Casa di Ricomanjaro

Het is een hartstikke leuk spel. Dat is het niet. Maar Supernova duurt zo fucking lang. Terwijl in de tweede helft van het spel net zoveel gebeurt als in de eerste. Wat betekent dat het spel twee keer zo lang duurt als nodig. En dat is jammer.

Supernova is een langverwacht bordspel van Valley Games. Bekend van onder meer het fantastische Container. Het beleefde zijn primeur op Spiel 2008 in Essen. Maar anders dan Container is het door Mike Roy en Oliver Harrison bedachte Supernova vooral een knokspel. Niet met dobbelstenen, maar met speelkaarten. Kaarten met cijfers tussen de twee en de zes in verschillende kleuren. Maar ook met foefjes. Bijvoorbeeld: de hoogste kaart van je tegenstander is niks waard. Maakt elke knokpartij weer spannend.

Op een bord plaats je tegeltjes om macht te vergaren in het universum. Maar pas op dat je niet te dicht in de buurt van de supernova komt, want dan brand je je fikken. Je mag per beurt een aantal tegeltjes plaatsen, waarbij je technologie kunt kopen om meer tegeltjes in te mogen zetten. Hetzelfde geldt voor knokkracht. Ook die kun je versterken door flink te dokken. En dat terwijl geld erg schaars is. In dit spel verdampt er niets.

Uiteindelijk win je door zoveel mogelijk punten te verzamelen door planeten en manen te koloniseren en ruimte te beheersen. Kortom, door zoveel mogelijk tegeltjes op het bord te hebben en met goed gevolg de strijd om de manen en planeten te strijden. Nogmaals, het is een hartstikke leuk spel. Maar waarom moet het in twaalf ronden? Oké, we speelden het spel vrij traag. De AP-factor is nogal hoog voor sommigen. [Wat is AP? AP staat voor analysis paralysis, ofwel tot grote ergernis van je medespelers heel erg lang nadenken over je acties.] Acht ronden is meer dan genoeg.

Anderzijds kut is dat het knokken met speelkaarten gebeurt. Dat is namelijk ook een belangrijk spelelement van het spel dat Mike en ik aan het schrijven zijn. Even heb ik na het spelen van Supernova overwogen een ander knoksysteem te verzinnen. Maar ik doe het niet. Ik zorg er gewoon voor dat ons kaartspel nóg beter wordt. I’ll keep you posted.

Heerlijk gespeeld vanavond. Stir It Up ging er in als koek. Zowel bij de band als bij het publiek. Dat bestond uit de rest van mijn gezin, enkele van mijn favoriete en een groot aantal onbekende collega’s en hun aanhang. De zaal stond in ieder geval goed vol en dat maakt een optreden extra leuk. Lied Van Mij van Goed Volk ging ook erg lekker. [inside joke] Hoewel ik meen dat niet iedereen daar zo over denkt, haha! [/inside joke] Binnenkort een edit van het optreden in Ricomanjaro’s audiospelertje, alhier. Stay tuned!

Er is budget, vervanging is relatief noodzakelijk en bovendien zijn we aan het verbouwen. Ik bedoel, verbouwen is afzien, dus dan moet je jezelf belonen. Kortom, er komt nieuwe hifi! Wiehoe!

Na beluistering in de MVIE instore showroom in Leerdam koos ik voor de Bowers & Wilkins CM1 luidsprekers. Een weergaloos geluid, met een zeer fraai hoog en een fantastische definitie. Ik bespeurde in Tool’s The Third Eye een partij die ik in al die elf jaar dat de plaat bestaat nog niet had gehoord. De laatste Unkle klinkt precies zoals ie klinken moet. Moddervet en net-niet-over-zijn-nek. Ze zien er bovendien prachtig uit, dus lang wikken en wegen was niet nodig.

Versterker kiezen was niet moeilijk. De Rotel RA-05. Eenvoudig, onderdelen van superkwaliteit en strak vormgegeven. Hebben dus:-)

Een nieuwe harddiskrecorder moest ook, want we hadden alleen een dvd-speler en een videorecorder die al drie jaar stuk is. Ja, we zijn erg luie tv-kijkers. Het is de Panasonic DMR EH68 geworden. Die doet gewoon wat we van hem verlangen. En is bovendien bekroond met een EISA Award. Ben ik altijd wel gevoelig voor, dat soort prijsjes.

Voor op de schouw hebben we een Tivoli Audio Model One in kersen/zilver-uitvoering. Gewoon aan een knop draaien om een zender te vinden. Niet moeilijk doen, gewoon 3FM, geen gezeik. We zijn erg luie radioluisteraars.

Voor in de achterkamer bleek nog budget over. Ik had hem gehoord toen ik genoemde MVIE showroom betrad. De B&W Zeppelin. Een iPod-bakkie, dat waanzinnig klinkt. Sterker nog, als je het ding ziet zonder hem te horen, kun je je niet voorstellen dat er zo’n bak herrie uit kan komen. En B&W-strak, u weet wel. De Zeppeling is geinig om te zien bovendien. Dus die is ook in bestelling. Voor bij het eten en voor bij het spelen. Het oor wil immers ook wat als je mensen van het Funkenschlagbord veegt.

Twaalf dagen had ik niet gespeeld. Met uitzondering van een onafgemaakt potje kermismonopoly en een potje Piratenspel met Borre. Tijd is dezer dagen even schaarser dan ooit, dus moet je concessies doen. Bordspellen vallen uiteraard als eerste af. Liefhebbers snappen dat zoiets afzien is.

Dus wat doe je dan als je weer een avondje tijd hebt om je bij je spelmakkers te voegen? Inderdaad, drie potjes Puerto Rico. Het bordspel der bordspelen. Ik bracht het er niet goed vanaf. Teveel oogstopbrengsten moest ik afschrijven. Ik had telkens weer te weinig paarse gebouwen. Ik greep twee keer naast de fabriek. Ik had te weinig tijd om de vruchten van mijn strategie van veel maïs en een eigen schip te plukken. En ik verzuimde koffie te verbouwen. Ik werd twee keer tweede en een keer laatste. Gelukkig mocht ik de heren als toetje nog even fors verslaan met Knizia’s Veel Soeps. Cold comfort.

Redelijk op tempo fiets ik enkele maanden geleden door de J.P. Coenstraat. Borre voorin het stoeltje. Samen zingen, niks aan de hand. Op weg naar Puck die op het Bankaplein speelt. Ineens gooit een geparkeerde automobilist rechts van me zijn portier open (autorijles 1: eerst in je spiegels en over je schouder kijken bij het uitstappen.). Ik knal er met volle vaart op en mijn voorwiel slaat volledig dubbel. Ik vloek de man stijf en gooi zijn deur dicht, zet mijn fiets tegen zijn auto en neem een huilende Borre uit het stoeltje om hem eerst langdurig op het trottoir van de schrik te laten bekomen. De automobilist toont zich bezorgd om mijn ventje, wat mijn ergste kwaadheid dempt.

Ondertussen bleek ik links van me een voor het stoplicht wachtende auto te hebben geraakt. De eigenaar wilde mijn gegevens en die van de man van het lompe portiergedrag. Ik gaf ze en schreef adres en telefoonnummer op van mijn belager. Ik was nog steeds vrij woest. Hij had mijn fiets tegen de muur van de apotheek gezet en keek me schaapachtig aan. Ik stelde me voor dat Borre wel uit het stoeltje had kunnen vallen en ik op hem. Het kereltje was inmiddels bedaard en keek een beetje sip om zich heen. Doordat ik zo gefokt was, bleek ik in staat om erg doelmatig te denken. Ik kon niet meer verder fietsen, ik had het ding de komende dagen hard nodig en ik moest Puck halen. Dus ik zeg tegen die gast: je laadt nu mijn fiets in je auto en je zorgt ervoor dat ik hem morgenochtend terug heb met een nieuw wiel. Vervolgens ben ik met Borre op mijn schouders naar de speeltuin gelopen. De schrik flink in de benen.

En geloof het of niet. Maar die avond stond de man voor de deur met mijn fiets, voorzien van een nieuw voorwiel. Weliswaar duidelijk een tweedehandsje, maar ik kon weer fietsen. Ik bedankte hem en zei hem dat ie nog van mijn verzekeraar zou horen. Het weekend dat erop volgde, dacht ik veel na over het ongeluk en vond ik dat ik wel erg bruut tegen de man tekeer was gegaan. Mijn versnelling bleek ook naar god, maar ik besloot dat de man genoeg gestraft was en liet hem verder met rust. Kostte me een paar tientjes, dus dat was te overzien.

Na drie weken kreeg ik een mail van de verzekeraar van de automobilist die ik schade had verschaft. Ik gaf het telefoonnummer door van mijn verzekeraar en dacht dat daarmee de kous af was. Laatstgenoemde had me uitgelegd dat het eenzelfde geval is als de zogenaamde kopstaartbotsting. Dus het zou allemaal goedkomen, verzekerde hij me.

Vandaag kreeg ik een brief van hem. De portiergooier had verklaard dat zijn deur al geruime tijd open stond en dat ik ruimschoots de gelegenheid had gehad om hem te ontwijken. Ik moet nu een verklaring invullen en voor getuigen zorgen. De klootzak. En zijn klootzakkenverzekering. Want waarschijnlijk is het hem gewoon ingefluisterd. Anyway, ik zal hem krijgen. Desnoods met juridisch geweld. Wat een hufter, zeg!

Heerlijk gerepeteerd vanavond. Bob Marley’s Stir It Up en Goed Volks Lied Van Mij zitten er in. Was even wat gedoe om de gitaar- en trompetsolo’s op de juiste plaats te krijgen. Ook de eindarrangementen vereisten wat gesteggel. Maar het is gelukt. We kunnen het podium op.

Ook nog: hulde voor oefenruimtecentrum dB’s. Niet alleen beschikt het over zeer goed geoutilleerde repetitiehokken, ook een kantine met Chouffe Bok op de tap verdient een pluim. Dus bij deze.