Casa di Ricomanjaro

Eigenlijk is Shogun niets meer dan Wallenstein in een nieuw jasje met wat kleine aanpassingen. Maar met Shogun heeft Dirk Henn in 2006 vooral een mooiere opvolger gemaakt van zijn briljante spel uit 2002.

In Shogun heeft de oorlog plaats in het oude Japan. Net als Risk en El Grande is het een area control spel, waarbij je dit keer Japanse provincies moet bezetten met legers. Ook kun je er punten scoren door in deze gebieden paleizen, tempels of theaters te bouwen. Verder dien je belasting te heffen en te zorgen voor voldoende rijst voor je manschappen. Maar pas op: als je rijst of geld van de plaatselijke boeren afpakt, breekt er onroer uit. En als er teveel oproer is, kun je een regio zomaar kwijtraken aan de opstandelingen.

Het spel verloopt in zes ronden. Na elke drie ronden (lente, zomer, herfst) is er een telronde (winter), waarbij iedereen punten scoort voor de hoeveelheid bezette gebieden, de hoeveelheid gebouwen en het marktleiderschap op het gebied van deze gebouwen. Hierbij zal ook blijken of je genoeg rijst over hebt om je manschappen de winter door te helpen.

Grote spelmaker is net als bij Wallenstein de dobbeltoren. Dit is een toren waarin je de vechtende legers (blokjes) gooit. In de toren zijn wat sluisjes aangebracht, zodat het niet zeker is of alle erin gegooide blokjes er wel meteen uit komen. Doorgaans blijven er wat achter. Degene van wie de meeste blokjes in het bakje zijn gevallen, is de winnaar van de strijd. Maar onthoud dat er van je tegenstander nu misschien wel blokjes in de toren zitten die er de volgende keer uit kunnen vallen.

Shogun is een fantastisch spel. Een echte gamer’s game ook wel. De eerste keer dat we het speelden, duurde het bijna vier uur. Het kan korter, uiteraard; er staat zo’n twee en een half uur voor. Dat lijkt lang, maar omdat je continu bezig bent verveelt het geen seconde. De dobbeltoren is een briljante vondst die het spel superspannend maakt. En de vormgeving is om je vingers bij af te likken. Een echte aanrader, zeker voor liefhebbers van area control spellen. Waarschuwing voor Risk-spelers: als je dit een keer hebt gedaan, komt Risk de rest van je leven de doos niet meer uit. Het zogeheten Struggle Of Empires-effect.

Uitgebreidere recensies van dit te gekke spel staan hier en hier.

Want in De Stem stond afgelopen zaterdag:

Meer aal in de goot

MIDDELBURG – De vier aalgoten van waterschap Zeeuwse Eilanden hebben dit seizoen 15.461 glasalen over de dijk geholpen. Sinds 2002 zijn er niet meer zulke grote aantallen binnen gekomen.

Vooral op Schouwen-Duiveland was het resultaat bemoedigend. Bij gemaal Prommelsluis werden 6.897 jonge palingen geteld; bij gemaal Duiveland waren dit er zelfs 8.335. Het succes van de twee goten bij Kattendijke en Borsele laat echter te wensen over. Als oorzaak worden technische problemen genoemd en het feit dat dit deel kennelijk minder op de route van de jonge paling ligt. De glasaal zwemt vanuit de Sargassozee de oceaan over op zoek naar de binnenwateren. De paling klimt, aangetrokken door een zoete lokstroom, door de goot over de dijk naar de polder.

Iemand nog een toastje?

Zelf werd ik pas fan van Doe Maar toen ze al tien jaar gestopt waren. Wel zag ik ze op mijn elfde voor de eerste keer, toen ik met een vriendje en zijn vader meemocht naar een concert aan de Waalkade in Tiel. Maar ik stond achteraan en zag niks. In die tijd hield ik uitsluitend van Kiss en Cheap Trick, dus dat deerde me ook geenszins. Pas toen ik studeerde, gingen mijn oren open en kon ik de muziek van Doe Maar voor het eerst echt op waarde schatten.

Het optreden van vanavond in De Kuip was kort gezegd briljant. Muzikaal zijn de heren sindsdien alleen maar stukken beter geworden en speltechnisch was het dan ook nagenoeg perfect. Het geluid was bij vlagen uitstekend, bij vlagen ook wat dun en uit balans. Maar dat mocht de pret niet drukken. Al vanaf opener Doe Maar Net Alsof was het feest. En dat zou de daaropvolgende twee uur en twintig minuten zo blijven. Doe Maar deed wat het publiek van haar verwachten en met verve. Een van de vele hoogtepunten was het door Joost Belinfante gezongen Nederwiet, met extra 21e eeuws couplet. Maar eigenlijk zakte de show nergens echt in. Zegt natuurlijk veel over het songmateriaal van het kwartet.

Dat het niet de laatste keer was dat we Doe Maar live zullen zien, bleek uit Hennie Vrientens afkondiging van De Allerlaatste X (“Nu gaan we door tot ons 85e”). Dat de band zichzelf in 1983 opdoekte, heeft de muzikanten misschien het idee gegeven dat ze eigenlijk niet meer bij elkaar mochten komen. De reünie van 2000 maakte weliswaar tijdelijk korte metten met dit idee. Maar ergens lijkt het nog steeds te leven. Enige manier om daar mee om te gaan, is gewoon de komende jaren veel spelen. Ik ga in ieder geval weer kijken.

Dat het slecht gaat met de palingstand in Nederland is al lang geen nieuws meer. Volgens deskundigen komen er bijna geen jonge palingen meer ons land binnen. Sommige menen zelfs dat de vis met uitsterven bedreigd is. Reden voor Sportvisserij Nederland om te besluiten een algehele terugzetverplichting voor aal in te stellen. Praktisch betekent dit dat sportvissers per 1 januari 2009 alle gevangen aal direct in hetzelfde water moeten teruggooien.

Ik ben een aalvisser in hart en nieren. Al sinds mijn achtste. Daarnaast ben ik een groot liefhebber van toast met gerookte paling. Maar de genoemde maatregel van Sportvisserij Nederland gaat me lang niet ver genoeg.

Elke palingvisser weet namelijk dat palingen de haak niet zelden diep inslikken. Een beetje visser kan dit soms voorkomen. Maar als de aal echt gretig aan het roven is, is er geen beginnen aan. Zelfs met een goede hakensteker is het dan welhaast onmogelijk om de haak nog los te krijgen.

Dus dit betekent dat je nu palingen gaat terugzetten met een grote haak in hun slokdarm. En daarbij de overlevingskans van de vissen aanzienlijk reduceert. Ik zou daarom willen voorstellen dat er een algeheel vangstverbod voor paling komt. Dat kan heel eenvoudig door het vissen met regenwormen en dauwpieren te verbieden. Pas dan help je die beesten echt.

Maatschappelijk verantwoord ondernemen is anno 2008 natuurlijk hartstikke hip. Maar daarmee nog niet gangbaar. En daarom is het voornemen van het Zaanse Verkade om vanaf oktober uitsluitend chocolade te verkopen die het Max Havelaar keurmerk draagt de loftuitingen meer dan waard. Fairtrade chocolade van een A-merk. Dat is volgens mij uniek in Nederland. Daarom nogmaals: hulde voor Verkade!

Gisteravond eventjes gespeeld in een verkorte variant: Ice Flow. Gloednieuw en erg leuk bordspel van Conrad & Streets. De bedoeling is dat je drie poppetjes de Beringstraat tussen Alaska en Siberië overzet. De tocht gaat via ijsschotsen. Je hebt touwtjes nodig om de gekartelde kanten van deze schotsen te kunnen betreden. Maar pas op voor de ijsberen! Die kunnen je danig dwars zitten. Je kunt ze van je weg lokken door een visje uit je rugzak in de zee of op een andere ijsschots te gooien. Als je zelf een visje eet, kun je een zeeveld over zwemmen. Ook heb je de actie ‘vissen’ waarmee je twee verse vissen in je rugzak mag stoppen. Maar er mogen maximaal drie voorwerpen in je rugzak zitten. Dus twee touwtjes en een vis of andersom. Per beurt moet je twee acties uitvoeren:

1. Een van je poppetjes verplaatsen, een touwtje of een vis van de schots waar je op staat pakken of vissen, en
2. Een ijsschots naar keuze verplaatsen of roteren of een nieuwe ijsschots uit het linnen zakje pakken en op het spelbord plaatsen.

Je hebt gewonnen als je de eerste bent wiens drie poppetjes de drie verschillende kampen in Siberië hebben bereikt.

Bij de eerste keer spelen duizelt het je weliwaar aan mogelijkheden. Maar toch is de logica van het spel heel snel duidelijk en weet je al gauw hoe je het succesvol moet spelen. Uiteraard verloor ik mijn eerste potje.