Casa di Ricomanjaro

Borre zegt: “Ik wil chocomel, papa.”
“Dat is goed. Pak je je beker even?”
“Ik wil uit de Cars-beker drinken.”
Ik pak de Cars-beker.
Borre zegt: “Ik pak de chocomel.”
Hij opent de koelkast en pakt het pak.
Ik vul zijn beker half en geef hem. “Twee handjes, hè?”
“Ik wil een rietje, papa.”
“Hebben we rietjes?”
“Ja, in de kast.” Hij zet zijn beker op de spelletjestafel en opent de kast naast de deur. “Daar!”
Hij wil een groene. De overige tachtig rietjes vallen op de grond.
“Kom, dan rapen we ze samen even op.”
“Nee, jij moet ze opruimen.”
“Maar jij hebt ze laten vallen.”
(Met een zucht:) “Okeeeeee.” Als we klaar zijn, prijs ik hem de hemel in. Eerlijk is eerlijk: hij heeft zeker tien rietjes teruggestopt.
Ik geef hem een knuffel. “Ik vind jou lief.”

Dan zegt hij:

“Ik wil altijd bij jou blijven, papa.”

Ik smelt.

En nu, zeven uur later, ben ik nog steeds vloeibaar.