijftig brouwerijen telt, allemaal goed voor één of meer speciaalbieren. Wie wel eens op het Bokbierfestival in de Beurs van Berlage is geweest, weet dat onze biercultuur er mag zijn.

In de Nederlandse cafés zijn de meeste speciaalbieren afkomstig uit België. Toch is er een café in Amsterdam dat gespecialiseerd is in het Nederlandse bier. Het is ‘t Arendsnest aan de Herengracht. Zij schenken honderdtwintig verschillende Nederlandse bieren en beschikken over een proeflokaal, genaamd Bartholomeus. Je kunt ook een proeverij thuis organiseren, inclusief bieroloog. Kost wat, maar dan heb je in ieder geval een opzienbarend feestje.

De Nederlandse biertjes die ik tot nog toe heb geproefd, waren overwegend prima. De Texelse zijn bijna allemaal lekker, zeker de Tripel en de Stormbock. La Trappe heeft een mooie collectie. Van de Nijmeegse brouwerij De Hemel heb ik ook alleen nog maar goed bier geproefd, zoals Nieuw Ligt. Natuurlijk kom je ook wel eens pis tegen, maar dat is in België niet anders. Een van mijn goede voornemens voor 2009 is dus een bezoekje aan ‘t Arendsnest. I’ll keep you posted.

Heerlijk gespeeld vanavond tijdens de kerstviering in de Pniëlkerk. Het is inmiddels traditie dat ik samen met enkele andere ouders van Pucks school in de bezetting drums, gitaar, bas, saxofoon, accordeon en twee keer zang op deze christelijke viering (kerst-)liedjes speel en de kinderuitvoering begeleid. En elk jaar is het weer feest. Want, zoals ik vorig jaar al memoreerde, er is niets zo dankbaar voor een muzikant als voor je eigen kinderen spelen.

Borre is inmiddels zover dat hij ook een basgitaar wil. Van papa moet hij echter beginnen met gitaar. De reden hiervoor is heel simpel: ik ben na heel lang zoeken nog steeds geen basgitaar in kleuterformaat tegengekomen. Bovendien is het goed voor zijn muzikale ontwikkeling als hij gitaar leert spelen. Had ik zelf ook eerder mee moeten beginnen.

Het spel staat al geruime tijd in de Board Game Geek top tien. In 2005 kwam het uit. Pas vanavond heb ik het voor het eerst gespeeld. En daar zal het voorlopig bij blijven. Want hoewel het spel van William Attia waanzinnig goed en evenwichtig in elkaar steekt, speelt het mij veel te traag. Ook voor een eerste keer.

Het is de bedoeling dat je prestigepunten wint door aan de burcht van Philips de Goede te bouwen. Ook op andere manieren kom je in het gevlei bij de koning. Want ook met andere gebouwen pak je punten. Je hebt daarbij een aantal werkers tot je beschikking en wat geld. Die werkers moet je eerst grondstoffen laten winnen, want anders kun je natuurlijk niet bouwen. Degene die aan het eind van het spel het slimst heeft gebouwd en daarmee de meeste punten heeft verzameld, wint het spel.

Zoals gezegd staat het spel al geruime tijd in de top tien van beste spellen. Ik vind daar echter wel wat tegenin te brengen. Zo is de dynamiek laag en van interactie met je medespelers nauwelijks sprake. Wel is er genoeg ruimte om elkaar te naaien, dus aan die voorwaarde is voldaan. Maar bovenal speelt het spel erg traag. Er staat twee uur voor, maar wij waren met zijn drieën ruim drie uur mee bezig. Nu zouden we best wat vlotter hebben kunnen spelen, maar dan nog leent het ontwerp van het spel zich niet voor veel vaart. Daarom zou ik de positie van Caylus in de top tien willen ruilen voor die van het fantastische Container, dat slechts op de 310e plaats staat in de BoardGameGeek-lijst. Voorwaar een raadsel.

Madame Perdu speelt op het gemakje. De band opent met Verloren Zoon, een oude kraker. De zaal is schandalig leeg, dus zenuwen zijn er niet. Zo lijkt het. De band verkeert in opperbeste stemming en speelt een puike set, nauwelijks gedragen door het debuutalbum, hoewel de pareltjes van die plaat uiteraard langs komen. Met al vroeg in de show hoogtepunt Heer Ontferm U. Een nummer met een prachtige, aangrijpende tekst en een fantastisch psychedelisch eindstuk. Juweeltjes als dit kom je zelden tegen in de nederpopgeschiedenis.

Madame Perdu speelt in de bezetting gitaar, (contra-)bas, drums, viool, sax, percussie en zang. Haar repertoire is gevarieerd. Een afspiegeling ervan vind je op het vorig jaar verschenen debuutalbum. Van relaxte ska tot wilde rock en ook een walsje is het gezelschap niet vreemd. Voeg daarbij de fraaie, gevoelige teksten over het leven en wat daaraan ontbreekt en je hebt een band die je zowel op plaat als in de zaal raakt.

Het verlangende Huis, Boom, Beest tovert een glimlach op je lippen en maakt dat je vol zin nog een biertje gaat halen. Het is misschien wel een van de meest relaxte liedjes van het gezelschap. Nog aanstekelijker is het vrolijke uptempo Meisje Van De Slagerij. Ook afkomstig van het titelloze debuut. Het zou een uitstekende lentesingle zijn, bedenk ik als ik in de koude winterwind naar huis fiets.

Stevig doorstomen doet Madame Perdu in bijna-afsluiter Er Klopt Iets Niet. Waarin een rustige reggaebeat in krasse skaritmes omslaat en je dwingt te dansen. Na dik anderhalf uur is het over met de pret. Onbegrijpelijk dat een band als deze het in een nauwelijks gevuld zaaltje van café Flitz moet doen. Zondag spelen ze in kasteel Oudaen, aan de Oudegracht. In een theatersetting. Ga dat zien!

____________________________________________

Zie ook: Het hoopvolle verlangen van Madame Perdu