Casa di Ricomanjaro

Tenzij er een internetcafeetje is in het dorpje waar we neerstrijken. Morgenochtend vliegen we naar Korfu. Even een weekje met mijn dikke reet en de rest van mijn gezin op het Griekse strand. Heerlijk. Beetje zwemmen, beetje wandelen, beetje lezen, beetje uitrusten, beetje ouzo, nog een beetje ouzo.

De weersverwachting aldaar:

Doorgaans heb ik niet zoveel met de Nederlandse antipathie jegens Duitsers. Ook niet met voetbal. Maar aangezien Die Mannschaft met zulk foeilelijk antivoetbal door is gesukkeld naar de kwartfinale, ga ik toch even met veel genoegen kijken naar De Grote Uitschakeling door Portugal. Hup, naar huis! Ga maar trainen voor het WK. Maar vervang eerst de volledige selectie.

(…)

Ehhh… tja. Dus. En eerlijk is eerlijk: Duitsland heeft vanavond (knars, knars) verdiend gewonnen. De Portugezen schoten in het afmaken net iets te kort. Maar man, wat was het spannend. Is ook wat waard.

Gewoon met ons b-elftal de moeilijkste ploeg uit de poule met 2-0 naar huis sturen. De titel komt steeds dichterbij. Moeilijkste ploeg? Ja, want tegen die Roemenen is het niet echt makkelijk voetballen. In ieder geval niet voor Nederland. Maar ook die drempel zijn we over. En dan vergeet ik voor het gemak maar dat we de eerste helft naar een ouderwets frustrerende pot Nederlands net-niet-voetbal zaten te kijken. Anyway, het resultaat telt. Om maar eens een voetbalcliché uit de kast te halen. Wat nou Poule Des Doods?!

Twisted Sister was slecht. Def Leppard was saai. Whitesnake ronduit beschamend. En Motörhead gewoon Motörhead. Dus vooral erg hard. Maar als om even voor negenen Kiss in een metalen lift en met de stampende opener Deuce op het hoofdpodium neerdaalt, blijkt waar iedereen voor is gekomen. Nog niet eerder is het Arrow Rock Festival zo druk bezocht. En nog niet eerder gaat het publiek bij de hoofdact zo uit zijn dak. Wat een feest!

Natuurlijk is het heel gemakkelijk om Kiss af te schilderen als een bejaarde geldmachine. Maar daarmee doe je de vier Amerikanen schromelijk te kort. Want als geen ander weten de heren hoe je met een vurige rock ‘n’ rollshow een mensenmassa kunt entertainen. En nu drummer Peter Criss en gitarist Ace Frehley zijn vervangen door respectievelijk Eric Singer en Tommy Thayer (beide wel geschminkt als Peter en Ace en hun partijen grotendeels kopiërend), is Kiss live ook nog eens muzikaal te pruimen. Het verschil is namelijk vooral dat drums en leadgitaar nu wel strak zijn.

En uiteraard zaten alle elementen erin. Bommen. Vuurwerk. Branders die zo heet waren dat je ze schuin achter de mengtafel nog voelde. De raketschietende gitaar van Ace Frehley (pardon Tommy Thayer). De vuurspuwact van Gene Simmons. De bloedspuwact van Gene Simmons (blijft een fraai staaltje theater). De vliegact van Gene Simmons. De kabelbaan waaraan Paul Stanley naar de mengtafelstellage zweeft. En weer terug. En natuurlijk een dikke twee uur lang makkelijk meebrulbare Kiss-krakers uit de oude doos.

De hoofdset bestond uit een bijna integrale uitvoering van Alive I uit 1975. Zelfs de tien minuten lange drumsolo-met-Paul-Stanley-opzweeprap (100,000 Years) zat erin. In de toegift volgden Shout It Out Loud, I Love It Loud, Lick It Up, Love Gun, I Was Made For Lovin’ You en als finale Detroit Rock City. Stanley was misschien niet zo goed bij stem. Maar als je hard genoeg meezong, merkte je daar niks van.

Dus dat heb ik maar gedaan. Net als de tienduizenden anderen die een kleine dertig jaar geleden in de ban raakten van de vier New Yorkers en vandaag na bijna tien jaar weer de kans kregen om hun helden van weleer te zien. Niet in de originele bezetting. Maar vakkundiger op dreef dan ooit!

En dan is de weg naar de Europese titel eigenlijk alleen nog maar bezaaid met Spanje en Portugal. Maar ook die kunnen we hebben. Spelen we zoals we deden in het eerste half uur tegen Frankrijk of in 80% van de wedstrijd tegen de Italianen, dan worden we Europees kampioen. Geen twijfel mogelijk.

Maar hoe groot de euforie na de 3-0 van maandag en de 4-1 van vanavond ook is, nog steeds wil ik niet Jan-Peter Balkenende in Studio Sportzomer zien slijmen bij het Oranje minnende Nederlandse volk. Bah, bah, en nog eens jakkiebah! Wat een vervelende mix van emoties levert dat op, zeg!

Iets anders, maar niet minder zum kotzen, een citaatje van de Wehkampsite:

Verlies op het WK in ’74 deed Nederland pijn. Het beruchte ‘zwembad’ incident staat in het geheugen gegrift! Maar we leren van onze fouten. De bikini meiden van Wehkamp.nl maken Euro 2008 succesvol voor het Nederlands elftal. ‘s Nachts brengt Trucker Hans sexy meiden naar het spelershotel van het Frans nationaal team. In hun sexy lingerie brengen ze de hoofden van de spelers op hol. Onze Franse concurrentie is zwaar uitgeput voor de wedstrijd tegen oranje. En na de overwinning… gaat de Wehkamp vrachtwagen door naar de Roemenen!

Is het niet mogelijk dat Balkenende dit soort uitingen verbiedt? Als je dan toch de meest infantiele verboden bedenkt in je regeringsperiode? Kan ie dit dan niet “meenemen naar het kabinet”?

Heb ze een paar maanden geleden gezien in Tivoli De Helling. Die show had een impact op me vergelijkbaar met het optreden van Tool in Paradiso, na de release van Aenima in 1997. Technisch was Oceansize vanavond in de kleine zaal van 013 misschien net zo goed als in De Helling. In ieder geval was het quintet lekker op dreef. Hoewel het zaalgeluid wel wat te wensen over liet. Maar de heftigheid waarmee deze vijf gasten uit Manchester me in april omver bliezen was er gewoon niet. Wellicht lag het aan mij. Of aan de opbouw van de set. Want een opener als Familiar moet je natuurlijk niet vervangen. Dat is heiligschennis.

Lees ook:
Oceansize en het respect van Tivoli De Helling >>
Oceansize dramatiseert er lustig op los >>