Casa di Ricomanjaro

Het najaar is aangebroken en dat betekent spelen. En met spelen bedoel ik niet, zoals gebruikelijk, bordspelletjes, maar bas. Samen met de rest van de ouderband van Pucks school. Tijdens de kerstviering. Van Stille Nacht tot gospelrock. Ik zie uit naar onze reggaeversie van Jingle Bells. Is in de maak. Heb er zo onwijs veel zin in.

Maar eerst speel ik eind november tijdens een benefiet op mijn werk. Samen met oud-Bagheeramakker Bob en Goed Volk-zanger Vincent. We spelen Stir It Up en Lied Van Mij. Het is op de 25e. Ik weet niet of het een besloten feestje is voor collega’s en aanverwanten of openbaar. Misschien is er een gastenlijst. Maar la familia gaat voor:-)

Heb er zo onwijs veel zin in! Of had ik dat al gezegd?

Eén op de vijf zoogdieren dreigt uit te sterven. Onderzoekers van de International Union for the Conservation of Nature (IUCN) onderzochten na tien jaar weer eens hoe het met onze fauna is gesteld. Van alle 5.487 soorten zoogdieren worden er volgens de IUCN 1.141 bedreigd. De IUCN is een samenwerkingsverband van natuur- en milieuorganisaties en overheden.

Volgens het vandaag gepubliceerde rapport zijn het vooral de primaten in Afrika en Azië die gevaar lopen. Grote zoogdieren, zoals nijlpaarden, lopen meer risico dan kleinere dieren. Ontbossing, jacht en visserij (bijvangsten, aanvaringen) zijn de belangrijkste oorzaken voor het dreigend verlies. In het geval van de ijsbeer en de zadelrob is de klimaatverandering de boosdoener.

Er is ook goed nieuws. Want er worden nog steeds nieuwe zoogdiersoorten ontdekt. Volgens de onderzoekers is het aantal met maar liefst negentien procent gegroeid ten opzichte van 1992. Ook meldt het rapport dat zo’n vijf procent van de bedreigde soorten zich herstelt. Desondanks kan het geen kwaad de komende tijd flink in de buidel te tasten voor het Wereld Natuur Fonds of andere dierenredders. Onze ecosystemen staan zo onder druk dat nog tijdens ons leven honderden soorten kunnen uitsterven. Dat wil je niet op je geweten hebben. U ziet, ik ben een groot liefhebber van de 21e eeuwse aflaat.

Overigens staat de mens niet op de rode lijst van het IUCN. Maar dat is slechts een kwestie van tijd.

Je kunt natuurlijk een concert bezoeken van Mark “Met de vlam’n in de pijp, scheur ik door de Brennerpas” Knopfler, maar je kunt ook net zo goed thuis blijven. En als je dat doet, zorg dan voor twee dingen:

Een sixpack La Trappe Bockbier. Dit is het enige trappistenbockbier ter wereld, aldus het etiket. En meteen ook met afstand het beste bokbier dat je in de supermarkt kunt krijgen. De Herfstbok is dit jaar wat waterig. Amstel en Bavaria bokjes ga ik sowieso niet proeven en Hertog Jan heb ik laten staan vandaag, omdat ik La Trappe zag. Een volle moutige smaak, lekker doordrinkbaar, klein beetje bitter in de afdronk, precies zoet genoeg en toch pittig, kortom, gewoon heel erg lekker. Na de Ankerbokjes van vorige week, is dit het lekkerste bokbier dat ik deze herfst geproefd heb. Ik heb nu al zin in het Bokbierfestival.

Het tweede ding dat je nodig hebt is de dvd met het tweede seizoen van Extras. Met daarop het absolute hoogtepunt uit de carrière van Ricky Gervais tot nu toe. The Office was te gek. Seizoen 1 van Extras was leuk, maar minder consistent dan The Office. Na een paar afleveringen zakte het een klein beetje in. Maar de tweede serie van Extras is waanzinnig.

Ricky Gervais speelt film- en tv-figurant Andy Millman die een eigen sitcom op de BBC krijgt, getiteld When The Whistle Blows. Zelf speelt Millman de hoofdrol. Natuurlijk is de comedy het slechtste wat de BBC in tijden op de buis heeft gebracht. Daarover is nagenoeg iedereen het wel eens, inclusief Millman en zijn impresario Darren zelf. David Bowie zingt er een lied over en een indrukwekkend clubje acteurs komt langs om Millman nog verder in de zeik te nemen (“Are you having a laugh”). Naast Bowie fantastische cameo’s: Orlando Bloom, Sir Ian McKellan, Daniel Radcliff, Chris Martin, Stephen Fry, Robert Lindsay en Rober De Niro. En iedereen laat zich van zijn beste, want van zijn slechtste kant zien. Maar uiteindelijk gaat het allemaal om Andy Millman. Die je buikpijn bezorgt van plaatsvervangende schaamte. In bijna absurdistische scenes. Zo treffend. En met een fantastische rol voor Ashley Jensen, die Millmans boezemvriendin Maggie speelt. En die ROET IN HET ETEN GOOIEN op haar voorhoofd heeft staan. Ik heb in tijden niet zo gelachen. Kopen! Of in ieder geval: KIJKEN!

Reiner Knizia is een van mijn favoriete spelauteurs. Deze week speelde ik zijn spellen Taj Mahal, Ra en het kaartspel Veel Soeps. Hoewel drie volkomen van elkaar verschillende spellen, zijn het alledrie aanraders voor liefhebbers van slim in elkaar stekende spelsystemen.

Taj Mahal is een bordspel, waarbij je paleizen moet bouwen om punten te verzamelen. Dat doe je door kaarten uit te spelen waarmee je macht kunt uitoefenen in de provincie waarin de paleizen die ronde komen. Met die macht kun je één tot vijf paleizen plaatsen en grondstoffen verzamelen. Voor elk paleis krijg je een punt, voor elke grondstof ook. Ik ga hier de regels verder niet uitleggen. Die kun je bijvoorbeeld hier vinden, mocht je geïnteresseerd zijn. Maar wie houdt van tactische spellen-met-pokerelement, waarbij je flink vooruit moet denken om te winnen, moet echt een keer een potje Taj Mahal proberen.

Ra is een wat ouder bordspel van Knizia, waarbij bieden een prominente rol speelt. Het spel telt drie ronden. Het gaat erom dat je zoveel mogelijk tegels met farao’s, monumenten, goden, goud, stukken Nijl en beschavingsuitingen verzamelt. Daarmee scoor je aanzien, uitgedrukt in kleitabletten. Wie aan het eind van het spel het meeste aanzien heeft, wint. Het leuke is dat je per ronde maar vier keer kunt bieden op de op het bord verschenen tegels. Daarbij is het ook nog zaak te zorgen dat je de volgende ronde weer goed mee kan doen. Dat betekent dat je op het juiste moment een bod moet plaatsen. Het is een uitermate spannend spel, waarna je je nagels niet meer kunt knippen. Spelregels staan hier.

Veel Soeps is een luchtig kaartspel, maar ook weer met die ingenieuze Knizia-twist. Het is de bedoeling dat je zoveel mogelijk kaarten van een bepaalde soep verzamelt. De kaarten hebben allemaal een andere waarde. Wie de kaart opgooit waarmee de tien wordt gehaald of overschreden, wint de slag. Maar uiteraard kun je ook strafkaarten aangesmeerd krijgen, waarmee je verzameling minder waard wordt. Ook kun je de soep laten overkoken waarmee een ronde weer bij nul begint in de kleur (lees: soort soep) van de speler die na je komt. Het is echt een supernaaispel en vraagt flink wat incasseringsvermogen. Ook blijft het tot het eind toe spannend, anders dan veel spellen. Wie aan het begin relatief ver voorstaat, kan zomaar als laatste eindigen. Een aanrader voor kaartliefhebbers.