“I don’t want my smell

back. I live in New York.”

(Bill Hicks over de voordelen van stoppen met roken)

Nooit. In de muziekindustrie een zeer relatief begrip. Gene Simmons verkondigde gedurende de hele tweede helft van de jaren tachtig dat er NOOIT een Kiss-reünie in de originele bezetting zou komen. Tien jaar later was genoemd feestje een feit. De eerste tour leverde de bassist/zanger namelijk een slordige vijftig miljoen dollar op. Ook David Gilmour liet in de jaren negentig nog weten NOOIT meer op het podium te zullen gaan staan met Roger Waters. De jubileumeditie van Live8 toonde Pink Floyd in de bezetting met Gilmour/Waters. Maar dat was voor het goede doel. Robert Plant wist het al lang: NOOIT meer Led Zeppelin. Tot december 2007. The Police, The Sex Pistols, Black Sabbath met Ozzy, NOOIT NOOIT NOOIT. De vraag is of er ook een Abba-reünie komt, nu Björn Ulvaeus de Britse media op het hart heeft gedrukt dat het Zweedse kwartet NOOIT meer zal optreden. Ulvaeus, in The Sunday Telegraph: “We willen graag dat het publiek ons herinnert zoals we toen waren: jong, exuberant en vol ambitie”. Voor welk bedrag gaat Abba overstag?

De set die Basque Dub Foundation speelt voordat The Heptones zich bij het gezelschap voegen, belooft veel goeds. Vooral het twee nummers tellende eerbetoon aan Augustus Pablo is fantastisch. En als Leroy Sibbles en Barry Llewelyn het podium betreden, is het hek van de dam.

Een weergaloze set van ouwe rocksteady- en reggaekrakers doet de tijd in Amstelveen vliegen. Het geluid is strak, de uitvoeringen laten niets te wensen over. Enige jammere is eigenlijk dat de band en dan met name de drummer een beetje chagrijnig oogt. Maar dat maakt Sibbles meer dan goed. Zelden een zanger gezien die zo’n lol had op het podium.

In het voorprogramma stonden Lady K-Wida en Poor Man Friend Band. Een sympathieke reggae/dancehall zangeres met een heerlijke stem, spontane uitstraling en een vakkundige begeleiding. Helaas duurde haar set maar kort. Had nog wel een half uurtje langer door mogen gaan.

En dan het rookverbod. Zelf gestopt vond ik het zeer oké om de verleiding niet te hoeven weerstaan. Hoewel twee gasten aan het begin van de avond de beveiliging van P60 uitprobeerden en toch stonden te paffen. Maar dit was een eenmalige actie. Sterker nog, heb ze daarna niet meer gezien. Toch blijft een reggaeshow zonder wietlucht een uiterst vreemde gewaarwording. Overigens bouwt P60 aan een rookbalkon, dat in augustus open gaat. Over een jaar heeft waarschijnlijk elke zaal zoiets. Maar vanavond moesten de rokers twee trappen af en naar buiten. En dus delen missen van een te gekke show.

Borrelogica:

“Eten mevrouwen babies op, mama?”
“Nee jôh, natuurlijk niet.”
“Maar hoe komen ze dan in hun buik, mama?”

Vanaf vandaag zijn de Nederlandse horeca en ik rookvrij. In Rotterdam heb ik mezelf getrakteerd op een elektronische acupunctuurbehandeling. Mijn tweede. Maar deze keer heb ik de therapeut op het hart gedrukt me een dubbele dosering te geven. Dat vond ie goed. Ik viel meermalen in slaap tijdens de behandeling en da’s vast een goed teken.

En eerlijk is eerlijk, het valt me reuze mee. Ben ook meteen begonnen mezelf in moeilijke situaties te brengen, zoals een freelanceklus doen, in de tuin zitten met een borrel, in de tuin met vrienden bellen, bloggen. Allemaal zaken die zogenaamd niet zonder peuk kunnen. Nou, geen probleem dus, so far.

Vrijdag zal ik mijn eerste rookvrije horecabezoek afleggen. Dan spelen de Heptones in P60 in Amstelveen. Naar verluidt is het gebrek aan rooklucht echter geen onverdeelde zegen voor de nietrokende bezoekers van cafés en concertzalen. Het schijnt namelijk dat sigarettenrook een ander soort lucht altijd heeft verdoezeld. Zegge de geur van bierscheten. In buitenlandse kroegen waar het rookverbod al eerder is ingegaan, is dit dan ook het nieuwe atmosferische euvel. Vrijdag weet ik meer. I’ll keep you posted. (bah!)