Casa di Ricomanjaro

De regels zijn heel simpel. Je krijgt wat percelen in Chinatown. Je krijgt wat delen van horeca- en detailhandelsondernemingen die compleet het meeste geld opleveren. En vervolgens ga je met je medespelers onderhandelen. Om uiteindelijk de meeste economische macht te vergaren in de wijk. That’s it.

Per beurt krijg je een setje kaartjes met daarop het nummer op het bord waar je een steentje kunt leggen. Aangrenzende nummers zijn aantrekkelijk, want zo kun je je winkel, antiekzaak of restaurant uitbreiden. Maar natuurlijk hebben je medespelers ook percelen in jouw neighborhood gekregen. En dus moet je onderhandelen over de plaats van ieders steentjes. Je kunt ruilen van plaats of geld bieden om een perceel te kunnen bezetten.

Daarnaast pakt iedereen blind per ronde een aantal delen van bedrijfjes die de percelen moeten vullen. Hoe meer percelen eigendom zijn van een onderneming, hoe meer geld je aan het eind van een ronde vangt. En ook nu weer geldt: onderhandelen met je medespelers tot je je bedrijfjes compleet hebt. De geluksfactor is klein. Niet alle percelen komen in het spel. En je kunt maar net de pech hebben dat je onderhandelt met iemand die het spel overanalyseert en precies weet hoe hij je kan naaien.

Maar zover komt het niet zomaar. Want je bent gretig en wil je macht in de wijk elke ronde maximaliseren. En dus ga je voor korte-termijngewin. En verlies je je in het spel. Dat is precies de kracht van Chinatown: je concludeert al na één ronde dat onderhandelen werkt. En dat dwingt je op deze voet door te gaan. Wie na de laatste ronde het meeste geld heeft, is de winnaar. Bij gelijkspel geldt het hoogste aantal bezette percelen. (grrr! desondanks één van de leukste spellen die ik ooit heb gespeeld.)

Chinatown verscheen in 1999 in de Alea reeks van Ravensburger. Het label dat ook Puerto Rico en Ra uitbracht. Het is een spel van Karsten Hartwig dat dit jaar eindelijk in Nederland is uitgegeven. Door QWG Games, bekend van Caylus en Yspahan.