Casa di Ricomanjaro

‘Niemand mag zomaar wegkomen’, schrijft het kabinet in een van zijn persberichten van vanmiddag. Onderwerp is de Marokkaanse jongere die overlast veroorzaakt en mensen aanvalt. Die samenschoolt en tasjes rooft. Net als veel blanke jongeren dus. En misschien is er een relatief verschil, maar mensen zijn mensen en onder hen heb je gewoon een groepje rotte appels zitten. Nederlands blank of Nederlands Marokkaan. Hoort erbij.

Dacht ik.

Tot ik onlangs een gesprek voerde met een taxichauffeur van Marokkaanse komaf. Mocht ie dit lezen: hulde voor je rijstijl. Heb zelden zo’n relaxte automobilist meegemaakt. Hij vertelde me dat ‘onze’ aanpak niet streng genoeg is. “In Marokko heb je dit soort criminaliteit niet. Ja, je hebt in sommige wijken wel getto’s, met bendes en wat daarbij hoort. Maar dergelijke terreur zoals in Kanaleneiland zie je daar zelden.”

Ik vroeg hem of ie wist wat daarvan de reden was. “Als je dit soort dingen in Marokko doet, dan krijg je écht straf. Dan word je geslagen of al je geld wordt afgepakt. Als ze dat hier zouden doen, dan piepten ze wel anders.”

Ik keek hem iets te lang aan om nog een adequaat antwoord te kunnen formuleren. “Geloof jij in strenger straffen dan?”, was het enige waar ik op kon komen. En toen nog: “Volgens mij hebben genoeg onderzoeken uitgewezen dat strenger straffen niet helpt. Je moet juist creatief straffen.” Ik voelde me een betweter.

“Als je die jongens terugstuurt naar Marokko, dan ben je van het probleem af”, bracht de chauffeur er tegenin. “Want daar zullen ze dat soort geintjes niet flikken. Echt hoor. Ze schijten in hun broek.”

“Echt waar?” Ik kon het bijna niet geloven.

Hij bleef het beamen. Daarna ging het over zijn ondernemerschap. Hoe hij samen met zijn broer een goedlopend taxibedrijfje runde. En over zijn bank. Hoe hij bij de ene was behandeld en daarom was overgestapt naar de andere.

Ik dacht daarna niet meer na over de rit. Tot ik vanavond het genoemde persbericht van de regering zag en schrok van zoveel onmacht. Zelden zie je een kabinet zo ontzettend moeilijker doen dan nodig bij een toch al niet gemakkelijke kwestie.

Hoe zou mijn taxicheuffeur creatief straffen? Zou hij vulling vinden voor de gevoelde leemtes of opvoedingshiaten? Of gewoon: niet teveel privacy, niet teveel luxe op de kamer. Een tandenborstel en een goed boek. Goed eten, goed drinken, tijd om te bidden en tijd om te wassen, te slapen en te schijten en verder alle lessen volgen. Beetje sporten. Klaar.

En tien jaar weg uit de maatschappij. En dan hoeft er niet geslagen te worden, maar mag je wel de tijd nemen voor een grondige heropvoeding. En failliet verklaren zou hij, denk ik, ook niet zo’n slecht idee vinden.

Wat dat laatste betreft, moet ik hem gelijk geven. Met dat geld kunnen we de cursussen betalen die we onze criminelen gaan geven. Verkorte opleidingen, met de nadruk op techniek. Want daar gaat het mis in ons land. Het tekort aan hoog- en middelbaar opgeleid technisch personeel. Niet alleen in de industrie en de bouw, maar ook in de zakelijke dienstverlening. In geld uitgedrukt zijn een paar duizend vervelende Marokkanen daarbij vergeleken peanuts. Maar daar lees je niks over in de persberichten van de regering. Want die vindt dat de economie er prima voorstaat.