Casa di Ricomanjaro

Zoals eerder al eens gememoreerd, ben ik niet op voorhand voorstander van strenger straffen. Maar een gedragscursus voor wegpiraten? Da’s vragen om wild gescheur. Uit het persbericht van de regering:

Weggebruikers die zich schuldig maken aan asociaal gedrag, zoals bumperkleven en veel te hard rijden, lopen het risico een gedragscursus te moeten volgen. De maatregel gaat in op 1 oktober 2008.

De meerdaagse cursus wordt opgelegd aan bestuurders die de verkeersregels ernstig overtreden. Zij leren daar dat zij met hun gedrag zichzelf en andere weggebruikers in gevaar brengen. De cursus kost 750 euro. De cursisten moeten dat zelf betalen.

Bestuurders riskeren een cursus als zij door de politie staande worden gehouden na bewust risicovol gedrag. Overtredingen mogen niet op kenteken worden geconstateerd, omdat de identiteit van de bestuurder vast moet staan.

De politie kan de bestuurder aanmelden bij het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen (CBR). Het CBR bepaalt of de bestuurder een cursus moet volgen. Als de bestuurder niet op de cursus verschijnt, wordt het rijbewijs ongeldig verklaard totdat de cursus alsnog met goed gevolg is afgelegd.

Ik ben verzot op bumperkleven. Ik wil door, door, door. Bovendien vind ik het een heerlijk woord. Bumperkleven. Lekker sarren, lekker jennen. Het liefst raak ik de bumper voor me even aan met de mijne. Gewoon een paar stootjes uitdelen. Wat kan er nou gebeuren, als je 110 m/h gaat? Ja, miles, want ik heb natuurlijk schijt aan het milieu en rijd in een CO-tweebom van een Amerikaan. Na mijn kinderen de zondvloed. Graag zie ik beweging in het bovenlichaam van de bestuurder voor me. Milde schokjes. Dat je weet dat ie wat in zijn nek voelt, de volgende ochtend. Maar dat kan niet op een Playstation 3.

Te hard rijden in Formula 1 is juist de bedoeling. In je veel te dikke Audi met zeventig km/u een kind scheppen in de bebouwde kom is een ander verhaal. Dus waarom zo’n slap beleid? Met trots hoor je straks op feestjes dat iemand voor de derde keer een gedragscursus heeft moeten volgen. Een boete van 750 euro. Big deal. Je eeuwig vrijgezelle vriend heeft er maar liefst drie relaties aan over gehouden. Het wordt een statussymbool. Het kabinet ziet het anders: “Minister Eurlings pakt asociaal weggedrag hard aan.”

Bumperkleven, scheuren, iemand intimideren door af te snijden of door van achteren op in te rijden bestrijd je wellicht beter met het simpelste middel voorhanden: rijbewijs innemen. Eerste keer: boete plus waarschuwing. Tweede keer: van de weg. Voor maanden, jaren. Of voor altijd bij dood door schuld onder invloed van alcohol. Bijvoorbeeld. Hoe moeilijk kan het zijn een passende straf te bedenken voor wegmisbruik?

‘Niemand mag zomaar wegkomen’, schrijft het kabinet in een van zijn persberichten van vanmiddag. Onderwerp is de Marokkaanse jongere die overlast veroorzaakt en mensen aanvalt. Die samenschoolt en tasjes rooft. Net als veel blanke jongeren dus. En misschien is er een relatief verschil, maar mensen zijn mensen en onder hen heb je gewoon een groepje rotte appels zitten. Nederlands blank of Nederlands Marokkaan. Hoort erbij.

Dacht ik.

Tot ik onlangs een gesprek voerde met een taxichauffeur van Marokkaanse komaf. Mocht ie dit lezen: hulde voor je rijstijl. Heb zelden zo’n relaxte automobilist meegemaakt. Hij vertelde me dat ‘onze’ aanpak niet streng genoeg is. “In Marokko heb je dit soort criminaliteit niet. Ja, je hebt in sommige wijken wel getto’s, met bendes en wat daarbij hoort. Maar dergelijke terreur zoals in Kanaleneiland zie je daar zelden.”

Ik vroeg hem of ie wist wat daarvan de reden was. “Als je dit soort dingen in Marokko doet, dan krijg je écht straf. Dan word je geslagen of al je geld wordt afgepakt. Als ze dat hier zouden doen, dan piepten ze wel anders.”

Ik keek hem iets te lang aan om nog een adequaat antwoord te kunnen formuleren. “Geloof jij in strenger straffen dan?”, was het enige waar ik op kon komen. En toen nog: “Volgens mij hebben genoeg onderzoeken uitgewezen dat strenger straffen niet helpt. Je moet juist creatief straffen.” Ik voelde me een betweter.

“Als je die jongens terugstuurt naar Marokko, dan ben je van het probleem af”, bracht de chauffeur er tegenin. “Want daar zullen ze dat soort geintjes niet flikken. Echt hoor. Ze schijten in hun broek.”

“Echt waar?” Ik kon het bijna niet geloven.

Hij bleef het beamen. Daarna ging het over zijn ondernemerschap. Hoe hij samen met zijn broer een goedlopend taxibedrijfje runde. En over zijn bank. Hoe hij bij de ene was behandeld en daarom was overgestapt naar de andere.

Ik dacht daarna niet meer na over de rit. Tot ik vanavond het genoemde persbericht van de regering zag en schrok van zoveel onmacht. Zelden zie je een kabinet zo ontzettend moeilijker doen dan nodig bij een toch al niet gemakkelijke kwestie.

Hoe zou mijn taxicheuffeur creatief straffen? Zou hij vulling vinden voor de gevoelde leemtes of opvoedingshiaten? Of gewoon: niet teveel privacy, niet teveel luxe op de kamer. Een tandenborstel en een goed boek. Goed eten, goed drinken, tijd om te bidden en tijd om te wassen, te slapen en te schijten en verder alle lessen volgen. Beetje sporten. Klaar.

En tien jaar weg uit de maatschappij. En dan hoeft er niet geslagen te worden, maar mag je wel de tijd nemen voor een grondige heropvoeding. En failliet verklaren zou hij, denk ik, ook niet zo’n slecht idee vinden.

Wat dat laatste betreft, moet ik hem gelijk geven. Met dat geld kunnen we de cursussen betalen die we onze criminelen gaan geven. Verkorte opleidingen, met de nadruk op techniek. Want daar gaat het mis in ons land. Het tekort aan hoog- en middelbaar opgeleid technisch personeel. Niet alleen in de industrie en de bouw, maar ook in de zakelijke dienstverlening. In geld uitgedrukt zijn een paar duizend vervelende Marokkanen daarbij vergeleken peanuts. Maar daar lees je niks over in de persberichten van de regering. Want die vindt dat de economie er prima voorstaat.

Nieuw uit de stal van Friedemann Friese’s 2F Spiele is de uitbreidingskaart China/Korea voor Funkenschlag. We hebben hem vanavond gespeeld. Hij is echt fantastisch.

De nieuwe kaart heeft op de ene kant China en op de andere Korea, zowel Noord- als Zuid. Voor beide kaarten gelden afwijkende regels. Voor China is dat onder meer dat de volgorde waarop de energiecentrales in het spel komen min of meer vaststaat (oplopend in waarde tot Stufe 3 en zonder toekomstige markt). We hebben immers te maken met een planeconomie. Dit betekent dat de strijd om de beste centrales een prominenter spelelement wordt dan gebruikelijk.

Ook de grondstoffenvoorraad is naar Chinees model. Uranium komt langzaam in het spel, de kolenvoorraad is aanzienlijk en olie wordt in de loop van het spel steeds goedkoper. Met deze wetenschap lijkt het natuurlijk voor de hand liggend dat je inzet op efficiënte kolencentrales. Maar als je dit allemaal doet, wordt de concurrentie op de steenkolenmarkt moordend. Verder is deze kaart extra spannend omdat het aantal te koop staande energiecentrales altijd één minder is dan het aantal spelers. Dat betekent fors in de buidel tasten, anders mis je de boot.

Op de kaart van Korea speelt juist de strijd om grondstoffen een prominentere rol dan in het basisspel. De grote grap is dat je hier kunt kiezen uit twee grondstoffenmarkten. Eén in Zuid- en één in Noord-Korea. Beide markten verschillen aanzienlijk van elkaar. Zo is steenkool in Noord-Korea aanvankelijk wat goedkoper. Maar alleen in Zuid-Korea kun je uranium kopen. En je mag je per beurt maar op één van de twee markten begeven. Dat betekent vooral dat je veel aan het rekenen bent om jezelf te verzekeren van de laagste prijs voor je grondstoffen. En dat je terughoudend bent met het gebruik van kernenergie.

Ook deze kaart is waanzinnig spannend. De naaifactor is dan ook hoog: het is natuurlijk erg geinig om net even de goedkopere grondstoffen in te kopen in Noord en zo je medespelers met een kerncentrale dwars te zitten.

China/Korea is dus echt een waardevolle toevoeging op de bestaande kaarten voor Funkenschlag. Unaniem vonden we dat Friedemann Friese hiermee zijn beste uitbreiding op het spel tot nu toe heeft uitgebracht. Overigens schijnt hij op de komende spellenbeurs in Essen maar liefst drie nieuwe spellen te presenteren. I’ll keep you posted.

Staatssecretaris Van Bijsterveldt (OCW) wil meer academici voor de klas. Goed idee. Want hard nodig. Ook wil zij de kwaliteit van de lerarenopleidingen verbeteren. Opnieuw een goed idee. Want ook hard nodig. Zij stelt hier deze kabinetsperiode ruim 100 miljoen euro voor beschikbaar.

Maar wat doet ze met het geld? Er komt een nieuwe educatieve minor. Universitaire bachelors kunnen deze tijdens hun studie volgen. Zij krijgen dan de bevoegdheid om in het vmbo-tl (theoretische leerweg) en de eerste jaren van havo en vwo les te geven. Dat blijkt allemaal uit de zogeheten Kwaliteitsagenda Krachtig Meesterschap die de staatssecretaris heeft op laten stellen.

Begrijp ik het nou niet, of deugt er gewoon niks van dit verhaal? Want waarom hebben we te weinig afgestudeerde academici voor de klas staan? Niet omdat ze geen mogelijkheden hebben om zich te laten scholen tot docent. Geld, mevrouw Van Bijsterveldt, daar gaat het om. Als je een academicus niet fatsoenlijk betaalt, gaat hij niet voor de klas staan. Zo simpel is het. Al jaren. Dus zet alles op alles en zorg dat je het beroep van meester weer financieel aantrekkelijk maakt. Pas als dat lukt, mag je de woorden Krachtig Meesterschap in de mond nemen. Eerder niet.

Klik op het playknopje om de Quizvraag-en-antwoord van de week te horen. Deze keer een Duitse klassieker die in de vergetelheid dreigt te raken.

Frage zwei

Vandaag in het nieuws: de maan. Hieronder alleen de lead van het bericht, gejat van Nu.nl:

NASA wil kernreactor op de maan

AMSTERDAM – De NASA bestudeert de mogelijkheid om een toekomstige maanbasis van elektriciteit te voorzien met een kernreactor. Er zijn twee bedrijven gecontracteerd om een proefmodel te bouwen.

Zonnecellen wil de NASA niet, want dan bestaat het gevaar dat je veertien dagen zonder stroom zit. Op de maan dus. Ik bedoel, what’s the big deal? Waarom moeten we een permanent werkende basis op de maan hebben? Wie wordt daar wijzer van? Echt wijzer, bedoel ik.

Meer nog ergert het me mateloos dat we na de aarde ook de maan major gaan bevuilen. Want de NASA rept met geen woord over waar zij het nucleair afval wil laten. Soms verlang ik zo naar intelligentie in de ruimte. Maar het blijkt altijd weer tevergeefs.