Casa di Ricomanjaro

…is mij een raadsel. Door als kind mee te roken, raak je eigenlijk al verslaafd aan tabak. Veel mensen ontwikkelen daardoor weliswaar een grote weerzin tegen rook, roken en rokers. Maar toch is nog steeds zo’n dertig procent van de kinderen van weleer een nicotineverslaafde geworden.

Misschien omdat de werkzame stof in tabak ervoor zorgt dat je je weer voelt zoals toen. Toen je als klein kind met je ouders in een restaurant was. Of in een café, waar je op een veel te hoge barkruk mocht zitten. Of waar dan ook, want roken mocht toen overal. Docenten rookten in de klas. Boven de Efteling hing in de zomer een reusachtige paddestoel van tabaksmog. Het kwam zelfs uit de stenen ramen van de kabouterhuisjes. Waar grote mensen sowieso niet in mochten -maar da’s een verhaal op zichzelf- laat staan met een rokende Gauloise-zonder-filter.

Een romantische voorstelling van zaken, uiteraard. Maar eigenlijk zou het een veel mooiere verklaring zijn voor het grote verlangen naar een sigaret. Gezien de statistieken en de opkomende anti-rookwetgeving denk ik daarom dat de nicotineverslaafde op den duur zal uitsterven. Of in ieder geval neemt het aantal exponentieel af.

En misschien is het wel echt te bewijzen. Dat bijvoorbeeld nicotinereceptoren (weet ik veel) zich al vroeg in de jeugd ontwikkelen, op het moment dat het lichaam in aanraking komt met tabak. En dat daardoor een kiem wordt gezaaid voor een latere verslaving. Hoe het ook zij, het volgende:

Gisteravond dus geriskt met drie vrienden in Alphen. Drie vrienden, die net als ik graag roken, zeker als er gespeeld wordt. U begrijpt, het stond bruinblauw boven de speeltafel en ik, misschien wel de stevigste roker van het gezelschap, moest regelmatig hoesten tussen de peuken door. En was de eerste die vroeg of het raampje open mocht. Dus ik kan me goed voorstellen hoe een niet-roker, met tere, zuivere longetjes -DREAM ON! DIT IS NEDERLAND!- zich moet voelen in een kroeg. Vroeger dacht ik als ik weer eens iemand hoorde jammeren over stinkende kleren en keelpijn na een avondje in het café: ga er dan niet héén. Maar aangezien zo’n toko voor iedereen is, komt het tegenwoordig eigenlijk nogal asociaal over om daar te roken. Bovendien wordt het eten er ook niet lekkerder op als je in de sigarenrook zit van die gast die net klaar is met zíjn vreten als jij je voorgerecht krijgt.

Maar ik ga ze zo missen, die snelle Cameltjes bij het Choufje-van-de-tap…