Casa di Ricomanjaro

Over een kwartier vertrekken we voor een weekendje naar Duinrell in Wassenaar. Puck en Borre hebben de glijbanen in het Tikibad al gespot. Helaas zijn ze voor de meeste nog te klein. En papa is voor een aantal te groot. We zullen ons evenwel opperbest vermaken, denk ik. Ons huisje ligt in het park en de weersverwachtingen zijn goed. Zondagavond een fotoverslagje.

Vanavond voor het eerst van mijn leven een coöperatief spel voor volwassenen gespeeld. Met Puck speelde ik regelmatig Prinses, maar dat is makkelijk te winnen. Arkham Horror is een ander verhaal.

Je speelt tegen een oppermonster dat niet mag ontwaken. Want als ie ontwaakt komt hij de mensheid opvreten. En dat moet je uiteraard voorkomen. Dat doe je door de poorten waaruit dit oppermonster kan komen te sluiten. Maar dat gaat niet zonder slag of stoot.

Elke beurt komen er nieuwe monsters in het spel. Daar moet je langs of je moet ze verslaan. Je bent echter beperkt in je krachten. Met extra kaartjes kun je deze krachten uitbreiden of vergroten. Maar dat kost geld. En ook daarvan heb je maar een klein beetje. En veel komt er niet bij. Als er al iets bij komt.

Het thema is mooi uitgewerkt, maar de rol van de dobbelstenen is nogal prominent. Je bent eigenlijk continu aan het dobbelen. En de strategie daaromheen heb je de eerste keer niet zomaar in de vingers, ook al speel je met zijn drieën samen. Zo bleek dat we veel meer monsters hadden moeten doden. De trofeeën die dat oplevert heb je nodig als het tot een eindstrijd komt. En dat kwam het. De eindstrijd betekent: eindeloos dobbelen tot je het monster hebt verslagen. En de monstertrofeeën dienen dan als een soort extra levens. We hadden er te weinig, het monster was wakker geworden en we verloren.

Ik denk niet dat ik het snel nog een keer ga spelen. Daarvoor is het teveel een dobbelspel. Bovendien duurt het erg lang. Te lang. Ander bezwaar is het ontbreken van de naaifactor. In een goed spel moet je je tegenstanders dwars kunnen zitten. Daar is in een dergelijk coöperatief spel natuurlijk geen sprake van. Volgende keer weer Funkenschlag.

Je speelt met bijtring, bel en blok
Je slaapt als tien marmotten
Je drinkt en huilt strak met de klok
Je houdt niet van ravotten

Je bukt om in je kots te roeren
Je geniet, zoveel is zeker
Je blijft maar naar de verte loeren
Je kwijlt lief op je beker

Je kust en voelt je adem stokken
Je weet nu wat je wil
Je neukt en zit niet met de brokken
Je krijgt je eerste bril

Je werkt en leeft het hoop-doet-leven
Je vrienden staan paraat
Je ouders zie je nog maar even
Je staat nu echt op straat

Je vloek klinkt als een duivelsboer
Je knie kraakt; gespleten botten
Je gezicht dat van een dronken hoer
Je tanden die verrotten

Je sterft en biedt je ziel te koop aan
Je houdt het voor gezien
Je springt, je valt, je breekt stilaan
Je stopt met dat gegrien

Ik heb haar even moeten missen, maar mijn bas speelt nu lekkerder dan ooit. Hulde voor muziekhandel Dirk Witte. Waar ze een prima gitaarbouwer werk verschaffen. Die weet hoe je een onmogelijk octaafzuiver te krijgen basgitaar moet aanpakken.

Aanvankelijk leek het fout te gaan. De trussrod bleek onbereikbaar met de gangbare gereedschappen. Gibson gemaild, eigenaar van Tobias. Antwoord: je hebt een kwart inch sleutel nodig. Maar die paste dus niet. En moest er een groter gat komen. De gitaarbouwer meldde me dit telefonisch en hij klonk vrij overtuigd van de noodzaak. Ik stemde toe en hield mijn hart vast.

Maar echt. zelden zo’n goeie gitaarjob gezien. Ik wilde een wat lichtere actie. Die heb ik gekregen. Zálig licht. Je racet over de snaren. Zonder dat ze ook maar ergens aanlopen. En hij is eindelijk octaafzuiver. Loepzuiver. Zelfs de B-snaar. Die het meest zat te etteren voorheen. Kletteren valt ook reuze mee. Kwestie van goed fretten en niet te hard harken. Dat lukt me natuurlijk niet. Maar dat drukt de pret geenszins. Ik ben klaar voor de winter.

Martin Wallace blinkt uit in fantastische complexe thematische spellen. Maar handleidingen schrijven kan hij niet. Ook als we doorkrijgen hoe Byzantium speelt, blijken sommige acties nogal wat onbeantwoorde vragen op te roepen. We spitten het boekje door, maar vinden niet wat we zoeken. Naar eigen inzicht verscherpen we de regels. Het spel zelf is geweldig.

Kern in Byzantium is, net als bij Struggle Of Empires, de invloed die je op het resultaat van het dobbelspel kunt uitoefenen. In Byzantium moet je dobbelen om steden te kunnen bezetten. Daarvoor krijg je punten. Wie de meeste punten heeft, wint. Maar in plaats van de gebruikelijke één, zijn er nu twee scoretellers. De punten die je krijgt na het bezetten van Arabische steden wordt op een andere lijst bijgehouden dan die je krijgt voor de aanval op de Byzantijnse steden. Als je op een van de twee scoretellers meer dan twee keer zoveel punten hebt dan op je andere, dan telt die laatste niet mee. Dus je moet met beide volken heulen.

Met legers op het individuele speelbordje bepaal je onder meer met hoeveel dobbelstenen je gooit. Hoe meer dobbelstenen, hoe groter de kans op de overwinning. Maar dat spreekt voor zich. Legers moet je kopen, afgezien van de negen gratis legers die je aan het begin van het spel krijgt.

Omdat je maar één actie per beurt mag doen, speelt Byzantium heerlijk vlot. Je hebt nauwelijks tijd om aan een lange-termijnstrategie te werken. Acties uitvoeren gaat ook lekker snel, dus je bent zo weer aan de beurt. We hebben het de eerste keer vast niet helemaal gespeeld zoals het moet. Maar dat komt vaker voor bij een Wallace. Zou leuk zijn als de man iemand vond om voor zijn volgende spellen een fatsoenlijke handleiding te schrijven.