Casa di Ricomanjaro

De regels zijn heel simpel. Je krijgt wat percelen in Chinatown. Je krijgt wat delen van horeca- en detailhandelsondernemingen die compleet het meeste geld opleveren. En vervolgens ga je met je medespelers onderhandelen. Om uiteindelijk de meeste economische macht te vergaren in de wijk. That’s it.

Per beurt krijg je een setje kaartjes met daarop het nummer op het bord waar je een steentje kunt leggen. Aangrenzende nummers zijn aantrekkelijk, want zo kun je je winkel, antiekzaak of restaurant uitbreiden. Maar natuurlijk hebben je medespelers ook percelen in jouw neighborhood gekregen. En dus moet je onderhandelen over de plaats van ieders steentjes. Je kunt ruilen van plaats of geld bieden om een perceel te kunnen bezetten.

Daarnaast pakt iedereen blind per ronde een aantal delen van bedrijfjes die de percelen moeten vullen. Hoe meer percelen eigendom zijn van een onderneming, hoe meer geld je aan het eind van een ronde vangt. En ook nu weer geldt: onderhandelen met je medespelers tot je je bedrijfjes compleet hebt. De geluksfactor is klein. Niet alle percelen komen in het spel. En je kunt maar net de pech hebben dat je onderhandelt met iemand die het spel overanalyseert en precies weet hoe hij je kan naaien.

Maar zover komt het niet zomaar. Want je bent gretig en wil je macht in de wijk elke ronde maximaliseren. En dus ga je voor korte-termijngewin. En verlies je je in het spel. Dat is precies de kracht van Chinatown: je concludeert al na één ronde dat onderhandelen werkt. En dat dwingt je op deze voet door te gaan. Wie na de laatste ronde het meeste geld heeft, is de winnaar. Bij gelijkspel geldt het hoogste aantal bezette percelen. (grrr! desondanks één van de leukste spellen die ik ooit heb gespeeld.)

Chinatown verscheen in 1999 in de Alea reeks van Ravensburger. Het label dat ook Puerto Rico en Ra uitbracht. Het is een spel van Karsten Hartwig dat dit jaar eindelijk in Nederland is uitgegeven. Door QWG Games, bekend van Caylus en Yspahan.

Flussfieber heet het nieuwste bordspel van Friedemann Friese. En om eerlijk te zijn: het valt een beetje tegen. Het is een geinig spelletje, daar niet van. Maar de welbekende Friesemann-twist is ver te zoeken.

In Flussfieber (geplaytest met zijn vijven) moet je een mannetje en een vrouwtje een rivier laten oversteken. Dat doe je aan de hand van speelkaarten waarop staat hoeveel stapjes je op het bord mag zetten. Je speelt per beurt een kaart uit, zet het aantal aangegeven stapjes met het mannetje of vrouwtje en pakt een nieuw kaartje van je persoonlijke voorraad. Wie het eerst aan de overkant is met beide speelstukken heeft gewonnen.

De minimale Friedemann-twist die erin zit, is dat je elkaar over het bord mag duwen. Samen met de stroomgebieden kun je zo iemand een hoek indrijven. Waardoor je voorsprong uiteraard groter wordt. Eigenlijk is het gewoon een soort Mens Erger Je Niet, maar dan met een variabel, uitbreidbaar speelbord en kaartjes in plaats van dobbelstenen. Zoals gezegd best geinig, maar ook niet meer dan dat.

2F Spiele presenteerde ook een minimale uitbreiding voor Funkenschlag op het vorige week in Essen gehouden Spiel 2008. En eigenlijk is die veel interessanter dan het nieuwe bordspel van Friese. Het betreft namelijk energiecentrale 33 1/3: een allesbrander, die met drie kolen, drie olie, drie biomassa of drie uranium zes steden van stroom voorziet. Is vast een gewild kaartje in combinatie met het eerder dit jaar verschenen bord van Korea.

Minister Jacqueline Cramer van Ruimte en Milieu laat weten met 20 miljoen euro een mooier Nederland te willen kopen. Innovatieprogramma Mooi Nederland is ditmaal de naam van het vehikel dat een en ander mooier moet maken in ons land. Dat zei ze gisteren tijdens een debat op het Nederlands Architectuurinstituut. Uit het begeleidende persbericht:

‘Ik zoek inspirerende plannen en projecten met een voorbeeldwerking voor anderen. Of het nu gaat om zuinig ruimtegebruik, duurzaamheid of het tegengaan van verrommeling’, aldus minister Cramer.

De subsidies voor de projecten komen beschikbaar via drie inschrijfrondes. Elke ronde heeft eigen thema’s en duurt anderhalf jaar. De projecten moeten innovatief zijn. Voor bepaalde thema’s is ook regionale samenwerking een belangrijk criterium.

De regeling begint naar verwachting in maart 2009. Onder meer provincies, gemeenten, waterschappen en ondernemers kunnen de subsidie aanvragen.

Groene zônes moet dit opleveren. Meer rust en ruimte in een ordentelijk openbaar. Mooie architectuur en kunst. Landschapswaardige bedrijventerreinen. Nog een citaat: “Dankzij deze groene zones, die het groen van de stad met het groen van het ommeland verbinden, ervaren stedelingen ons land als minder vol.”

Prachtig gevonden toch? Maar niemand heeft het over die twintig miljoen subsidie. Een schijntje natuurlijk. Je kunt er nog geen krachtwijk van opknappen. Eén weilandje met een bedrijventerreintje tussen Gouda en Boskoop en het is op. Is deze belediging voor onze publieke ruimte eenmalig of is dit de trend nu de overheid haar geld in omvallende banken belegt?

Bovenstaande foto heb ik gemaakt tijdens een wandeling in het Betuwse dorpje Rumpt. Aan een weg net buiten de bebouwde kom trof ik dit busje. En u voelt hem natuurlijk al aankomen: de prijsvraag van de maand luidt alsvolgt.

Wat verhandelt de chauffeur van deze bedrijfsbak?

Het grappigste antwoord wint een exclusief Casa di Ricomanjaro t-shirt. Inzendingen moeten uiterlijk 5 november binnen zijn. Meedingen? Vul dan het contactformulier in of mail naar info apenstaartje ricomanjaro.nl en vermeld ook je maat. Veel succes!

Het is altijd moeilijk om het lekkerste bokje eruit te halen. Op één avond zo’n vijftien soorten proeven blijft een weinig betrouwbaar instrument. Dit jaar vond ik er vijf met kop en schouders bovenuit steken. Achtereenvolgens: 

De Barbär Winterbok is elk jaar weer lekker. Dit jaar is dat niet anders. Aangenaam zoet, met een honingtwist en vol van smaak. In 2007 mijn favoriet, maar dit jaar is ie bijna overtroffen en in ieder gevalk geëvenaard door de Christoffel Winterse Bok. Allebei dus eigenlijk winterbiertjes. Ook de Stormbock van de Texelse mocht er wezen. Zwaar, dat wel. Maar vol van smaak, zacht en caramellig. La Chouffe deed het ondanks tegengeluiden eveneens goed op de tong. En tenslotte de Leeuw. Die was wat je van een Leeuw bok kunt verwachten: zoet, bijna fruitig en stevig. Lekker dus.

De Gramsbarger Najaarsbok van Mommeriete was een ander verhaal. Die verkeerde voorgaande edities steeds weer op het randje van te moutig en te bitter of juist niet. Vorig jaar was het juist niet. Vanavond was het te bitter. En ook was ie vlakker dan andere jaren.

Een euvel waar ook veel andere bokbieren dit jaar last van hebben. Sowieso vond ik in de aanloop naar het Bokbierfestival de supermarkt- en gemiddelde slijterbokken over het algemeen erg saai. Soms waterig, zoals de Herfstbok van Grolsch. Voorspelbaar, zoals de Dubbelbock van Brand of de Alfa. En de Tarwebok van Heineken is wel erg zoet. La Trappe vond ik van de massabokken nog het lekkerst.

De Skèndelse van dit jaar, van brouwerij Sint Servattumus, traditiegetrouw niet op de tap maar geschonken uit 75 cl flessen is een bok volgens het boekje. Rond, vol en tamelijk zoet, maar niet té. Ook saai dus. De Wildebok van de Scheldebrouwerij was net zo nietszeggend. Ligt dat nou aan de grondstoffen?

Ronduit smerige bokbieren waren er uiteraard ook vanavond. Heb er een aantal in de spoelbak van de volgende brouwer geflikkerd. Met als dieptepunt van het jaar de Superossebock van Maasland. Die hield ik na twee slokken voor gezien. Gelukkig kon ik de smaak nog net op tijd wegspoelen met een Brugse Bok. Die ook vlak was, maar lekker licht, zo net na het eten.

Overigens nog het vermelden waard zijn de glazen van dit jaar. Eindelijk weer een echt bierglas in plaats van het wijnglas van vorig jaar en de colabeker van 2006. Hulde voor de organisatie. Twee dingen: stel volgend jaar een limiet in op het aantal bezoekers: twintig minuten in de rij voor een bokbiertje is erg lang. En zorg dat er eetstandjes tussen de brouwers staan. Bij bokbier hoort voedsel. En de Beurs van Berlage halverwege de avond verlaten om te gaan eten is arelaxed. Doe maar wat Thaise standjes, een goeie Italiaan en Spaanse tapas. Een sushibar mag ook, maar dat vult niet zo. En bokbier valt het best op een solide bodem. Het is maar een tip.

Puck en Borre zijn regelmatig slachtoffer van de niethuilenmaffia die onze maatschappij teistert. Vandaag wilde Puck zelfs thuisblijven van zwemles. De hele week al huilde ze met lange halen als ze hieraan moest denken. Na enig doorvragen bleek waarom ze zo verdrietig werd van de gedachte aan haar zwemlessen. Ze mocht er niet huilen.

Borre wil niet meer naar het kinderdagverblijf. “Ik mag op Wammes niet huilen, papa”, zegt hij als ik vraag waarom hij het er niet fijn vindt. Een van de leidsters heeft er de gewoonte om kinderen afkeurend toe te spreken als ze huilen. En dan druk ik me nog voorzichtig uit.

Huilen is een van de meest elementaire manieren om je verdriet te uiten. Wij hebben Puck en Borre geleerd dat het goed is om te huilen als je je niet fijn voelt of als je iets vervelends meemaakt. Dat is namelijk een natuurlijke reactie en die moet je vooral niet onderdrukken. Onze filosofie in deze is wellicht reuze vatbaar voor discussie, maar onze kinderen varen er tot dusver wel bij. Ze huilen sowieso niet veel en al helemaal nooit langdurig. Tot afgelopen week. Want Puck was nagenoeg ontroostbaar. We hebben haar vandaag maar thuis gehouden.

Maar een kind moet een zwemdiploma, dus volgende week zullen we haar weer brengen. Doch niet zonder eerst een hartig woordje te spreken met de zwemleraar. Als hij niet tegen huilende kinderen kan, moet ie volwassenen leren zwemmen. Mijn dochter mag huilen wanneer ze wil.

Op dinsdag gaat Borre naar de creche. Deze week kreeg hij een keertje respijt. Maar volgende week zullen we hem weer brengen. En even met de leidsters gaan praten. Als zij niet tegen huilende kinderen kunnen, moeten ze niet in een kinderdagverblijf gaan werken. Mijn kereltje mag huilen wanneer hij wil. En dan hoeft hij alleen maar getroost te worden. Dat duurt doorgaans niet lang. En kost bergen minder energie dan uren achtereen tegen een jengelend jongetje van drie blaffen dat het zich niet zo moet aanstellen.

Hij verschoof mijn ruggenwervels, desnoods met een hamer. Dr. Alco de Haas hielp me in zes sessies van mijn ischias af. Dat wil zeggen: van de pijn. Zes sessies van een half uur. Hij maakte aantekeningen op mijn rug, begon te duwen en te timmeren en zette me na dertig minuten weer op straat. Beurs als een halfrotte appel onderuit de mand. Orthomanuele geneeskunde: verguisd en vals beschuldigd. (In de theatrale modus:) Zij was mijn redding.

Ischias, of wat het ook was, uitte zich bij mij in waanzinnige pijn achter in mijn rechteronderbeen en -knieholte. Pijn, waardoor je het liefst plat op bed ligt, om zo min mogelijk te voelen. Heb apotheek en Kruidvat het afgelopen jaar dan ook een flinke kapitaalinjectie verschaft. Mijn maag deed op het laatst gewoon pijn van de ibuprofen. Ik was avonden achtereen misselijk van het poeder en de pillen.

Met terugwerkende kracht word ik boos op de fysiotherapeut die ik voor Alco bezocht. Ik was al enige tijd een vaste klant, toen ik opperde of orthomanuele geneeskunde misschien iets was om te overwegen. Ik bedoel, een half jaar fysiotherapie had nauwelijks iets opgeleverd. Alleen een diagnose en de mededeling dat mensen hier vroeger maanden plat voor moesten liggen. “Als je je geld in de gracht wilt gooien, doe dat dan meteen”. zei hij. Hij wees me op het feit dat het hier een alternatieve geneeswijze betrof. En klonk en keek erbij alsof hij iets heel erg smerigs had gegeten. Hij ried me een en ander met klem af. “Ik zou het niet doen.”

Zes sessies orthomanuele therapie verder is de pijn weg. Pijn die me al bijna anderhalf jaar mateloos irriteerde, verchagrijnde, verzuurde. Dus mocht je last hebben van ischias of andere klachten die kunnen samenhangen met verschoven ruggenwervels, ga dan naar Alco. Hij zit op Achter Clarenburg, tegenover de Chinese toko. Vijf minuten lopen van Utrecht Centraal (tien minuten met ischias). En luister vooral niet naar conservatieve fysiotherapeuten.