Casa di Ricomanjaro

Redelijk op tempo fiets ik enkele maanden geleden door de J.P. Coenstraat. Borre voorin het stoeltje. Samen zingen, niks aan de hand. Op weg naar Puck die op het Bankaplein speelt. Ineens gooit een geparkeerde automobilist rechts van me zijn portier open (autorijles 1: eerst in je spiegels en over je schouder kijken bij het uitstappen.). Ik knal er met volle vaart op en mijn voorwiel slaat volledig dubbel. Ik vloek de man stijf en gooi zijn deur dicht, zet mijn fiets tegen zijn auto en neem een huilende Borre uit het stoeltje om hem eerst langdurig op het trottoir van de schrik te laten bekomen. De automobilist toont zich bezorgd om mijn ventje, wat mijn ergste kwaadheid dempt.

Ondertussen bleek ik links van me een voor het stoplicht wachtende auto te hebben geraakt. De eigenaar wilde mijn gegevens en die van de man van het lompe portiergedrag. Ik gaf ze en schreef adres en telefoonnummer op van mijn belager. Ik was nog steeds vrij woest. Hij had mijn fiets tegen de muur van de apotheek gezet en keek me schaapachtig aan. Ik stelde me voor dat Borre wel uit het stoeltje had kunnen vallen en ik op hem. Het kereltje was inmiddels bedaard en keek een beetje sip om zich heen. Doordat ik zo gefokt was, bleek ik in staat om erg doelmatig te denken. Ik kon niet meer verder fietsen, ik had het ding de komende dagen hard nodig en ik moest Puck halen. Dus ik zeg tegen die gast: je laadt nu mijn fiets in je auto en je zorgt ervoor dat ik hem morgenochtend terug heb met een nieuw wiel. Vervolgens ben ik met Borre op mijn schouders naar de speeltuin gelopen. De schrik flink in de benen.

En geloof het of niet. Maar die avond stond de man voor de deur met mijn fiets, voorzien van een nieuw voorwiel. Weliswaar duidelijk een tweedehandsje, maar ik kon weer fietsen. Ik bedankte hem en zei hem dat ie nog van mijn verzekeraar zou horen. Het weekend dat erop volgde, dacht ik veel na over het ongeluk en vond ik dat ik wel erg bruut tegen de man tekeer was gegaan. Mijn versnelling bleek ook naar god, maar ik besloot dat de man genoeg gestraft was en liet hem verder met rust. Kostte me een paar tientjes, dus dat was te overzien.

Na drie weken kreeg ik een mail van de verzekeraar van de automobilist die ik schade had verschaft. Ik gaf het telefoonnummer door van mijn verzekeraar en dacht dat daarmee de kous af was. Laatstgenoemde had me uitgelegd dat het eenzelfde geval is als de zogenaamde kopstaartbotsting. Dus het zou allemaal goedkomen, verzekerde hij me.

Vandaag kreeg ik een brief van hem. De portiergooier had verklaard dat zijn deur al geruime tijd open stond en dat ik ruimschoots de gelegenheid had gehad om hem te ontwijken. Ik moet nu een verklaring invullen en voor getuigen zorgen. De klootzak. En zijn klootzakkenverzekering. Want waarschijnlijk is het hem gewoon ingefluisterd. Anyway, ik zal hem krijgen. Desnoods met juridisch geweld. Wat een hufter, zeg!