Casa di Ricomanjaro

De Helling is bij aankomst niet eens uitverkocht. Hoeveel liefhebbers van eerlijke, snoeiharde en absurd strak uitgevoerde postprogressiverock moeten het livehoogtepunt van 2008 missen (nu al ja!)? Waar in de marketingmachine van de vijf muzikanten uit Manchester gaat het mis?

Gitarist/zanger Mike Vennart neemt tussen de nummers door steeds een kopje hoestdrank. De man is verkouden, maar zijn volume is er niet veel minder om. De zang zit soms wat diep in de mix, maar blijft steevast overeind. Met dank ook aan gitarist/tweede zanger Steve Durose, die nu wat harder nodig is.

En met dank aan de geluidsman. Een band mixen met vier gitaristen die allemaal wat anders doen, moet topsport zijn. Op hetzelfde moment een tokkeltje, een passage ragwerk waarbij vooral de phaser het klankbeeld bepaalt, een krachtige en zwaar vervormde riff, een moddervette bas en twee zangers in de juiste balans een klein friemelzaaltje inwerken, vereist de nodige concentratie. Het lukt.

Wellicht nog meer concentratie vragen de drumpartijen van Mark Heron, die overigens op een symmetrisch opgebouwd drumstel speelt met de hihat in het midden. De souplesse waarmee hij structuur geeft aan deze complexe snarenkunst is op zichzelf al indrukwekkend. En met uitzondering van Tool’s Danny Carey zie en hoor je nooit iemand zo wiskundig correct én hypnotiserend drummen. Vooral de subtiele patroontjes op de rides zijn prachtig. Maar als hij echt los gaat, zoals in opener Unfamiliar (inyourfacer kan het bijna niet) of in de slepende passages van Trail Of Fire, dan valt je bek open en kun je je alleen nog maar vergapen tot het nummer afgelopen is. Wat een geweldenaar.

Hoogtepunten? Elk nummer was een hoogtepunt. Geen grap. De set denderde over je heen als een woeste storm. Met nergens iets om je aan vast te houden. Misschien dat genoemde opener, Amputee, Only Twins, Savant en A Homage To A Shame er bovenuit staken, maar dan ook net.

Leuk: het Hellingpubliek was tussen de nummers door en onder de rustige passages doodstil. Soms waande ik me in een theater. Heerlijk, echt. Vorig jaar schreef ik over het album Frames en toen deed ik de boude bewering dat Oceansize binnen vijf jaar de Heineken Music Hall uitverkoopt. Daar neem ik geen woord van terug.

_____________________________________________________________________
>> Oceansize dramatiseert er lustig op los