Jan 22
War on terror dreigt walvissen uit te roeien
Bush houdt niet zo van walvissen. Of in ieder geval meer van oorlog voeren. Een federale rechter in Californië vond het niet zo’n goed idee dat de Amerikaanse marine dood en verderf bleef zaaien onder een kleine dertig soorten zeezoogdieren in de kustwateren aldaar. De president vindt van wel.
De door de marine gebruikte sonar genereert een dermate hard onderwatergeluid dat het gevoelige communicatiesysteem van de dieren ernstig wordt verstoord. Daardoor kunnen zij geen voedsel meer vinden en niet meer navigeren. Ook menen deskundigen dat er een verband is tussen de sonar en de vele dode walvissen en dolfijnen die jaarlijks aanspoelen. Zelfs eigen onderzoek van de marine toont aan dat de sonar dodelijk kan zijn voor walvissen. Hun hersenen en oren worden opgeblazen als de dieren te dicht in de buurt komen. In Californië betreft het onder meer enkele soorten die met uitsterven zijn bedreigd.
De rechter bedacht daarom eerder deze maand een aantal overlast beperkende maatregelen voor de marine, zodat zij defensie niet hoefde te verbieden nog langer op deze manier te oefenen. Maar Bush heeft nu het plan van de rechter overruled. Want een zaak van nationale veiligheid. Waarmee hij ook meteen maar twee bestaande milieuwetten aan zijn laars lapt. Ergo: de rechter heeft haar uitspraak moeten aanpassen en van de oorspronkelijk voorgestelde maatregelen is weinig over.
De Californische kust is overigens niet de enige plek waar de Amerikaanse marine het zeeleven in gevaar brengt. In 2002 besloot Bush dat zijn watersoldaten de sonar in tachtig procent van de oceanen mochten inzetten. De war on terror was begonnen.
Hoe zou zo iemand nou aan zijn kleinkinderen vertellen over de natuur, over het leven in de oceaan? Zou hij ze op het hart drukken zuinig te zijn met de schepping van zijn god? Zou hij opbiechten dat opa ook wel eens wat walvissen naar diezelfde god heeft geholpen? Of zou hij gewoon zeggen dat het moslimterroristen waren?
Hoe het ook zij, de realiteit is dat de marine gewoon mag blijven oefenen in de kustwateren van Californië. Ik zou zeggen: gasten van Greenpeace, hoog tijd voor een bootje!
3 comments3 Comments
RSS feed for comments on this post.
Sorry, the comment form is closed at this time.
Heb vorige week onderstaand stuk geschreven over de Noordpool en zijn koning. Of het nou Bush is, de buurman of wie dan ook, het blijft een feit dat we met zijn allen de bol waarop we leven langzaam maar zeker naar de kloten helpen.
Noordpool op uw netvlies
De Noordpool biedt ongerepte natuur zoals bijna nergens meer is te vinden. Van overdonderende vergezichten tot de adembenemende jacht van de ijsbeer. Het boek ‘De Noordpool, bedreigde wereld van ijs’ bevat een verzameling indrukwekkende foto’s van dit schitterende, maar zo fragiele gebied.
Het is al lang geen nieuws meer dat de Noordpool en zijn bewoners in hun bestaan worden bedreigd. Klimaatverandering is de oorzaak en wij mensen zijn daar debet aan. Zo ondervindt de koning van de Noordpool, de ijsbeer, de gevolgen van het smeltende ijs: zijn jachtseizoen wordt almaar korter. En rendieren hebben te kampen met ijzel en ijsregens in plaats van sneeuw, waardoor ze niet bij de onderliggende rendiermossen kunnen komen.
In het magnifieke boek ‘De Noordpool, bedreigde wereld van ijs’ schetsen Mireille de la Lez en Fredrik Granath een actueel beeld van het fragiele Arctisch gebied in al zijn glorie. Leuk extraatje: we zien ook hoe zij in ijzige omstandigheden, zeulend met een paar honderd kilo uitrusting, hun werk deden. En dat geeft absoluut een extra dimensie aan het eindresultaat: een prachtig uitgevoerd boek van 267 pagina’s met indrukwekkende natuurfoto’s, voorzien van precies genoeg tekst en uitleg.
Kwetsbaar
In de eerste twee delen zien we dat ijs en water het (over)leven op de Noordpool vorm geven. Zeehonden en poolvossen met hoge aaibaarheidsfactor, een ijsbeer die een zeehond vangt, massieve rotspartijen en majestueuze gletsjers. Veel woorden zijn niet nodig: de paginagrote beelden in het boek spreken voor zich.
In het derde gedeelte van het boek vragen De la Lez en Granath zich in woord en beeld af wat de toekomst brengt voor dit kwetsbare stukje aardbol. Moeten we ons er maar bij neerleggen dat de Noordpool gedoemd is te verdwijnen? Of is het toch nog mogelijk een ommekeer teweeg te brengen? Tussen de regels door blijkt het antwoord: als we met zijn allen de schouders eronder zetten en serieus actie ondernemen, heeft de ijsbeer in de volgende eeuw wellicht nog een koninkrijk.
Comment by Vriesen — 23 January, 2008 @ 11:27 am
Mooie woorden. En lekker blijven gassen allemaal, dan kunnen we er over tien jaar tomaten kweken.
Comment by Ricomanjaro — 23 January, 2008 @ 1:26 pm
Mooie woorden, Vriesen, over die schilderachtige Noordpool met zijn ijsberen. Maar als je denkt dat we de Noordpool nog kunnen houden zoals ie is moet ik je wakker maken. De Noordpool is exit; niets meer dan een plaats waar het ’s nachts licht kan zijn en overdag donker. Daar gaat het hippe eco-vrome gedrag van de rijke Europeanen niets meer aan veranderen. Onze grote witte vriend is binnen 2 generaties – een beetje ijsbeer wordt 20 jaar – verzopen of uitgehongerd. Ook de grotere beren uit Alaska kunnen klunen wat ze willen, het is einde verhaal voor die beesten. De reden is even voor de hand liggend als beangstigend: over minder dan 10 jaar is het drijf- en pakijs op de Noordpool ’s zomers verdwenen, mogelijk sneller indien we de smeltzomers van 2006 en 2007 weten te benaderen. De gevolgen van volledig afsmelten van het drijfijs kan ik in 300 blogpagina’s nog niet uitschrijven. Veel mensen weten het inmiddels wel en vinden ook dat het anders moet. Maar dat de strategie voor globaal welzijn niet door het collectief wordt bepaald wisten we al langer. Kijk voor de gein maar eens op http://www.janmarijnissen.nl/2007/08/11/slag-om-de-noordpool/. Zo denken onze internationale beleidsbepalers over het conserveren van die mooie Noordpool. Dag lieve beertjes, aan mij heeft het niet gelegen…
Comment by JayPack — 23 January, 2008 @ 8:18 pm