Casa di Ricomanjaro

The Great Gig In The Sky van The Dark Side Of The Moon was een van zijn beste songs. Eén van vele. Zonder dramatisch te willen doen: de maandag overleden Richard Wright was misschien wel het meest onderschatte Pink Floyd-lid. Hij stierf aan de gevolgen van kanker, thuis in Engeland, op 65-jarige leeftijd.

Samen met gitarist/zanger Syd Barrett, bassist/zanger Roger Waters en drummer Nick Mason richtte Wright in 1965 The Pink Floyd Sound op, later Pink Floyd. Hij schreef onder meer (mee aan) Interstellar Overdrive, A Saucerful Of Secrets, Careful with That Axe, Eugene, One Of These Days en het al genoemde The Great Gig In The Sky met daarop ook de fabuleuze vocalen van Clare Torry.

Tijdens de opnamen voor The Wall (1979) werd Wright na de zoveelste ruzie door Waters de band uitgezet. Pas in de tweede helft van de jaren tachtig keerde hij terug om met Gilmour en Mason te werken aan A Momentary Lapse Of Reason (1987). Zijn inbreng op dit album is echter beperkt.

In 1978 bracht hij zijn solodebuut uit, getiteld Wet Dream. Samen met Dave Harris maakte Wright in 1984 het album Identity onder de naam Zee. Broken China was het tweede soloalbum van de toetsenist dat verscheen in 1996. Met Pink Floyd maakte hij nog The Division Bell (1994) en de livedubbelaars Delicate Sound Of Thunder en P.U.L.S.E. Laatstgenoemde plaat bevat een integrale uitvoering van The Dark Side Of The Moon.

Behalve een geniale songwriter en arrangeur was Wright een ware klanktovenaar. Luister naar zijn spel op de eerste albums, maar ook op The Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here excelleert de toetsenist op piano, Hammond en synths. Sferisch, mysterieus en vol zijn z’n partijen, met steeds weer die melodramatische twist. Als zanger mocht Wright veel te weinig in Pink Floyd. Ondanks zijn prachtige stem en bijna zalvende zang. Luister maar eens naar Echoes of de refreinen van Time, ongetwijfeld zijn beste zanglijnen ooit.

Zijn dood vormt het definitieve antwoord op de vraag of Pink Floyd ooit nog een echte reünie zal beleggen. Nu weten we dat de eenmalige samenkomst van het kwartet Gilmour, Waters, Wright en Mason in 2005 op Live8 het laatste was wat we van Pink Floyd hebben gehoord en gezien. Wright was getrouwd met Millie (zijn derde vrouw). Hij had drie kinderen.

Volgens het kabinet en koningin Beatrix staat onze economie er relatief goed voor, zo klonk het vandaag. Maar uit de meest recente groeicijfers blijkt dat we al bijna afstevenen op een zogeheten technische recessie (twee kwartalen krimp op rij). Dus dat is de eerste misvatting waarmee het kabinet ongepast trots zijn Miljoenennota presenteert. Ongepast trots ja, want er valt nogal wat op af te dingen. En dan heb ik het nog niet eens over het gebrek aan aandacht voor milieu en klimaat.

Zo is het niet handig dat de regering vergeet om de koopkracht van de minima te repareren. Zij kiest namelijk voor een participatiestimulans door vooral werkenden erop vooruit te laten gaan. Lijkt heel slim, maar is het niet. Want afnemende koopkracht van de minima is slecht nieuws voor de economie. Dat heeft de geschiedenis ons meermalen geleerd. En solidair is het evenmin, al wil de PvdA ons anders doen geloven.

Behalve ‘solidair’ noemt Bos ‘zijn’ begroting solide. Maar hoe solide is de begroting van een overheid die fors graait uit de aardgasbaten van volgend jaar? Voor wie het niet weet: de aardgasprijs is gekoppeld aan de olieprijs. En die maakte vandaag bijvoorbeeld een forse duikeling. En dat kan zomaar nog eens gebeuren. Jezelf rijk rekenen noem je zoiets. Da’s niet alleen niet-solide, da’s gewoon gevaarlijk.

Hoewel elke dag omvangrijke stukken ijs in het water zakken en de ijsbeer straks zal evolueren tot walvis, weet Martin Bosma van de Partij voor de Vrijheid wel beter: de Noordpool is echt niet aan het smelten. Da’s pure indoctrinatie. En het is een schande dat onze kinderen dat op school leren.

En daarom stelde het op achter- én voorhoofd gevallen kamerlid vandaag vragen aan staatssecretaris Van Bijsterveldt van Onderwijs. De PVV liet bij monde van Bosma weten “geschokt” te zijn dat 70.000 scholieren op de hoogte zijn gebracht van het broeikaseffect en het daarmee samenhangende klimaatprobleem. De PVV’er stelt: “Onze kinderen moeten leren spellen en rekenen en niet dat er zielige ijsbeertjes op schotsen ronddrijven, omdat wij met het vliegtuig op vakantie gaan.”

En verder: “Onderwijs moet neutraal zijn en zich niet inlaten met onbewezen theorieën. Het klimaatprobleem is net zoiets als de zure regen, over tien jaar hoor je er niemand meer over. Jammer wel dat het miljarden kost”. Eigenlijk zou ik hier moeten zwijgen over zoveel domheid. Maar ik kan het niet.

Om te beginnen is de PVV voorvechter van de Joods-Christelijke Cultuur. Met hoofdletters, ja. Vanuit die gedachte krijgen duizenden kleuters in ons land les aan de hand van de bijbel. Ze leren liedjes over God en hallelujah en dat voor ze kunnen rekenen en schrijven. Het scheppingsverhaal neemt op veel scholen een prominente plaats in. Dat het nooit bewezen is en dateert uit de tijd dat de wereld nog plat werd geacht, vindt niemand erg.

Wat zegt u, meneer Bosma? Oh, de aarde ís plat. Oké. Dat is dan maar goed ook. Zo kan al dat smeltwater in het noorden gewoon over het randje stromen en zijn we er vanaf. En hoeven we onze dijken ook niet te verhogen. Dat scheelt ons miljarden. Aan de vooravond van Prinsjedag zeg ik: Bosma for minister van Financiën!

Qua stijl is ie niet echt vernieuwend. Maar kwalitatief is dit een beter broertje van And Justice For All en Metallica (The Black Album). En zijn het seer swakke St. Anger en de stijlbreuken Load en Reload even vergeten. Death Magnetic is hun beste album sinds Master Of Puppets. Sommigen zullen dit heiligschennis noemen, maar het moet gezegd worden. Natuurlijk, And Justice For All had One, Dyer’s Eve en Blackened. The Black Album had pubertrekkers als Enter Sandman, The Unforgiven en die andere zeikballad die je destijds op elk feestje hoorde. Nothing Else Matters. Goeie nummers hoor, maar iets te vaak gehoord.

Death Magnetic heeft The End Of The Line. Een slepende en strak gearrangeerde klassieker in de dop. Death Magnetic heeft My Apocalypse als supersnelle afsluiter. Een effectieve upgrade van het eerder genoemde Dyer’s Eve. Death Magnetic heeft Broken, Beat And Scarred. Misschien wel een van Metallica’s beste songs in de na-Cliff Burtonse periode. Death Magnetic heeft in Suicide & Redemption een erg lekker instrumentaaltje. En oké, Death Magnetic heeft ook The Unforgiven III. Het is best een goed nummer, maar ik ben het thema inmiddels wel een beetje zat. Overigens is het eind deze keer dan wel weer te gek.

De ballads zijn dus leuk dit keer. En waarom? Omdat ze à la Fade To Black (Ride The Lightning) en One wel met geweld eindigen. En dat is altijd fijn. Als Metallica tenminste een beetje lekker in zijn vel zit. En dat zitten de heren op de opvolger van het terecht verguisde St. Anger. Dat qua inspiratie de negatieve tegenpool is van Metallica’s nieuwe. En om nog een geinig verschil te noemen tussen Death Magnetic en zijn voorganger: Kirk Hammett mag weer meedoen. En dus: GITAARSOLI! VEEL GITAARSOLI! Als waren de jaren van Creeping Death nog niet verstreken. Heerlijk! En wat is hij op dreef. Niet alleen in de solo’s. Ook het riffwerk is fantastisch. Luister bijvoorbeeld naar All Nightmare Long dat op Kill ‘em All had gestaan als dat album nu was uitgekomen. Luister naar Judas Kiss, een monument, nu al.

Het zal duidelijk zijn. Niets nieuws onder de zon, maar qua gedrevenheid en songmateriaal is Death Magnetic een superplaat. Strak, rauw geproduceerd (dank Rick Rubin, dag Bob Rock) en catchy zonder corny te worden. Waarbij alleen bassist Robert Trujillo een beetje in de schaduw staat van het oorspronkelijke trio. Maar dat is alleen jammer voor de viersnarigen onder ons. Ik zet hem nog een keertje op als je het niet erg vindt.

In de eerste helft van mijn puberteit was ik gek op Marvel Comics. En dan met name de strips van The Fantastic Four, bedacht door het duo Stan Lee en Jack Kirby. Van mijn elfde tot mijn vijftiende heb ik elke aflevering gekocht en gelezen. Daarna begon ik andere dingen interessant te vinden en verloor ik de vier superhelden uit het oog.

Tot vanavond. In 2005 verscheen de film Fantastic Four. Omdat ik tegenwoordig niet zo veel heb met superheldenfilms, had ik weinig zin om hem te zien. Maar na een paar weken terug onwijs te hebben genoten van de laatste Batman, besloot ik vanavond de stoute schoenen aan te trekken en de dvd te kijken. Ondanks de vernietigende kritieken. En inderdaad: wat een kutfilm. De special effects zijn geinig, maar er te weinig. Het verhaal slaat nergens op en de teksten zijn prut. Maar toch heb ik genoten.

Ook al bleken de scriptschrijvers te hebben geknoeid met het ooprspronkelijke verhaal. Zo zat magnaat Von Doom oorspronkelijk niet met de vier astronauten in het ruimteschip dat bestraald werd. In de film wel en is hij lotgenoot van de vier superhelden. Ook zijn DNA is namelijk door de straling veranderd, waardoor hij de metalen Dr. Doom wordt met vernietigende krachten. Zie hier het ontstaan van de aartsvijand van The Fantastic Four. Op zichzelf geinig gevonden, maar niet volgens het boekje.

Ik heb vooral genoten vanwege de nostalgie die de film opriep. De treiterpartijtjes tussen Johnny en Ben, de elastieke armen van Reed, het duistere masker van Doom. Prachtig. Naar verluidt is het vervolg op The Fantastic Four aanzienlijk beter. Dus ik ga Fantastic Four – Rise Of The Silver Surfer (2007) toch maar even bestellen zo. En morgen naar de stripwinkel. Voor the real thing.

In de nieuwsbrief van de regering staat vandaag een link naar een persbericht over terreurdreiging voor Nederland en Nederlandse belangen in het buitenland. Aanleiding is de jongste editie van het zogeheten dreigingsbeeld terrorisme Nederland van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding (NCTb). In het kort komt het erop neer dat deze dreiging nog steeds “substantieel” is. Voornaamste reden is de film Fitna, die wereldwijd moslims zou hebben beledigd.

Het persbericht is succesvol, want het ANP pikte het op, zodat op Nu.nl de volgende kop en intro te lezen zijn:

Nederland voorkeursdoelwit van terroristen

DEN HAAG – Nederland en Nederlandse belangen in het buitenland vormen momenteel één van de voorkeursdoelen van internationaal opererende terroristische netwerken.

De rest van het artikel bevat een bewerking van het persbericht van de regering. Het achterliggende document is kennelijk niet bekeken, want daarin staat dat de dreiging voornamelijk de Nederlandse politieke belangen in de Pakistaans/Afghaanse regio betreft. Dat maakt de “dreiging voor Nederland” al een stuk minder dreigend. Maar in het persbericht van de overheid is dit niet te lezen. En journalisten zijn nou eenmaal aartslui (ja ja, d’r zijn natuurlijk uitzonderingen, maar die werken kennelijk niet bij het ANP), dus komt die nuancering ook niet in de krant.

Maar het is zeker niet mijn bedoeling hardwerkende ANP-redacteuren te schofferen. Het is de regering die zich hier weer eens uiterst laakbaar gedraagt. Door een dergelijk rapport op zo’n tendentieuze manier naar buiten te brengen, ben je er duidelijk op uit angst te zaaien. Niemand heeft het nog over Fitna. Zelfs het bericht dat de film ook in Israel te zien is, deed nauwelijks stof opwaaien in onze media. Waarom in godsnaam wil het kabinet dan een nieuwe terrorismehype creëren?

Als sinds mensenheugenis is vooraf angst zaaien een manier van overheden om het volk succesvol impopulaire beleidsmaatregelen voor te schotelen. Over een week is het Prinsjesdag. Ben ik nou erg paranoïde als ik vermoed dat de Miljoenennota 2008 een onaangename verrassing herbergt? Eén of meer?