Tussen goed en kwaad

hangt de waarheid

aan een zijden draad

Jules Deelder (1990)

Stoppen met roken, dag 2. Nee, het was geen grap gisteren. Naar verluidt is het endorfinegehalte in mijn hersenen nu zo hoog dat ik geen of weinig last moet hebben van ontwennings-verschijnselen. Maar elektronische acupunctuur of niet, ik ben nog steeds clean. Na ongeveer driehonderd fictief gebietste peuken van collega’s in de rookhokken. Na nagelbijten tot ik besefte dat ik er een nieuwe slechte gewoonte bij heb. Ruilhandel zullen we het maar noemen.

Tot en met gisteren dronk ik niet heel erg extreem veel koffie op een dag. Nu kan ik er bijna niet meer mee stoppen. En mijn concentratie is nog steeds naar de tyfus. Maar ik heb nu ook meer tijd. Een sigaret oproken duurt vijf minuten. Tel uit je winst.

Ik heb bijna twintig jaar gerookt. Een pakje per dag. Dat zijn drieënzeventighonderd pakjes. Maal vijfentwintig is honderdtweeëntachtig-eneenhalfduizend sigaretten. Uitgaande van een individuele lengte van tien centimeter heb ik een sigaret gerookt van 18,3 kilometer lang. Dat is een Camel met het filter in het centrum van Utrecht en de askegel op Soestdijk. Het is een wonder dat ik nog leef.

Met enige tegenzin vierde Borre vanmiddag zijn verjaardag op de creche. Voor hem (en voor ons) was afgelopen zondag de grote dag. Vandaag waren zijn ‘klasgenootjes’ aan de beurt. Maar zelf vond ie het niks. Toen Puck en Hedwig hem kwamen vergezellen, brak de zon een klein beetje door. Maar niet veel. Arm kereltje.

Op hetzelfde moment onderging ik in een Rotterdamse kliniek een elektronische acupunctuurbehandeling om van mijn nicotineverslaving af te komen. Kleine stroomstootjes op mijn oorschelp – links en rechts – zouden in mijn hersenen zogenoemde beta endorfinen hebben aangemaakt die de ontwenningsverschijnselen moeten verminderen.

En ik ben nog steeds clean. Maar niet van harte. Voelde me in de trein terug ook wat labiel. Werd flink heen en weer geschoten door de laatste Oceansize en het idee dat ik nooit meer een sigaret zou roken. Na het eten vrat ik mijn vingers bijna op uit frustratie en liet ik het tanden poetsen van de kidjes maar even over aan Hedwig. Probeerde nog wat te werken vanavond, maar ook dat zat er niet in. Me langer dan tien seconden op iets concentreren is volstrekt onmogelijk. Dus ik ga zo maar vroeg mijn bedje in. De eerste dagen zijn het ergste. Dan heb ik dag 1 maar gehad.