Casa di Ricomanjaro

Puck en Borre zijn regelmatig slachtoffer van de niethuilenmaffia die onze maatschappij teistert. Vandaag wilde Puck zelfs thuisblijven van zwemles. De hele week al huilde ze met lange halen als ze hieraan moest denken. Na enig doorvragen bleek waarom ze zo verdrietig werd van de gedachte aan haar zwemlessen. Ze mocht er niet huilen.

Borre wil niet meer naar het kinderdagverblijf. “Ik mag op Wammes niet huilen, papa”, zegt hij als ik vraag waarom hij het er niet fijn vindt. Een van de leidsters heeft er de gewoonte om kinderen afkeurend toe te spreken als ze huilen. En dan druk ik me nog voorzichtig uit.

Huilen is een van de meest elementaire manieren om je verdriet te uiten. Wij hebben Puck en Borre geleerd dat het goed is om te huilen als je je niet fijn voelt of als je iets vervelends meemaakt. Dat is namelijk een natuurlijke reactie en die moet je vooral niet onderdrukken. Onze filosofie in deze is wellicht reuze vatbaar voor discussie, maar onze kinderen varen er tot dusver wel bij. Ze huilen sowieso niet veel en al helemaal nooit langdurig. Tot afgelopen week. Want Puck was nagenoeg ontroostbaar. We hebben haar vandaag maar thuis gehouden.

Maar een kind moet een zwemdiploma, dus volgende week zullen we haar weer brengen. Doch niet zonder eerst een hartig woordje te spreken met de zwemleraar. Als hij niet tegen huilende kinderen kan, moet ie volwassenen leren zwemmen. Mijn dochter mag huilen wanneer ze wil.

Op dinsdag gaat Borre naar de creche. Deze week kreeg hij een keertje respijt. Maar volgende week zullen we hem weer brengen. En even met de leidsters gaan praten. Als zij niet tegen huilende kinderen kunnen, moeten ze niet in een kinderdagverblijf gaan werken. Mijn kereltje mag huilen wanneer hij wil. En dan hoeft hij alleen maar getroost te worden. Dat duurt doorgaans niet lang. En kost bergen minder energie dan uren achtereen tegen een jengelend jongetje van drie blaffen dat het zich niet zo moet aanstellen.