Casa di Ricomanjaro

Borre kijkt naar papa. “Even mail checken, kerel.” Met een sip gezicht loopt hij naar de achterkamer. Hij sleept een koffertje met ridderplaymobiel met zich mee. Op een stoel ligt zijn rugzakje. Hij opent de rits en stopt het poppetje zonder helm in de tas. Ook het paard gaat erin. Daarna volgt een opwinddinosaurus. Daarna een knuffelkoe. En nog acht belangrijke voorwerpen om het leven mee door te komen.

Als hij zijn spulletjes in de rugzak heeft zitten, loopt hij ermee naar de bank. Hij gaat zitten en gooit de tas op de grond tegen een tafelpoot. Dan laat hij zich van de bank af glijden en opent hij de rits weer. De knuffelkoe, de dino, de playmobiel, het steentje, de mondharmonica, het achterste deel van de plastic buizenfluit, het echte-diamanten-portemonneetje van Puck, alles legt hij nu op de stoel. “Ik wil tv kijken, papa. Wil jij Dora opzetten?”
“Je hebt vanmorgen al tv gekeken. Ik ben bijna klaar en dan gaan we met de duplo.”
“Ja, ik wil een piramide bouwen.”
“Dan gaan we een piramide bouwen.”

Borre pakt zijn spulletjes weer in en sleept het rugzakje mee naar de bank om het daar voorlopig te laten liggen. Het piratenschip van oma lonkt. Hij zet het half in elkaar en besluit dan dat papa nu lang genoeg in zijn eentje achter zijn laptop heeft gezeten. “Mag ik op schoot? Ik wil Tom en Jerry zien. En daarna Donald Duck. En daarna Picky Mouse.” Amper drie en nu al verslaafd aan YouTube.