“Nieuwe Mars Volta al gehoord? Hij is echt te gek, man. Je moet hem wel effe een paar keer horen, maar het is hun meest toegankelijke plaat tot nu toe.”
“Ja, ‘toegankelijk’ is een relatief begrip.”
“Toegankelijk in vergelijking met Frances The Mute en vooral Amputechture. En ook toegankelijker dan hun eerste.”
“Hmm, vind ik niet. Deloused is het meest gestroomlijnd. En nog steeds hun beste album.”
“Nou, ík vind hem fantastisch. Hij is zo rauw en zo energiek.”
“Dat waren die vorige platen ook. Het is sowieso een beetje meer van hetzelfde, wat ze op The Bedlam In Goliath doen. Het verrassende is er wel zo’n beetje af.”
“Echt niet. Op deze is hun geluid gewoon weer een stuk volwassener geworden, verder uitgekristalliseerd, zeg maar. De nummers zijn veel krachtiger, hoewel Tourniquet Man niet zo tof is. Maar dat is met nog geen drie minuten gelukkig een kortje. En vrij veel stukken bleven na de eerste keer luisteren zowaar al hangen. Da’s best uniek voor een Mars Volta-plaat.”
“Nou, de kwaliteit van de songs wisselt nogal. En al die noisy geluidseffectjes hebben we ook al vaker gehoord. Vind de productie bovendien wat schel en een stuk minder dynamisch dan op die vorige platen.”
“Hij is anders wel lekker direct. Meer in-your-face dan ooit tevoren. Op je koptelefoon is hij verre van schel. Hij klinkt juist open en strak. Beter in balans dan Amputechture en vetter. En hij is ritmisch weer erg spectaculair. Geweldige drumpartijen staan erop.”
“Ach man, die ellenlange breaks en dat oeverloze snaregeroffel kennen we nu wel. Net als al dat dissonante gitaargepiel. Had iets meer vernieuwing verwacht van die gasten.”
“Misschien moet je hem nog een keer luisteren. Begon hem ook pas na een paar keer draaien echt te waarderen. Je hoort dan dat Cedric veel gevarieerder zingt en af en toe zelfs wat Mike Patton-achtig aandoet. En ook meer warmte laat horen dan voorheen. Geldt eigenlijk voor de hele plaat. Wat mij betreft is dít hun beste tot nu toe. Wat kun jij trouwens zeiken, zeg!”

> Nieuwe Mars Volta is muzikale breinkraker (Amputechture)
> Platen van 2005 (Frances The Mute)

The Mars Volta – Wax Simulacra

Een database met vingerafdrukken haalt niets uit in de zogenoemde strijd tegen het terrorisme of die tegen de georganiseerde misdaad. Ook biometrische paspoorten en andere dure ID-kaarten helpen geen zier om aanslagen en ander onheil van dien aard te voorkomen.

Wisten we natuurlijk al lang, maar inmiddels is dit ook de conclusie van een rapport dat de Europese Commissie liet wrochten. Gelukkig maar. Kunnen we eindelijk gewoon ophouden met die onzin en ons geld voor nuttiger zaken inzetten. Ons onderwijs komt bijvoorbeeld nog wat tekort.

Belangrijkste bevinding uit het rapport is dat de meeste terreurverdachten en criminelen in de EU hier gewoon legaal verblijven. Strenger controleren op hun ID heeft dus geen enkele zin.

Eind vorige week presenteerde staatssecretaris Ank Bijleveld van Binnenlandse Zaken nog een wetsvoorstel dat de vingerafdrukken van alle Nederlanders ouder dan zes toegankelijk moest maken voor opsporing. Kan ze nu dus met een gerust hart in de prullenbak gooien. En mag dan ook meteen die rfid-chip uit het paspoort? Dank.

Bangladesh bestrijdt armoede VS met microkrediet

Londen, gisteren. Een Bengaalse bank is in New York City neergestreken om financiële hulp te geven aan arme Amerikanen. Met het uitlenen van kleine bedragen, een microkrediet, hoopt de Grameen Bank de 28 miljoen Amerikanen zonder bankrekening te kunnen helpen een bron van inkomsten te krijgen, berichtte de Financial Times vandaag.

Muhammed Yunus, winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede in 2006, zette de Grameen Bank in 1976 op. Hij kreeg de prijs voor zijn pionierswerk op het gebied van microkredieten, kleine leningen waarmee arme mensen in ontwikkelingslanden een eigen bestaan kunnen opbouwen.

“Het is nu het juiste moment door de hypotheekcrisis. Dit laat duidelijk zien dat het financiële systeem in de VS niet perfect is”, aldus Yunus. In een maand tijd heeft de bank al 50.000 dollar (ruim 34.000 euro) geleend aan 35 vrouwen in het district Queens. De organisatie wil ongeveer 176 miljoen dollar uitlenen aan arme New Yorkers in de komende vijf jaar en vervolgens uitbreiden in de rest van de Verenigde Staten.

Het is de eerste keer dat de economist Yunus zijn methodes in een westers land uitprobeert. In Amerika zijn al wel andere microkredietorganisaties werkzaam, die hun methoden hebben gebaseerd op de ideeën van Yunus. Zo leende een organisatie een vrouw uit het district Harlem in New York 1.700 dollar (1.160 euro) om een pruikenbedrijfje op te zetten. Vier jaar later heeft haar bedrijf een jaaromzet van 3,2 miljoen dollar (2,2 miljoen euro).

(c) ANP

Mooi hè? The Bengal Dream. Hoewel Bangladesh zelf ook nog best een aardige markt heeft voor microkredietverstrekkers. Desondanks goed dat ze proberen de Amerikaanse economie uit het slop te krijgen als de Amerikanen het zelf niet meer kunnen. Is iedereen mee geholpen. In ieder geval op korte termijn. Leuke opsteker ook voor economisch wonder Bush en de zijnen.

Ook Beatrix verloedert lekker met ons mee. Taalkundige Marc van Oostendorp analyseerde de kersttoespraken van de afgelopen 25 jaar en schrijft daarover in de nieuwe Onze Taal. Een van zijn bevindingen is dat onze koningin de R aan het eind van een woord tegenwoordig bijna niet meer uitspreekt. Ik zeg: schande!

Vijfentwintig kersttoespraken. Het is maar waar je je tijd in wilt steken. Hoewel Beatrix’ gesproken woord natuurlijk erg aangenaam is om naar te luisteren, als je niet let op de inhoud. D’r zijn overigens meer slotletters die uit de spreektaal verdwijnen. De T en de N worden ook nie so vaak meer uitgesproke. Best jammer. Ik vind de T en de N juist zo leuk.

Je voelde op je klompen aan dat er gedonder van zou komen, van zoveel christenen in het kabinet. Toen ze begonnen, vreesde ik al voor een stapsgewijze afbraak van de rechten op euthanasie en abortus. Om van het homohuwelijk nog maar te zwijgen.

En wat deed het CDA vandaag? Schaamteloos stelde kamerlid Henk Jan Ormel de termijn van 24 weken waarbinnen vrouwen abortus mogen laten plegen ter discussie. En daar bleef het zelfs niet bij. Want zoals bekend deugen de zedelijke normen en waarden in dit land niet. En om wat meer seksuele moraal aan de scholieren mee te geven, wil Ormel dat ook levensbeschouwelijke organisaties lespakketten gaan maken. Ik zie de boekjes al voor me:

Hoofdstuk 1: Het is natuurlijk beter om gewoon te bidden

Om te mogen vrijen met een een meisje of een jongen, moet je eerst met haar of hem trouwen. Een jongen trouwt met een meisje. Een meisje trouwt met een jongen. Net als Adam en Eva. Voor ze trouwden, mochten die ook alleen maar elkaars handje vasthouden. Zulks kun je zien op nevenstaande prent en op de schilderijtjes in het eerste hoofdstuk van je Kinderbijbel In Woord En Beeld.

Als je met elkaar vrijt, voordat je getrouwd bent, wordt God boos. En als God boos wordt, dan is ie echt wel zo slim om zijn probleem bij jou neer te leggen. Je wordt dan bijvoorbeeld ineens heel erg ziek. Of je cavia gaat dood. Dus pas goed op en slaap ieder in je eigen bedje, tot je samen een echtpaar bent. Natuurlijk hoef je niet getrouwd te zijn, als de pastoor met je wil vrijen.

Ben je getrouwd, dan heb je ook geen condooms nodig. En dat is extra goed nieuws. Want van condooms wordt God verdrietig. Dus als je trouwt voor je vrijt, sla je twee vliegen in één klap. En eigenlijk drie, want je bespaart jezelf een heleboel geld. Wat goed uitkomt, want je hebt het straks hard nodig om de studies van je zestien kinderen te betalen.

Hoofdstuk 2: Aan jezelf zitten is vies

Enzovoort enzoverder.

En het CDA zal het wel niet zo bedoelen, maar voorlichtingsboekjes die de loftrompet steken op (vrouwen-)besnijdenis zullen ook doordringen tot in de klaslokalen. Is evenmin handig voor de seksuele moraal van onze kidjes. Liever zie ik dan boekjes in de leeshoek die uitleggen wat ‘scheiding tussen kerk en staat’ ook alweer betekent. Vooral op christelijke scholen, ja.

Het christelijk besluit

om de wereld

lelijk en slecht te vinden

heeft de wereld

lelijk en slecht gemaakt.

Friedrich Wilhelm Nietzsche (1844-1900)

De ideale afsluiter van een speelavond is Filou – Die Katze im Sack. Ook gepresenteerd op SPIEL 2007. Gemaakt door bordspellenheld Friedemann Friese (2F), bedenker van Funkenschlag, Finstere Flüre en nog zo’n stuk of twintig spellen.

Filou is weer heel anders en heeft wel wat weg van Hol’s der Geier, hoewel de spellen in dynamiek nogal verschillen. Als je met zijn drieën speelt, biedt je op één openliggende kaart en drie blinde. Die kaarten worden door de spelers omgekeerd neergelegd en gedurende het spel omgedraaid. Iedere speler heeft dezelfde kaarten als de ander, maar blind gaat er één per speler uit het spel. Je weet dus niet welke kaarten je medespelers hebben. Iedere set bestaat uit enkele kaarten met verschillende hoeveelheden punten ter waarde van muizen, enkele met dito minpunten (minmuizen klinkt zo raar), een neutrale (0 muizen), één met een grote hond en één met een kleine hond.

Beginsituatie (nog steeds bij drie spelers) is dus één dichtliggende kaart van een dummystapel, waarna iedere speler een kaart uit zijn hand omgekeerd neerlegt. Vervolgens wordt de eerste omgedraaid en begint het bieden. Je betaalt met muizen. Je kunt ook passen. Dan krijg je muizen en gaat er een tweede kaart open. Als je als tweede past, krijg je nog meer muizen. En de speler die dan overblijft, moet zijn bod betalen en krijgt de kaarten, die nu allemaal open komen te liggen.

Als de grote hond erbij zit, valt de hoogste kaart af. Die muizen ben je dus kwijt. Als de kleinste hond erbij zit, telt je laagste kaart niet. Dat kan je veel minpunten schelen. Als er twee of meer honden bij de neergelegde kaarten blijken te zitten, gaan ze met elkaar vechten en hebben ze geen aandacht meer voor de andere kaarten. Kan dus gunstig zijn als er een grote hond bijzit.

Wie aan het eind van het spel de meeste muizen heeft verzameld, is de winnaar. Dat je dus ook kunt overblijven met een stapel kaarten met minpunten maakt het spel hilarisch. Anders, maar zeker zo hilarisch als Finstere Flure. Bijkomend fenomeen is dat je telkens van beginspelersrol wisselt, zodat je elkaar flink kunt naaien. Altijd weer belangrijk in een spel.

Het kost nur sieben oder acht euro en zit in een klein doosje, dus je kunt je er geen buil aan vallen. Het is ook erg geinig vormgegeven. Alleen al daarom wilde ik het hebben.