Casa di Ricomanjaro

Lady K-Wida brengt eind september haar nieuwe single One Man Woman uit. Hierop doet ook de Jamaicaan Yellowman mee. Begin 2009 verschijnt haar debuutalbum, net als de single, op het Black Star platenlabel. Lady K-Wida is de eerste Nederlandse vrouwelijke reggae/dancehall artiest die een plaat opnam.

One Man Woman is de tweede single van de kleine vrouw met de grote stem. Haar eerste, Love Can Make You Blind, verscheen in mei en bracht Lady K-Wida op Parkpop, het grootste gratis popfestival van Europa (29 juni 2008 in het Haagse Zuiderpark) en op Two Sevens Splash, het grootste indoor reggaefestival van Nederland (6 juli 2008 in de Heineken Music Hall). Love Can Make You Blind komt inmiddels regelmatig langs op Kink FM en FunX Radio.

De nieuwe single bevat een live versie met Poor Man Friend band en een versie waarop naast Lady K-Wida de legendarische Jamaicaanse zanger Yellowman te horen is. Van deze versie verschijnt ook een videoclip. Lady K-Wida deed eerder al een duet met de Ghanese reggae/dancehallzanger Osagyefo, dat te horen is op zijn debuutalbum Blaze Fire.

De Haagse zangeres is van Surinaams-Hindoestaanse afkomst en zingt sinds 2000 in Poor Man Friend. Deze band won de Dutch Reggae Award 2007 en is anno 2008 een van de langst bestaande reggaebands van Nederland. Op het podium telt het gezelschap maar liefst dertien man, inclusief blazers, percussionisten en achtergrondvocalisten.

Yellowman is een levende legende en de bekendste reggaeartiest na Bob Marley. De albino groeide op als weeskind in Kingston (Jamaica). Begin jaren tachtig brak hij internationaal door met een reeks albums op het vermaarde Engelse Greensleeves-label. Yellowman is grappig, maatschappijkritisch, een groot improvisatietalent en ook aan zelfvertrouwen ontbreekt het hem niet: hij noemt zichzelf King Yellowman en Mr. Sexy.

Niet lang na de pauze willen ze allebei bij mama op schoot. Met hun rug naar het scherm. Wall E mag dan geschikt worden geacht voor alle leeftijden, Puck en Borre (drie en vijf) denken daar anders over. De grappige scenes snappen ze nog wel, maar het concept ontgaat ze uiteraard nog volledig.

En gelukkig maar. Want juist dat concept is zo beklemmend. Het concept van een maximaal vervuilde en onleefbare aarde met daarboven een ruimteschip waarin zich een eendimensionale, door robots gedomineerde dikzakkenmaatschappij bevindt. Dikzakken die niet meer kunnen bewegen en alleen nog maar pizza’s en vloeibaar voedsel eten. Het is een treffend toekomstbeeld voor de kortetermijngerichte westerse consumptiemaatschappij waarin we leven, de VS voorop.

Tussendoor speelt de romance tussen een vuilnisverwerkingsrobot en een verkenningsrobot van het ruimteschip Axiom. En eerlijk is eerlijk, Pixar’s jongste weet opnieuw gevoelige snaren te raken met superanimatie. Want zeg nou zelf: de bioscoopbezoeker een brok in de keel bezorgen met twee getekende machines zonder tekst getuigt van verregaand vakmanschap. Of ben ik gewoon een natte dweil?

Casa di Ricomanjaro staat de komende drie weken stil. Waarschijnlijk. Hangt ook af van de internetmogelijkheden in Egmond aan Zee. Want daar zitten we vanaf morgen. Het strand lonkt. De zee ook. Zelfs al voorspelt men niet veel goeds. Maar het moet gek lopen wil er in die drie weken niet een droge periode zitten. En anders vermaken we ons gewoon met de ongelezen Suskes en Wiskes die in de koffer zitten, de nieuwe muziekmagazines en de nodige boeken. En uiteraard de spelletjes die we in goed overleg met Puck hebben ingepakt: Kermismonopoly, Taki, Halli Galli, Familie Poen, Tier auf Tier en Koe Zoekt Boer. Komt vast goed. Tot over drie weken.

Men neme de spelprincipes van klaverjassen, El Grande en Machiavelli. Men neme een grote middeleeuwse kookpot, zoals de alchemisten die wel plachten te gebruiken. Men flikkere hierin genoemde drie spelprincipes. Men stoke het vuur eerst hoog op en late het geheel dan ongeveer drie jaar sudderen en pruttelen. Onderwijl woekere men met een fabelachtig tekentalent. En zie daar: in september verschijnt het gloednieuwe kaartspel-met-bord voor vier personen, getiteld Kraków 1325 AD. Een genot om te spelen.

Je speelt met twee teams van twee. Op het eerste gezicht is het doel van het spel dat je als team slagen wint met de zogeheten intrigekaarten. Zodra jij of je teamlid mag uitkomen en jullie winnen de slag, dan krijg je een voorsprong op het spelbord waarbij het area control-principe geldt. Hoe meer gebieden je bezet, hoe meer punten je aan het eind van een ronde krijgt (ronde = jaar; een spel duurt drie jaar).

Uiteraard zijn er ook kaarten om je tegenstanders extra dwars te zitten, zoals blokkadekaarten. Hiermee blokkeer je een bepaalde kaart uit het spel. Aangezien je niet alle kaarten uit het deck opdeelt, is het dus steeds weer de vraag of er een bepaalde blokkadekaart wel of niet in het spel aanwezig is. En dat maakt het spannend.

Nog spannender is het rollenspel-addertje-onder-het-gras. Je kiest namelijk van tevoren een van de vier rollen, en wel in het geheim. De rollen zijn De Nette Burgerij, De Monniken en Mystieken, De Geheime Genootschappen en De Onderwereld. Pas aan het eind van het spel maak je je rol bekend en dan blijkt hoeveel punten je werkelijk hebt. Met elke in het spel winnende intrigekaart in de kleur van jouw rol krijg je namelijk extra punten, die je optelt bij de punten die je met het teamspel hebt behaald. Je speelt dus ook tegen je eigen teamgenoot en dat zorgt voor een uitgekiende twist aan het spel.

Makers van het spel zijn ontwerper Peter Struijf en tekenaar Melchior van Rijn. Het thema is het middeleeuwse Krakau. Maar dit is vooral voor het vermaak. Het spelsysteem is niet echt aan het thema gebonden. Dat geeft ook niet, hoewel dit persoonlijk schijnt te zijn. Qua vormgeving is Kraków werkelijk fantastisch. Het prachtige artwork maakt het bord en de kaarten een lust voor het oog. De geluksfactor lijkt relatief groot, maar als je het geniepige spelsysteem nader beschouwt, blijkt strategie toch erg belangrijk. Hou je van thematische kaartspellen en van geld uitgeven, aarzel dan niet.

www.krakowgame.com

De cover van de week is van het Zweedse gezelschap Hellsongs. Dit muzikale trio is opgericht in 2004 en bracht onlangs zijn debuut Hymns In The Key Of 666 uit. Een verzameling metalklassiekers met als absolute hoogtepunt een fantastische bewerking van Black Sabbath’s Paranoid. Voor de leek aanvankelijk nagenoeg onherkenbaar, maar prachtig gezongen door Harriet Ohlsson. Ozzy mag trots zijn op zo’n breekbaar eerbetoon. Klik op het playknopje en huiver zelf.

Hellsongs – Paranoid

Meer Hellsongs hier en hier.