In 2017 of 2018 is het zover. Dan zal Jezus eindelijk terugkeren op onze planeet. Dat heeft een vooraanstaand bijbelgeleerde onlangs berekend. Het zal tijd worden.

Wil je precies weten hoe het zit, klik dan HIERO!

Mocht ooit een artiest worden bestempeld als meest innovatieve Jamaicaan van de twintigste eeuw, dan zal het Lee “Scratch” Perry zijn. Als zanger beïnvloedde hij Bob Marley. Als producer een hele generatie vakgenoten. Vanavond stond hij in Tivoli. Vergezeld door de Zwitserse Whitebellyrats. En dat was maar goed ook. 

Twee maanden geleden werd hij tweeënzeventig. Vanavond wandelt hij over het podium alsof er niets aan de hand is. En in tegenstelling tot de laatste show die ik van Perry heb gezien (Two Sevens Splash, 2004) heeft de man eindelijk besloten gewoon te teren op ouwe kwaliteit. Zo’n driekwart van de nummers die hij speelt, dateren uit de jaren zeventig. Zijn topperiode.

Maar ook het album Panic in Babylon uit 2004 komt voorbij. Hilary Clinton dient deze keer als voorbeeld. Perry is als performer redelijk op dreef, maar zakt regelmatig in. De Whitebellyrats zorgen voor de echte vibe. En die is erg goed. Bas, gitaar en drums, alles is even strak, stuwend en inventief. De toetsen komen van CD, maar dat mag de pret niet drukken. Het geluid is alleen in het begin een beetje bagger. De hihat en overhead klinken alsof er een rockband speelt. Maar na een nummer of vijf zitten ze heerlijk in de mix. Hoor overigens zelden zo’n goed geluid in Tivoli als vanavond.

En niet eerder heb ik iemand zo charmant aan een monitortechnicus horen vragen of de microfoon wat harder mag. Lee Perry maakt er gewoon een geinig liedje van. Dat zie je ook wel eens volstrekt anders.

Vandaag was het Verantwoordingsdag. Twee dingen vielen op. Allereerst een gefrustreerde Balkenende die een voorschot nam op de onvrede die in ons land leeft over het kabinetsbeleid: “De Nederlandse bevolking is te negatief!” Uh-huh.

Helemaal bont werd het gemaakt door fractievoorzitter Arie Slob van de ChristenUnie. Hij meende dat het kabinet kan terugkijken op “een goed begin”. En als resultaat noemde hij de mooie economische cijfers voor onder meer groei en werkgelegenheid.

Sorry hoor, maar onze economische groei in 2007 heeft niets met welk regeringsbesluit dan ook te maken. Daarvoor zijn vooral onze (exporterende) ondernemers verantwoordelijk. En die deden het goed ondanks en niet dankzij het overheidsbeleid. Een andere belangrijke component in het groeicijfer over vorig jaar was de vrolijk spenderende consument Hoezo negatief? Dus eerst ga je als regering zeiken over ontevreden burgers en daarna klop je jezelf op de borst vanwege economische groei waarmee je niets van doen hebt. Mooie boel!

En dat de werkgelegenheid toeneemt is aardig. Maar Slob vergeet voor het gemak dat de spanningen op de arbeidsmarkt daarmee ook tamelijk hard oplopen. Zo hard dat vooraanstaande economen inmiddels roepen dat het wel wat minder mag, gezien het spectaculair groeiend aantal onvervulde vacatures. Steeds meer sectoren klagen over nijpende personeelstekorten. Daar kun je wél het een en ander aan doen als regering. En pas als je dat hebt gedaan, mag je met de economische eer gaan strijken.

Welhaast unieke actie, van rock ‘n’ rollmagazine Revolver! Gewoon een heel album op de cover plakken dat (volgens de redactie) onterecht in de vergetelheid is geraakt en dat niet meer wordt uitgegeven. Het betreft het titelloze album van Manic Eden. De jaren-negentigband van Adje van den Berg, Rudy Sarzo, Tommy Aldridge en Ron Young. Niet dat die plaat nou zo goed is, maar voor de liefhebbers is het leuk. Op zichzelf een raadsel waarom deze cd niet meer wordt gemaakt. Zeker als je soms hoort wat er wél nog te koop is. Voor de geïnteresseerden: Manic Eden maakt Amerikaanse rock ‘n’ roll, maar overtuigt eigenlijk alleen op gitaargebied. Van den Berg heeft hier niet echt een prominent noch mooi geluid, maar zijn partijen zijn wel lekker. Heb vanavond eens gekeken op ‘s mans website. Hij maakt prachtige schilderijen. Wist ik helemaal niet.

Het is over half negen en pas nu gaat ze slapen. Ze is toen wij naar beneden gingen achter ons aan geslopen en wilde niet naar bed. Ze moest en zou eerst Coco Colecto aan mama uitleggen. En dat deed ze, onwijs gedetaileerd en beter dan ik zelf zou kunnen.

Coco Colecto is een bordspel van Sabine Opstelten. Haar man schreef het boekje met de regels. Samen legden ze Puck en mij vamiddag hun spel uit. Op onze eerste Ducosim beurs. Behalve om zelf te scoren, was ik er vooral heen gegaan om te kijken of er nog leuke nieuwe kinderspellen te koop waren. En dat was het geval. We speelden Katoiz (hadden we al eerder gekocht), in twee varianten, en speelden en kochten Coco Colecto en Koe Zoekt Boer.

Coco Colecto is een spel waarbij je met behulp van kaartjes met cijfers -stippen op leuk getekende lieveheersbeestjes- je kevertje op een bord moet verschuiven. Met de marshmallows als einddoel. Maar er zijn natuurlijk ook pestkaarten waarmee je anderen lekker dwars kunt zitten: de spin en het web. En met de bladluis krijg je extra energie. Ook de achterkant van het bord heeft twee speelvelden. Coco Colecto zijn dan ook meer spellen in één. Voor verschillende leeftijden, net als Katoiz. We hebben er pas één gespeeld.

Koe Zoekt Boer hebben we nog niet helemaal uitgezocht en verkort gespeeld met een verkoper van de uitgever, The Game Master. Het is een geinig spel met kaartjes met koeien, stallen en acties om de beesten bijvoorbeeld blij te maken. Wie aan het eind de meeste vrolijke koeien heeft, is de winnaar. Of winnares, in dit geval. Je kunt elkaar lekker punten aannaaien door jouw depressieve dieren te ruilen voor vrolijke koeien van een tegenspeler. Dus aan die voorwaarde voor een goed spel is voldaan.

Puck was helemaal in haar element. Ze speelde vol vuur en legde tussendoor ook nog even een vader en twee kinderen uit hoe je het Piratenspel moest spelen. Uiteraard werd het gezin wel even van het bord geveegd door de dame. Aandacht voor eten en drinken was er niet. Ook plassen werd uitgesteld tot na vijven. Een zielig blikje jus d’orange met een slokje eruit en een halve kop perzikthee bleven achter op de tafel van de reuzevriendelijke firma Opstelten.

Lang verhaal kort: ik kreeg Puck niet voor sluitingstijd mee naar huis. De Jaarbeurs was bijna uitgestorven toen we naar buiten liepen. In september is er weer een Ducosim in de Jaarbeurs. Wie kinderen heeft met een voorliefde voor (bord-)spelletjes, zou een bezoekje zeker eens moeten overwegen. Je krijgt de spellen uitgelegd door de makers en je mag meteen een potje met ze spelen. In welke andere tak van sport vind je nog zoiets? Wij gaan in ieder geval weer.

Neem geen voorschot

op je sores

(Jiddisch gezegde)

Eric van Sauers gebruikt spaarlampen. Want dan is het niet zo erg dat je je licht vergeet uit te doen als je weggaat. Hij speelde vanavond in de Stadsschouwburg. Morgen trouwens weer. De show waarmee hij nu de laatste optredens doet, heet Smulpapen en is bij vlagen briljant.

Op het podium staat een geprojecteerde wereldbol. De draaisnelheid is afstandsbedienbaar. Moeder Aarde staat centraal vanavond. Tot in de complottheorie over de vrouwen die wereldwijd de macht overnemen. Een van haar vele correcties sinds haar ontstaan uit chaos en geweld.

Waarschijnlijk zonder het te beseffen steelt hij een grap van Urbanus, daterend van begin jaren tachtig. Over een toegangskaartje dat moet worden opgelachen, wanneer een man in de zaal al begint te gieren voordat een grap over de met uitsterven bedreigde tonijn nog niet voor de helft is verteld.

De uitstervende tonijn komt een paar keer terug in Smulpapen. Van Sauers praat in de geest van de tijd. Aandacht voor natuur, duurzaamheid, groen gedrag is niet meer uitsluitend voorbehouden aan destijds zo genoemde milieufreaks. Het is bijna mainstream geworden om het over klimaatverandering-door-menselijk-toedoen te hebben. Gelukkig. En dus ontstaat er een tegenbeweging. Die de reclamecampagnes en overheidspropaganda al snel moe is en geen zin heeft in een aangepraat schuldgevoel. Deze groep wil consumeren en daarvan tot op de bodem genieten.

Eric van Sauers hoort bij geen van deze groepen. Hij zit er tussenin. Of eigenlijk erboven. Hij zweeft op en neer tussen SUV-verheerlijking en angst voor ernstige ziekte (hij heeft griep gehad). Geen van genoemde uitingen neem je echter serieus. Want dat is de kracht van deze supertheatermaker. Hij neemt je mee naar lichte extremen, maar buigt altijd weer naar links of naar rechts, waar je als bezoeker verwacht dat hij rechtdoor gaat. En daardoor ga je hem wantrouwen. Is hij dit zelf? Of juist iemand die hij laakt?

Helemaal loos gaat hij in het verhaal over zijn nieuwe complottheorie. Mannen krijgen elke avond voetbal. En ondertussen nemen vrouwen de macht op aarde over. Akelig gedreven is hij dan. En dan heeft hij er al een uur van sterke grappen, energieke presentatie en mooie mimiek opzitten. Nu al legendarisch is zijn statement dat de wereld onder vrouwelijk bewind weliswaar ook gewoon oorlog zal voeren, maar dat die lekkerder zal ruiken.

Hierna zakt de voorstelling wat in om te eindigen in een anticlimax. Niet omdat het slecht is, maar omdat Van Sauers het slotakkoord beduidend minder krachtig brengt dan zijn complottheorie van net daarvoor. Ach, het is slechts mierenneukerij over een te gekke cabaret/standup comedy show. Ik verheug me nu al op de volgende.