Casa di Ricomanjaro

Zelf werd ik pas fan van Doe Maar toen ze al tien jaar gestopt waren. Wel zag ik ze op mijn elfde voor de eerste keer, toen ik met een vriendje en zijn vader meemocht naar een concert aan de Waalkade in Tiel. Maar ik stond achteraan en zag niks. In die tijd hield ik uitsluitend van Kiss en Cheap Trick, dus dat deerde me ook geenszins. Pas toen ik studeerde, gingen mijn oren open en kon ik de muziek van Doe Maar voor het eerst echt op waarde schatten.

Het optreden van vanavond in De Kuip was kort gezegd briljant. Muzikaal zijn de heren sindsdien alleen maar stukken beter geworden en speltechnisch was het dan ook nagenoeg perfect. Het geluid was bij vlagen uitstekend, bij vlagen ook wat dun en uit balans. Maar dat mocht de pret niet drukken. Al vanaf opener Doe Maar Net Alsof was het feest. En dat zou de daaropvolgende twee uur en twintig minuten zo blijven. Doe Maar deed wat het publiek van haar verwachten en met verve. Een van de vele hoogtepunten was het door Joost Belinfante gezongen Nederwiet, met extra 21e eeuws couplet. Maar eigenlijk zakte de show nergens echt in. Zegt natuurlijk veel over het songmateriaal van het kwartet.

Dat het niet de laatste keer was dat we Doe Maar live zullen zien, bleek uit Hennie Vrientens afkondiging van De Allerlaatste X (“Nu gaan we door tot ons 85e”). Dat de band zichzelf in 1983 opdoekte, heeft de muzikanten misschien het idee gegeven dat ze eigenlijk niet meer bij elkaar mochten komen. De reünie van 2000 maakte weliswaar tijdelijk korte metten met dit idee. Maar ergens lijkt het nog steeds te leven. Enige manier om daar mee om te gaan, is gewoon de komende jaren veel spelen. Ik ga in ieder geval weer kijken.