Google bestaat vandaag tien jaar. Voor wie meer wil weten over de geschiedenis van de zoekmachine: www.google.com

Ik weet niet

of God bestaat,

maar het zou beter

zijn voor z’n reputatie

als dat niet zo was.

Jules Renard (1864 – 1910)

Het was de eerste keer dat we een voor ons nieuw spel meteen twee keer achter elkaar speelden. En dat voor een Martin Wallace. Want hij is de maker van Tyros, in Nederland uitgegeven door 999 Games. En hoewel het vanwege de relatieve complexiteit niet het grootste succes van deze speluitgever is, is het voor een Wallace uitermate vlot speelbaar en makkelijk te doorgronden. Zeker als je zijn Railroad Tycoon of -meer nog- Struggle Of Empires gewend bent.

Tyros speelt zich 1000 jaar voor Christus af in het zeeëngebied tussen het huidige Europa, Afrika en Azië. Vanuit de zeehaven Tyros trek je met boten op weg naar het westen om handelssteden te stichten. Het spelbord is een land(zee-)kaart verdeeld in 32 vakken. Per vak kan één speler een stad bouwen. Daarnaast biedt zo’n vak plaats aan twee schepen. Gedurende het spel ontstaan er op de kaart vier rijken en wie de meeste handelssteden in zo’n rijk heeft gebouwd, scoort punten. Uiteraard scoor je de meeste punten met stadscontrole in het grootste rijk. Ook voor zeecontrole scoor je punten. En ook hier geldt weer dat als je de meeste bootjes in het grootste rijk hebt, je meer punten scoort dan wanneer je met je vloot de meerderheid hebt in een kleiner rijk.

Steden bouw je met handelskaarten, waarvan je er in de eerste ronde dertien op hand krijgt. Ze zijn verdeeld in vier kleuren, die corresponderen met de kleuren van de vier rijken op de kaart. De rijken worden aan het begin van een ronde uitgebreid aan de hand van blind getrokken gebiedstegels. Aangezien je telkens uit vier blind getrokken tegels mag kiezen, heb je redelijk wat invloed op de omvang van de rijken. Je wil natuurlijk wel dat het rijk waar jij de meeste macht hebt, ook het grootst wordt. Toch kun je ook pech hebben en, belangrijker, je medespelers lekker naaien door ‘hun’ gebied te isoleren.

Schepen bouw je ook met handelskaarten. Daarnaast gebruik je deze kaarten om je schepen van vakje naar vakje te laten varen. Je kunt pas een stad stichten als je de enige bent met een schip in het desbetreffende vak. Twee schepen mag ook, dan krijg je zelfs korting op de prijs. Om het geluk wat meer te beïnvloeden is er ook een actie kaarten ruilen met de (afleg-)stapel of met je medespelers. Maar in dat laatste geval hoef je niet te rekenen op veel succes. Wie laat zijn spelmakkers nou winnen?

Na een ronde of vijf, zes (afhankelijk van het aantal spelers; wij speelden het met zijn drieën), zijn de land(zee-)tegels op en is het spel afgelopen. Het bord bevat geen puntenladder, dus je moet de scores handmatig op een kladpapiertje optellen. Is ook meteen een van mijn weinige kritiekpunten op de uitvoering van dit spel. Kladpapiertjes horen bij klaverjassen! Ander minpuntje is dat de spelregels niet helemaal helder zijn. Zo werd het ons niet duidelijk of je ook naar vakken mag varen waar nog geen kleurenfiches liggen, dus naar gebieden die nog niet tot een rijk behoren. Maar voor het overige is het spelsysteem briljant en blijft Tyros tot het eind toe retespannend.

Het is bijna genant doorzichtig. Nu het volk (alweer) genoeg begint te krijgen van de milieubeweging en de hoge olieprijs, heeft het CDA de verrassende oplossing: kernenergie. Want het is erger dat we voor onze energie deels afhankelijk zijn van het Midden-Oosten en Rusland dan dat we onze kinderen en hun kinderen opzadelen met bergen ziekmakend afval en gemakkelijke doelwitten voor terroristische aanslagen.

Ja, meneer Van Geel, terroristische aanslagen, want ook dat is een aanzienlijk nadeel van kernenergie. Maar daarover wordt voor het gemak maar gezwegen. Terwijl de regering, met het CDA voorop, haar bek al jaren vol heeft van het terrorisme dat ons land zou bedreigen. Als je niet beter wist, zou je denken dat er elke week wel een boze moslim ontploft. Nou geloof ik niet dat ons land dergelijke aanslagen binnen afzienbare tijd te wachten staat. Maar ik sluit niks uit voor de toekomst. En dan is een lek gezelfmoordbombardeerde kerncentrale wel het laatste wat ik mijn kleinkinderen toewens.

Voor de kust van Egmond ligt een windmolenpark in de Noordzee. Wat is er mis om dat uit te breiden? Wind is schoon en oneindig. Misschien niet constant en op zichzelf niet toereikend, maar het is een begin. Bovendien zijn wind en zon niet de enige alternatieven voor olie, gas of uranium, al wil Van Geel ons dat wel doen geloven. Waarom stimuleert de overheid geen investeringen in energiewinning uit aardwarmte of getijdenkracht? Omdat de lobby voor kernenergie of kolencentrales nu eenmaal altijd machtiger is geweest? Dat mag toch geen argument zijn?