Jun 15
Kiss maakt van Arrow Rock Festival één groot feest
Twisted Sister was slecht. Def Leppard was saai. Whitesnake ronduit beschamend. En Motörhead gewoon Motörhead. Dus vooral erg hard. Maar als om even voor negenen Kiss in een metalen lift en met de stampende opener Deuce op het hoofdpodium neerdaalt, blijkt waar iedereen voor is gekomen. Nog niet eerder is het Arrow Rock Festival zo druk bezocht. En nog niet eerder gaat het publiek bij de hoofdact zo uit zijn dak. Wat een feest!
Natuurlijk is het heel gemakkelijk om Kiss af te schilderen als een bejaarde geldmachine. Maar daarmee doe je de vier Amerikanen schromelijk te kort. Want als geen ander weten de heren hoe je met een vurige rock ‘n’ rollshow een mensenmassa kunt entertainen. En nu drummer Peter Criss en gitarist Ace Frehley zijn vervangen door respectievelijk Eric Singer en Tommy Thayer (beide wel geschminkt als Peter en Ace en hun partijen grotendeels kopiërend), is Kiss live ook nog eens muzikaal te pruimen. Het verschil is namelijk vooral dat drums en leadgitaar nu wel strak zijn.
En uiteraard zaten alle elementen erin. Bommen. Vuurwerk. Branders die zo heet waren dat je ze schuin achter de mengtafel nog voelde. De raketschietende gitaar van Ace Frehley (pardon Tommy Thayer). De vuurspuwact van Gene Simmons. De bloedspuwact van Gene Simmons (blijft een fraai staaltje theater). De vliegact van Gene Simmons. De kabelbaan waaraan Paul Stanley naar de mengtafelstellage zweeft. En weer terug. En natuurlijk een dikke twee uur lang makkelijk meebrulbare Kiss-krakers uit de oude doos.
De hoofdset bestond uit een bijna integrale uitvoering van Alive I uit 1975. Zelfs de tien minuten lange drumsolo-met-Paul-Stanley-opzweeprap (100,000 Years) zat erin. In de toegift volgden Shout It Out Loud, I Love It Loud, Lick It Up, Love Gun, I Was Made For Lovin’ You en als finale Detroit Rock City. Stanley was misschien niet zo goed bij stem. Maar als je hard genoeg meezong, merkte je daar niks van.
Dus dat heb ik maar gedaan. Net als de tienduizenden anderen die een kleine dertig jaar geleden in de ban raakten van de vier New Yorkers en vandaag na bijna tien jaar weer de kans kregen om hun helden van weleer te zien. Niet in de originele bezetting. Maar vakkundiger op dreef dan ooit!
4 comments4 Comments
RSS feed for comments on this post.
Sorry, the comment form is closed at this time.
Kiss was geweldig, wij hebben erg genoten en het was zowieso super om met dezelfde club als bijna 10 jaar terug in Utrecht op dit festival te staan. Helemaal geweldig. In Utrecht beloofden we elkaar plechtig dat wanneer Kiss ons land nog eens zou bezoeken, we zeker van de partij zouden zijn. En dat hebben we gedaan. Wat mij betreft maken we die belofte nogmaals, al is de kans klein dat het gaat lukken.
Comment by mark — 16 June, 2008 @ 9:23 pm
Kiss was echt bagger, en als je denkt dat ze op Arrow nog nooit eerder zo uit hun dak zijn gegaan dan moet je vorige edities gemist hebben. Aerosmith speelde vorig jaar het veld plat, net als Judas Priest ooit deed. Kiss had een grootse show maar het kwam totaal niet over. Whitesnake en Gotthard kregen het publiek meer mee dan Kiss, en ik heb nog nooit zoveel mensen bij een headliner van een festival weg zien lopen.
Comment by Sebastiaan — 17 June, 2008 @ 12:39 pm
AHHHH met alleen hard doe je Motörhead natuurlijk wel enorm tekort, mannetje. En natuurlijk was de show van Kiss errug indrukwekkend, maar bij Lemmy zag ik opeens 2, ik herhaal, 2 regenbogen!!!!
Comment by Pino — 17 June, 2008 @ 3:06 pm
Whoehahahahaa, mag ik even lachen. Whitesnake kreeg het publiek mee??? David Coverdale stond wel zo ongelooflijk gênant vals te… tja, zingen kun je het niet noemen. In de hoge registers was het meer krijsen en in de lagere partijen kon hij niet eens zijn eigen zanglijn vasthouden. Hele stukken werden overgenomen met nieuwe lijntjes in de koortjes. Gelukkig stond de rest van de band nog retestrak te spelen en maakte Adje nog wat goed. Boeh-geroep van alle kanten, iets wat ik persoonlijk nog niet eerder heb ervaren. Nee, Whitesnake was een regelrechte teleurstelling.
De weglopers bij Kiss waren duidelijk geen fans, want ze kenden simpelweg het repertoire niet. Alive I werd zo ongeveer integraal opgevoerd, voor echte fans was dat simpelweg Genieten met een hoofdletter G. Over de showelementen kunnen we discussiëren, want natuurlijk kreeg elk bandlid zijn solomoment (waar de een het beter van af bracht dan de ander…), natuurlijk deed Gene zijn bloedact (ik zou teleurgesteld zijn geweest als ie dat NIET had gedaan), natuurlijk gingen er podiumdelen omhoog en omlaag, natuurlijk was het weer een gevalletje vuurwerk van jewelste, natuurlijk liep Paul weer ouderwets met zijn ass te draaien en vloog hij over het publiek naar de lichttoren. Hebben we dat vaker gezien? Ja. Is dat origineel? Nee. Moet dat dan? Kiss heeft overall een lekkere show neergezet voor de fans en de kleine slippertjes (Paul was niet echt lekker bij stem bijvoorbeeld, en de gitaarsolo Tommy wellicht wat saai) wordt de heren ruimschoots vergeven!
Grote verrassing was mijns inziens Journey. Ik kende slechts twee nummers van dit gezelschap en daar wil ik het nog steeds graag bij laten. Niet echt mijn muziek. Maar dat neemt niet weg dat ik onder de indruk was van de live-kwaliteit van deze band. De zang van Arnel Pineda was kristalhelder en adembenemend zuiver. Dezelfde woorden kies ik als het totale optreden van Journey zou moeten samenvatten.
Dat ik achteraf mocht leren dat Arnel Pineda de tweede nieuwe zanger van de band in twee jaar tijd is, maakt het optreden van de band misschien nog wel mooier. De Filipijnse zanger werd ontdekt via YouTube. Een dermate groot publiek is nog geen gesneden koek voor deze man. Niks van gemerkt. Geen spoortje nervositeit, niets. Ik heb onwetend staan genieten van een ongelooflijk enthousiaste frontman die overduidelijk zelf ook enorm genoot van de performance.
Ook nog mijn complimenten aan de gemeente Nijmegen, die -in tegenstelling dat hun vakbroeders in Landgraaf- de logistieke touwtjes stevig in handen had! Zelden zo’n goed georganiseerde aanpak van parkeren en de stad verlaten meegemaakt. Het was een fijne zondag in het park.
Vriesen
p.s. Pino, mooiere woorden had ik niet kunnen verzinnen! You rock!
Comment by Vriesen — 19 June, 2008 @ 7:16 pm