Casa di Ricomanjaro

De Turkse rechtbank heeft inwoners van Turkije opnieuw de toegang tot YouTube ontzegt door de site te laten blokkeren. Zeg maar zoals ze in China met de helft van internet doen. Reden is dat er filmpjes op staan die stichter Atatürk zouden hebben beledigd. Vinden ze daar niet zo leuk. Word je zelfs om vervolgd. Ik wil ze er graag bij hebben hoor, die Turken, maar dan moeten ze dit soort maniertjes wel effe af gaan leren.

In Red Snapper’s Ali Friend heb ik vanavond een nieuwe held gevonden. Wat een weergaloze bassist. In een weergaloze band. Red Snapper is terug. Beter dan ooit. Of in ieder geval minimaal zo goed als in hun hoogtijdagen. De tijd van de eerste albums Prince Blimey en Making Bones. Vanavond volledig instrumentaal, maar mét saxofonist en klarinettist Tom Challenger. Onwaarschijnlijk dat deze gasten in een nauwelijks uitverkochte Helling moeten staan. JayPack miste zanger/toaster MC Det, die eind jaren negentig op en na de tweede plaat van de partij was. Ik vond het prima zo.

Want Friend, gitarist David Ayers en drummer Rich Thair weten samen met hun gastblazer onophoudelijk te boeien. De uiterst strak gespeelde grooves en de opzwepende basriffs maken stilstaan onmogelijk. Maar ook met je ogen dicht en je voeten op de grond is het heftig genieten van dit swingende kwartet. En pas dan word je gegrepen door de sfeervolle, kleurrijke invulling van Ayers en Challenger. Zo maak je dance dus organisch.

Op de setlist stond een mix van het beste van de eerste drie platen en nieuw materiaal. Zoals een waanzinnig dubnummer, waarin Friend liet horen dat je ook op een contrabas prima uit de voeten kunt met de stijl van Flabba Holt. Sowieso heb ik zelden iemand zo makkelijk en zo beheerst op dit instrument zien raggen als deze Londenaar. En zo strak. Onaards gewoon. Of had ik dat al gezegd?

Strak was ook het zaalgeluid. Wij stonden rechts vooraan en daar klonk het kristalhelder, vol en krachtig en volledig in balans. Erg fijn. Weer eens hulde voor de akoestiek van de Helling. En voor de technicus natuurlijk.

Begin 2002 kondigde het Londense trio aan ermee te kappen. Medio vorig jaar pakten ze de draad weer op. De pauze heeft ze duidelijk goed gedaan. De nieuwe nummers doen reikhalzend uitkijken naar vers plaatwerk. Een plaat die, deze show indachtig, zal afrekenen met het teleurstellende Our Aim Is To Satisfy Red Snapper uit 2000.

Enige jammere was de zuivere speeltijd van krap tachtig minuten. Wat mij betreft hadden ze nog wel een uurtje door mogen gaan. Maar aan de spelvreugde van de heren te zien, komen ze nog vaak op bezoek. Het is ze geraden.

Gloednieuw en nu al een van mijn favorieten is het bordspel Container. Het spel is bedacht door Franz-Benno Delonge en Thomas Ewert. En beleefde zijn beursprimeur afgelopen oktober tijdens de Internationale Spieltage 2007 in Essen.

Het spel simuleert een mini-haveneconomie, waarbij je de rol van fabrikant aanneemt, die vijf soorten spullen kan maken. Die van handelsonderneming die de goederen inkoopt en ze in het beste geval duurder verkoopt aan de schepen. Die van schipper en die van importeur op het eiland.

Net als onder meer Puerto Rico krijg je allemaal een eigen bordje voor je en is er een speelbord in het midden. Op je eigen bordje heb je fabrieken, ruimte voor geproduceerde goederen, te verschepen goederen en pakhuizen. Op het middenbord staat een eiland: een klein continent met voor iedere speler een land. Naar dat eiland moet je goederen verschepen met je eigen boot. En proberen je goederen voor veel geld aan je medespelers te verkopen of voor wènig aan je eigen land.

Bottomline is dat je zoveel mogelijk geld hebt verdiend aan het eind van het spel. In je beurt voer je twee acties uit. Je kunt kiezen uit:

• een fabriek bouwen om de productie te vergroten;
• je fabrieken laten produceren;
• een nieuw pakhuis bouwen om meer containers te kunnen opslaan voor de export naar het eiland;
• producten bij anderen uit de fabriek kopen en in je pakhuis opslaan;
• je boot verplaatsen: één beweging is één actie. Qua bewegingen heb je de keus uit:
  1) van de open zee naar het eiland (als je aanlegt op het eiland, gooi je hier je goederen op de markt) of
  2) vice versa of
  3) van de open zee naar een haven (als dit je tweede actie is, mag je in dezelfde actie nog iets kopen om te verschepen; als het je eerste actie is en je wilt hier inkopen, is dat je tweede actie) of
  (4) vice versa.

NB. Bij je eigen haven aanleggen om goederen aan boord van je schip te brengen mag niet! Dat zou de NMa niet pikken.

Je begint eerst flink te investeren (maar niet teveel) in fabrieken en pakhuizen. Om vervolgens te gaan handelen met je medespelers en zo genoeg geld te verdienen om scheepsladingen te kopen voor op je eiland. Bij aankomst op het eiland worden de scheepsladingen per opbod verkocht. Het bod is geheim tot iedereen gedekt heeft geboden. Als je je lading verkoopt, is het al snel flink cashen. Ook omdat je subsidie krijgt van het eiland. En als de prijs te laag is, verkoop je het gewoon aan je eigen land. Maar dat is wel een aderlating. De goederen zijn niet gratis.

Nu kan er een moment komen waarop je het echt niet meer ziet zitten en bijvoorbeeld graag wil bieden op de aangeboden waar. Dan kun je een financiering afsluiten bij de bank. Kost je 10% rente per beurt. Het is dus ook zaak deze lening snel weer af te lossen. Temeer omdat je hem aan het eind van het spel op je totale omzet in mindering moet brengen.

Het is vooral winstgevend om zoveel mogelijk ladingen te verschepen. Zodat je het geld verdient om zoveel mogelijk goederen in je land te krijgen. Iedere container in een bepaalde kleur is een hoeveelheid geld waard. De toegevoegde waarde van de aan het eiland verkochte goederen is overigens relatief laag. Daarbij moet je een lepe verdeelsleutel hanteren. Iedere speler heeft een eigen kleurwaardering. Dus gele goederen zijn voor speler a bijvoorbeeld tien euro waard (maximum) en voor speler b zes. Ook zijn de goederen die je aan het eind van het spel het meest bezit, niets waard. Teveel aanbod. Dus zorg je er natuurlijk voor dat het product met je laagste waarde aan het eind het best vertegenwoordigd is op het eiland.

Dat is het zo’n beetje. Grofweg. Het spel duurt zo’n drieëneenhalf uur. Er komt geen dobbelsteen aan te pas. Op school een beetje economie hebben gehad is handig. Veel geld lenen niet. Teveel investeren in productiegebouwen en handelshuizen, zoals gezegd, evenmin. Bij het bieden op scheepsladingen kun je je concurrenten uitstekend een oor aan naaien. Dus ook aan die voorwaarde voor een goed spel is voldaan. En het is ook wel gezellig, zo een beetje op en neer varen tussen je medespelers. Je kunt het heel makkelijk zelf maken. Maar waarom zou je: het ziet er prachtig uit.

Dat is immers het lot van lieden die een gevaar zijn voor zichzelf of hun omgeving. Hun wijde omgeving in dit geval. Het blondje staat op het punt behalve zichzelf Nederlanders over de gehele wereld in gevaar te brengen. Expats, internationaal opererende werknemers, diplomaten en politici in islamitische landen, ze worden schietschijven straks. En dat geldt ook voor mij en mijn gezin, als ik op vakantie wil in bijvoorbeeld Egypte. En waarom? Omdat de man een persoonlijkheidsstoornis heeft die niemand wil behandelen. Ik begrijp ook echt niet waarom deze idioot nog vrij rondloopt. Er zijn psychotici voor minder op de gesloten afdeling van een psychiatrisch ziekenhuis beland.

Begrijp me niet verkeerd. Ik vind vrijheid van meningsuiting een groot goed. Maar ook een vrijheid die verantwoordelijkheid met zich mee brengt. Zeker wanneer je een door het volk gekozen politicus bent, met invloed en geld om de op voorhand meest besproken Nederlandse film ooit te maken. Willens en wetens de islamitische wereld tegen je in het harnas jagen is één ding. Maar bewust je landgenoten onnodig blootstellen aan gevaar getuigt van een tamelijk uit de kluiten gewassen megalomanie. Van een soort überarrogantie en een totaal gebrek aan inlevingsvermogen en respect. Niet alleen voor de religie die je aanvalt, maar ook voor je eigen geloofsgenoten. En wat ik zo hoor en lees over de waarschijnlijke inhoud van de film, is de man ook nog eens de domheid ver voorbij.

De film zal er wel komen. Daar is niet zoveel meer aan te doen. Verbieden heeft weinig zin. Maar ik hoop wel dat het kabinet zo slim is om zo vaak en luidruchtig mogelijk zijn best te doen publiekelijk en in al zijn netwerken afstand te nemen van de film. En de beveiliging voor deze moron op de dag van de première op te heffen. Voorgoed. En mocht ie zich dan ondanks de duimdikke betonplaat voor zijn kop toch niet veilig voelen? Dan is de oplossing kinderlijk eenvoudig, in eigen land voorhanden en relatief goedkoop: een isoleercel in het Pieter Baan Centrum. Waar hij hoort.

Heb vanavond vijf nieuwe nummers op AcidPlanet gezet. Als je op de gele links klikt, krijg je meteen een spelertje dat het nummer afspeelt.

• Another Fuckin’ Hip Hop Song
• DownTrip I
• Eels
• DownTrip II
• Tumble

Volgens die gasten van Underworld is mp3 een slecht medium voor muziek (is ook zo). Omdat bij de conversie naar mp3 een deel van het geluid verloren gaat, hebben ze hun nieuwe album weer gewoon op cd uitgebracht. Daarover een andere keer meer.

Zelf luister ik vrij vaak naar mp3tjes, domweg omdat die op mijn iPod staan en ik onderweg altijd naar muziek luister. Ik gebruik een bitrate van 256 kb/s. Daarmee kan ik leven.

Maar op AcidPlanet stonden mijn eerdere nummers nog in een lagere bitrate. Dus die heb ik meteen vervangen door nieuwe versies. De mp3tjes zijn nu 256 kb/s; de wma’s 192 kb/s. Verder heb ik de boel ook tekstueel geupdated. Was best nodig.

• Al mijn tracks op AcidPlanet
• Mijn home op AcidPlanet

Volgens Robert Reich, Amerikaanse ex-minister van Sociale Zaken, kunnen bedrijven het zich niet meer permitteren maatschappelijk verantwoord te ondernemen. Volgens hem is de internationale concurrentie zo fel geworden, dat milieu en sociale rechtvaardigheid aan het kortste eind moeten trekken. Belastingprikkels en wetgeving zijn volgens Reich nodig om ondernemingen aan te zetten tot duurzaam gedrag.

Reich zei dit vandaag tijdens een debat met onze minster Van der Hoeven (EZ), aldus het ANP. De bijeenkomst vond plaats naar aanleiding van zijn nieuwe boek Superkapitalisme. Bedrijven hebben te maken met consumenten die alleen voor de laagste prijs gaan en met aandeelhouders die alleen voor de hoogste winst gaan. En dus is er geen ruimte voor mvo, zo meent Reich.

In deze tijd een bijna tegendraads geluid. Koplopers in het internationale bedrijfsleven op het gebied van aandacht voor milieu, klimaat en duurzaam personeelsbeleid behoren juist tot de best presterende ondernemingen van deze wereld. Steeds meer consumenten hechten waarde aan sociaal rechtvaardig geproduceerde goederen. Ook het milieubewustzijn groeit. Tuurlijk is er nog een lange, lange weg te gaan. Maar het begin is gemaakt. En niet in de laatste plaats door het bedrijfsleven zelf.

Robert Reich zet zich sinds jaar en dag in voor onder meer sociaal rechtvaardige arbeidsomstandigheden in de wereld. Maar is hij nu niet te pessimistisch? Steeds meer onderzoekers concluderen immers dat een goed geïntegreerd mvo-beleid juist leidt tot meer winst. In ieder geval op lange termijn. Denk alleen al aan een duurzaam personeelsbeleid. Dat zorgt uiteindelijk voor lagere kosten. En dus voor hogere marges.

En dan heb ik het nog niet over de gevolgen van fikse reputatieschade. Inmiddels is de publieke opinie zoals gezegd tamelijk fel gekant tegen kinderarbeid. Als kledingproducent kun je anno 2007 dan ook maar beter zorgen dat je met je arbeidsomstandigheden in ieder geval niet de mensenrechten schendt. Dat is wel eens anders geweest.

Ik ben wellicht naïef, maar ik denk dat Robert Reich zijn geduld een beetje heeft verloren. Of heb ik teveel last van wishful thinking? Want nu diverse succesvolle ondernemingen en overheden het cradle to cradle-principe hebben omarmd, ben ik wel wat hoopvoller gestemd. Niet zozeer over mijn eigen toekomst, als wel over die van mijn kidjes.

…is mij een raadsel. Door als kind mee te roken, raak je eigenlijk al verslaafd aan tabak. Veel mensen ontwikkelen daardoor weliswaar een grote weerzin tegen rook, roken en rokers. Maar toch is nog steeds zo’n dertig procent van de kinderen van weleer een nicotineverslaafde geworden.

Misschien omdat de werkzame stof in tabak ervoor zorgt dat je je weer voelt zoals toen. Toen je als klein kind met je ouders in een restaurant was. Of in een café, waar je op een veel te hoge barkruk mocht zitten. Of waar dan ook, want roken mocht toen overal. Docenten rookten in de klas. Boven de Efteling hing in de zomer een reusachtige paddestoel van tabaksmog. Het kwam zelfs uit de stenen ramen van de kabouterhuisjes. Waar grote mensen sowieso niet in mochten -maar da’s een verhaal op zichzelf- laat staan met een rokende Gauloise-zonder-filter.

Een romantische voorstelling van zaken, uiteraard. Maar eigenlijk zou het een veel mooiere verklaring zijn voor het grote verlangen naar een sigaret. Gezien de statistieken en de opkomende anti-rookwetgeving denk ik daarom dat de nicotineverslaafde op den duur zal uitsterven. Of in ieder geval neemt het aantal exponentieel af.

En misschien is het wel echt te bewijzen. Dat bijvoorbeeld nicotinereceptoren (weet ik veel) zich al vroeg in de jeugd ontwikkelen, op het moment dat het lichaam in aanraking komt met tabak. En dat daardoor een kiem wordt gezaaid voor een latere verslaving. Hoe het ook zij, het volgende:

Gisteravond dus geriskt met drie vrienden in Alphen. Drie vrienden, die net als ik graag roken, zeker als er gespeeld wordt. U begrijpt, het stond bruinblauw boven de speeltafel en ik, misschien wel de stevigste roker van het gezelschap, moest regelmatig hoesten tussen de peuken door. En was de eerste die vroeg of het raampje open mocht. Dus ik kan me goed voorstellen hoe een niet-roker, met tere, zuivere longetjes -DREAM ON! DIT IS NEDERLAND!- zich moet voelen in een kroeg. Vroeger dacht ik als ik weer eens iemand hoorde jammeren over stinkende kleren en keelpijn na een avondje in het café: ga er dan niet héén. Maar aangezien zo’n toko voor iedereen is, komt het tegenwoordig eigenlijk nogal asociaal over om daar te roken. Bovendien wordt het eten er ook niet lekkerder op als je in de sigarenrook zit van die gast die net klaar is met zíjn vreten als jij je voorgerecht krijgt.

Maar ik ga ze zo missen, die snelle Cameltjes bij het Choufje-van-de-tap…